Dzień na rynku, 30 września 2026: lipcowa inflacja w Stanach zrewidowana o 0,3 punktu w dół, a polska wróciła do 4 procent przez paliwa droższe o 36 procent
- Autor
- Redakcja iqrynku
- Opublikowano
- Opisuje sesję
- 30.09.2026
- Czytanie
- 10 min
- Dział
- Rynki
W skrócie
Środa dała dwa odczyty inflacji, które poszły w przeciwne strony. W Stanach bazowy PCE za sierpień wyniósł 3,0 procent wobec oczekiwanych 3,3, ale ważniejsza była rewizja: lipcowy odczyt bazowy obniżono z 3,3 do 3,0 procent, czyli Fed podnosił stopy 16 września w obrazie inflacji, który dziś już nie istnieje. W Polsce szybki szacunek GUS pokazał 4,0 procent rok do roku, o 0,1 punktu poniżej konsensusu, i zrobiły to prawie wyłącznie paliwa droższe o 36,1 procent. Warszawa zamknęła kwartał na 4181,83 punktu, wyżej o 0,59 procent, po sesji prowadzonej przez energetykę: WIG Energia zyskał 3,6 procent, PGE 4,2 procent. Z chwilowych 4200 punktów nie utrzymało się nic, a na samym fixingu przeszło około 750 milionów złotych.
Spółki z tego wpisu: Bank Pekao KUPUJ 58, PGE TRZYMAJ 42, mBank KUPUJ 61 i 4 inne
Trzydziesty września był dniem dwóch odczytów inflacji po dwóch stronach Atlantyku i one poszły w przeciwne strony. W Stanach Zjednoczonych inflacja okazała się niższa od oczekiwań, i to podwójnie, bo wraz z sierpniowym odczytem zrewidowano w dół lipcowy. W Polsce wskaźnik wrócił nad górną granicę pasma odchyleń od celu NBP, a zrobił to składnik, na który Rada Polityki Pieniężnej nie ma żadnego wpływu. Jedno i drugie ma znaczenie dla najbliższych dwóch tygodni, bo 6 i 7 października zbiera się RPP, a w piątek 2 października wychodzi amerykański raport z rynku pracy.
Warszawa zamknęła kwartał wyżej, ale oddała połowę dnia
WIG20 zakończył sesję na 4181,83 punktu, wyżej o 0,59 procent, a szeroki WIG na 157 384,98 punktu, wyżej o 0,56 procent. Liczby zamknięcia są jednak tylko połową obrazu. W trakcie dnia indeks blue chipów był chwilowo powyżej 4200 punktów i zyskiwał około 1 procent, więc do końca notowań oddał mniej więcej połowę dorobku. Statystyka szerokości rynku mówi to samo jeszcze wyraźniej: wzrosły kursy 155 spółek, spadły 163, a 84 zamknęły się bez zmiany. Indeksy poszły w górę, ale przeciętna spółka na GPW tego nie odczuła.
Ciężar wzrostów wzięła na siebie energetyka. WIG Energia zyskał 3,6 procent i doszedł do 5097 punktów, w WIG20 PGE zwyżkowało o 4,2 procent, a Tauron o 2,6 procent. W mWIG40 najmocniejsza była Enea z wynikiem blisko 5 procent. Do tego doszły banki, które wróciły na radary kupujących po kilku słabszych sesjach: WIG Banki zyskał 1,6 procent i zamknął się na 28 680 punktach. Rozrzut w sektorze był spory, od 2,5 procent na Erste oraz 2 procent na mBanku i Pekao do 0,3 procent na Banku Handlowym. To odbicie po przecenie, a nie nowy impuls: przypomnijmy, że dzień wcześniej przeceniły się wszystkie banki z WIG20.
Obroty pokazały, że to był dzień porządkowania portfeli
Obrót na rynku akcji wyniósł 2901,56 miliona złotych, z czego ponad 2,40 miliarda przypadło na dwadzieścia spółek z WIG20. Najwięcej, 440,03 miliona złotych, przeszło na akcjach PKO Banku Polskiego. Najciekawsza liczba dotyczy jednak nie całej sesji, a jej ostatnich sekund: około 750 milionów złotych, czyli blisko co czwarta złotówka z całego dnia, zmieniło właściciela na finałowym fixingu.
Taka koncentracja na zamknięciu ostatniej sesji miesiąca i kwartału ma prozaiczne wytłumaczenie. Inwestorzy instytucjonalni domykają pozycje do wycen kwartalnych i dopasowują portfele do benchmarków, a kurs zamknięcia z 30 września jest tym, po którym rozliczą kwartał. Wniosek praktyczny jest taki, że ruchów z końcówki tej sesji nie należy czytać jako opinii rynku o czymkolwiek. Dzień był zamknięciem roku obrachunkowego dla części funduszy, nie głosowaniem nad danymi z inflacji.
Sam bilans kwartału wypadł dobrze. WIG20 zaliczył trzeci wzrostowy miesiąc z rzędu i czwarty wzrostowy kwartał z rzędu, a zmiana kwartalna była największa procentowo od pierwszego kwartału 2025 roku. WIG wydłużył serię do siódmego kwartału zwyżek i po drodze ustanowił nowy historyczny szczyt. Napęd był przez cały ten okres ten sam: drogi pieniądz, który bankom podnosi marżę odsetkową, i to dlatego wtorkowa przecena banków od razu zabrała indeksowi tyle, ile zabrała.
Polska inflacja wróciła do 4 procent, ale nie z powodu popytu
Szybki szacunek GUS opublikowany 30 września pokazał wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych o 4,0 procent rok do roku i o 0,7 procent w stosunku do sierpnia. Analitycy ankietowani przez PAP Biznes zakładali 4,1 procent rocznie i 0,7 procent miesięcznie, więc wynik był o włos niższy od oczekiwań przy zgodnej dynamice miesięcznej. Wskaźnik na poziomie 4,0 procent oznacza powrót ponad górną granicę pasma odchyleń od celu inflacyjnego NBP, który wynosi 2,5 procent plus minus 1 punkt procentowy.
Rozbicie odczytu jest tu ważniejsze od samej liczby. Paliwa do prywatnych środków transportu podrożały o 36,1 procent rok do roku. Nośniki energii zdrożały o 4,9 procent. Żywność i napoje alkoholowe w tym samym czasie potaniały o 0,5 procent rok do roku, czyli kategoria o największej wadze w koszyku działała w przeciwną stronę. Inflacja wróciła nad pasmo za sprawą jednej pozycji, w której zbiegły się dwie rzeczy niezależne od krajowej polityki pieniężnej: wygaśnięcie obniżonego VAT na paliwa i cena ropy podbita przez kryzys wokół cieśniny Ormuz.
To stawia RPP w niewygodnym miejscu przed posiedzeniem 6 i 7 października. Przy stopie referencyjnej 3,75 procent i inflacji 4,0 procent realna stopa jest ujemna, co samo w sobie jest argumentem za podwyżką. Z drugiej strony podwyżka stóp nie obniży ceny baryłki ani nie przywróci obniżonej stawki VAT, a żywność pokazuje, że presja popytowa nie jest problemem. Praktyczny wniosek jest taki, że ważniejsze od decyzji będzie to, czy prezes NBP przedstawi listopadową projekcję jako moment decyzyjny.
W Stanach nie sam odczyt był wydarzeniem, a rewizja
Biuro Analiz Ekonomicznych opublikowało sierpniowy odczyt PCE, preferowaną miarę inflacji Fedu. Wskaźnik główny wzrósł o 0,3 procent miesięcznie i o 3,4 procent rocznie, przy konsensusie ekonomistów ankietowanych przez LSEG na poziomie 0,4 i 3,7 procent. Bazowy PCE, bez żywności i energii, poszedł w górę o 0,2 procent miesięcznie i 3,0 procent rocznie, wobec oczekiwanych 0,3 i 3,3 procent. Oba wskaźniki wypadły wyraźnie łagodniej od prognoz i to była pierwsza warstwa informacji.
Druga warstwa jest ciekawsza i przeszła w relacjach niemal niezauważona. Sierpniowe odczyty są takie same jak lipcowe, bo lipcowe zostały zrewidowane w dół. Wskaźnik główny za lipiec przesunięto z 3,7 na 3,4 procent, a bazowy z 3,3 na 3,0 procent. To nie jest kosmetyka. Fed podniósł stopy 16 września, po raz pierwszy od 2023 roku, i zrobił to patrząc na bazową inflację 3,3 procent, która w świetle dzisiejszych danych nigdy nie wynosiła 3,3 procent. Obraz, w który Fed wchodził z podwyżką, dziś już nie istnieje.
Dlatego samo określenie „inflacja wyhamowała” nie jest tu precyzyjne. Bazowa inflacja stoi w miejscu na 3,0 procent drugi miesiąc z rzędu. Zmieniło się to, że wiemy, że stała w miejscu niżej, niż sądziliśmy w połowie września. Dla wyceny stóp jest to sygnał rozluźniający, bo zmniejsza prawdopodobieństwo drugiej podwyżki na posiedzeniu 27 i 28 października.
Akcje kupiły dane, rynek długu ich nie kupił
Reakcja na Wall Street była jednoznaczna. Indeks S&P 500 zyskiwał w trakcie dnia około 0,5 procent, a Nasdaq Composite blisko 0,9 procent, przy czym w momencie pisania tego tekstu sesja amerykańska jeszcze trwała, więc są to zmiany śródsesyjne. Logika jest prosta: niższa inflacja to mniejsze ryzyko kolejnej podwyżki, a spółki technologiczne są na koszt pieniądza najbardziej wrażliwe.
Rynek obligacji zachował się inaczej i to jest najważniejsza obserwacja dnia. Rentowność trzydziestolatek, która we wtorek sięgnęła 5,613 procent, czyli poziomu z 2002 roku, po danych zeszła do około 5,56 procent, ale w trakcie sesji zdążyła być też trzy punkty bazowe wyżej, w okolicy 5,622 procent. Dziesięciolatki po pierwszej reakcji spadkowej wróciły na plus. Innymi słowy, rynek długu przyjął łagodniejszy PCE do wiadomości i natychmiast spojrzał dalej, na piątkowy raport z rynku pracy z konsensusem około 100 tysięcy nowych etatów wobec 162 tysięcy w sierpniu.
Ten rozjazd ma sens, jeśli pamiętać, co właściwie przecenia obligacje od tygodnia. Nie oczekiwania inflacyjne, ale premia terminowa: podaż papierów, sytuacja fiskalna i cena za trzymanie ryzyka stopy przez trzydzieści lat. Jeden odczyt PCE nie zmienia żadnej z tych trzech rzeczy. Dane o zatrudnieniu mogą zmienić, bo dotykają pytania, czy gospodarka wytrzyma wrześniową podwyżkę.
Ropa wyglądała na tanią, ale to była zmiana kontraktu
Brent notowany był 30 września w okolicy 97,09 dolara za baryłkę, wyżej o 0,97 procent wobec poprzedniego dnia. Ktoś, kto pamięta wtorkowe 104,40 dolara, mógłby pomyśleć, że ropa runęła o siedem procent. Nie runęła. Od października punktem odniesienia jest kontrakt grudniowy, notowany około siedmiu dolarów taniej od wygasłego listopadowego, więc różnica między 104 a 97 dolarami to niemal wyłącznie przejście na nową serię. W ujęciu porównywalnym, na tym samym kontrakcie, ropa zamknęła dzień wzrostem poniżej jednego procenta.
Warto to zapisać, bo w najbliższych dniach będzie krążyć po nagłówkach jako spadek, którego nie było. Sam obraz fundamentalny nie zmienił się od wtorku: saudyjski rurociąg wschód-zachód obniża wartość blokady Ormuz, Teheran potwierdził otrzymanie amerykańskiej kontrpropozycji, ale nie ujawnił treści, a spór dotyczy kolejności ustępstw. I to właśnie ta ropa siedzi w polskim odczycie inflacji jako paliwa droższe o 36,1 procent.
Środa 30 września była dniem, w którym rynek dostał lepszą inflację, niż się spodziewał, i to w podwójnej dawce, bo łagodniejszemu sierpniowemu PCE towarzyszyła rewizja lipca o 0,3 punktu w dół. Akcje wzięły to za dobrą monetę, obligacje nie, bo długi koniec krzywej wycenia dziś premię terminową i podaż papierów, a nie prognozę inflacji, i czeka na piątkowe payrolls. W Polsce inflacja poszła w drugą stronę, do 4,0 procent, ale zrobiły to paliwa droższe o 36,1 procent i wygasły VAT, czyli składniki, wobec których stopa procentowa jest bezsilna, co przed posiedzeniem RPP 6 i 7 października jest problemem komunikacyjnym, nie tylko decyzyjnym. Warszawa zamknęła kwartał czwartą zwyżką kwartalną z rzędu na plecach energetyki, oddając po drodze połowę dnia i przepuszczając 750 milionów złotych przez sam fixing, co mówi więcej o kalendarzu funduszy niż o nastrojach.
Na co patrzeć dalej
- Amerykański raport z rynku pracy w piątek 2 października — konsensus zakłada około 100 tysięcy nowych etatów wobec 162 tysięcy w sierpniu. Po słabym odczycie nastrojów konsumentów, łagodniejszym PCE i rewizji lipca to ostatnia duża liczba przed posiedzeniem Fedu 27 i 28 października, a dla rynku długu ważniejsza od samej inflacji.
- Posiedzenie RPP 6 i 7 października — inflacja 4,0 procent przy stopie 3,75 procent oznacza ujemną realną stopę, ale źródłem wzrostu są paliwa i wygasły VAT. Kluczowy będzie ton konferencji i to, czy listopadowa projekcja zostanie nazwana punktem decyzyjnym.
- Pełna struktura inflacji GUS około 15 października — szybki szacunek nie podaje inflacji bazowej. Jeśli bazowa okaże się niższa od 4 procent, potwierdzi to, że wrześniowy skok jest zjawiskiem podażowym i argument za podwyżką osłabnie.
- Zachowanie długiego końca amerykańskiej krzywej — trzydziestolatki w okolicy 5,56 procent po sześciu dniach przeceny. Powrót powyżej 5,62 procent przy dobrych danych o inflacji byłby potwierdzeniem, że w grze jest premia terminowa, a nie oczekiwania cenowe.
- Grudniowy Brent i negocjacje irańskie — od października punktem odniesienia jest nowa seria kontraktu, więc porównania trzeba prowadzić na niej. Treść irańskiej odpowiedzi na amerykańską kontrpropozycję pozostaje najsilniejszym pojedynczym czynnikiem dla ceny baryłki, a więc i dla kolejnych odczytów polskiej inflacji.
- Pierwsza sesja października na GPW — po dniu, w którym o zamknięciu zdecydował fixing i porządkowanie portfeli, czwartek pokaże, czy popyt na energetykę i banki był realny, czy technicznym efektem końca kwartału. W tle rozliczenie Energi 5 października i raport Modivo 1 października.
Tekst opisuje sytuację na dzień 30 września 2026 roku. Dane o inflacji w Polsce pochodzą z szybkiego szacunku GUS z 30 września i relacji PAP Biznes, Gazety Prawnej, Money.pl oraz WNP; dane PCE z publikacji Biura Analiz Ekonomicznych USA z 30 września w relacjach CNBC, Fox Business, FXStreet i Yahoo Finance. Poziomy indeksów i obroty na GPW podano za komunikatami PAP Biznes, Strefy Inwestorów i relacjami „Parkietu” z sesji 30 września, zmiany indeksów amerykańskich i rentowności obligacji za CNBC i Trading Economics, a notowania ropy za Trading Economics i serwisami branżowymi z tego dnia. Sesja w Stanach Zjednoczonych w momencie publikacji jeszcze trwała, więc środowe zmiany indeksów amerykańskich i rentowności są śródsesyjne. Odczyty z różnych źródeł mogą się nieznacznie różnić. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.
Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń
Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.