Dane z sesji 20.11.2026 · sygnały 22:52Sesja 20.11 · sygnały 22:52

piątek, 20 listopada 2026

Węgiel koksujący i JSW, 13 sierpnia 2026: analiza za i przeciw

Autor
Redakcja iqrynku
Opublikowano
Opisuje sesję
13.08.2026
Czytanie
25 min
Dział
Rynki

W skrócie

Węgiel koksowy JSW podrożał o 12,4 proc. rok do roku, koszt wydobycia spadł do 631 zł za tonę, a w kasie zostały 234 mln zł. Ważymy argumenty za i przeciw.

Spółki z tego wpisu: KGHM SPRZEDAJ 44, JSW SPRZEDAJ 42

WIG20 przebił 4000 punktów po raz pierwszy w historii, mijając szczyt z 29 października 2007 roku na poziomie 3940,53 punktu. Szeroki WIG przekroczył 150 tysięcy punktów, a główne indeksy zyskały od stycznia 25 do 29 procent. W tym samym czasie węgiel koksujący, z którego Jastrzębska Spółka Węglowa czerpie większość przychodów, jest wyraźnie droższy niż rok temu: średnia cena węgla koksowego sprzedawanego przez JSW odbiorcom zewnętrznym wyniosła w drugim kwartale 2026 roku 767,40 złotego za tonę, o 12,4 procent więcej rok do roku.

Sesja 13.08.2026czwartekSygnały GPW po przeliczeniu: kupno 123 · sprzedaż 230Przewaga sygnałów GPW (kupno − sprzedaż), 30 sesji−109−10703.0713.08w dół 238w górę 181 walorów
Grafika z danych serwisu: sygnały i notowania EOD walorów GPW, sesja 13.08.2026.

A kurs JSW od połowy kwietnia tkwi w kanale spadkowym, w sierpniu odbijał się od okolic 24 złotych, a w skali roku traci około 21 procent. Spółka w marcu 2025 roku wypadła z WIG20, zastąpiona przez Żabkę; przy kursie 27,93 złotego z 11 sierpnia 2026 roku, 27,78 złotego z 12 sierpnia i 117 411 596 akcjach jej kapitalizacja to około 3,3 miliarda złotych. Rozjazd między drożejącym surowcem a taniejącą spółką, o którym pisaliśmy przy sesji z 4 sierpnia, gdy JSW traciła w dniu dużego wzrostu KGHM, nie jest chwilową anomalią.

Ten tekst waży obie strony. Nie jest laurką dla spółki, która w 2025 roku pokazała 6,25 miliarda złotych straty netto, ani nekrologiem dla największego w Unii Europejskiej wytwórcy węgla koksowego wysokiej jakości. Chodzi o mechanizmy: jak cena tony zamienia się w wynik i dlaczego koszty stałe kopalni są zabójcze przy niskich cenach, a cudowne przy wysokich.

Gdzie jest rynek węgla koksującego

Najpierw słownik. Węgiel koksujący, zwany też metalurgicznym, służy do produkcji koksu, czyli paliwa i reduktora w wielkim piecu hutniczym. To inny rynek niż węgiel energetyczny. Obowiązuje w nim hierarchia jakościowa: HCC, czyli hard coking coal, to węgiel twardy o najlepszych parametrach koksotwórczych, semi-soft to węgiel półmiękki, a PCI, czyli pulverised coal injection, to pył wdmuchiwany wprost do pieca w zastępstwie części koksu. Różnice cenowe sięgają kilkudziesięciu procent i to jakość, a nie wolumen, decyduje o marży producenta.

Benchmarkiem globalnym jest premium hard coking coal FOB Australia, gdzie skrót oznacza free on board, czyli cenę surowca załadowanego na statek w porcie eksportera, bez frachtu i ubezpieczenia. Według odczytu z 11 sierpnia 2026 roku węgiel notowany był w okolicach 217,67 dolara za tonę. W lipcu maksimum wyniosło 242 dolary, minimum 226 dolarów, a średnia miesięczna 233,08 dolara, więc sierpniowy odczyt jest o mniej więcej dziesięć procent poniżej lipcowego szczytu. W styczniu agencja Argus wyceniała australijski premium low-volatile HCC na 227,38 dolara za tonę, co było wtedy siedemnastomiesięcznym maksimum. Rok 2026 jest więc dla tego surowca wyraźnie lepszy niż 2025, ale z dużą zmiennością i z korektą trwającą w sierpniu.

Chiny, Shanxi i szok podażowy

Najważniejszym wydarzeniem roku była katastrofa w kopalni Liushenyu w powiecie Qinyuan w prowincji Shanxi. 22 maja 2026 roku doszło tam do wybuchu metanu. Pod ziemią pracowało 247 górników; według oficjalnych danych zginęły 82 osoby, a ponad 120 trafiło do szpitali. Pierwsze doniesienia państwowej telewizji mówiły o 90 ofiarach i zostały później skorygowane w dół. Kopalnia, należąca do grupy Shanxi Tongzhou Coal and Coke o zdolności około 1,2 miliona ton rocznie, już w 2024 roku figurowała na krajowej liście zakładów zagrożonych z powodu wysokiej metanowości.

Konsekwencje wykroczyły poza produkcję jednej kopalni. Po katastrofie ruszyła fala kontroli: kilkadziesiąt zespołów inspekcyjnych szczebla centralnego rozpoczęło niezapowiedziane wizytacje w całym kraju, a w samym Shanxi wstrzymywano kolejne zakłady. Według zestawień branżowego serwisu Sxcoal na 5 czerwca 2026 roku postojem objętych było 59 kopalń węgla koksowego w pięciu miastach prowincji, o łącznej zdolności około 62,9 miliona ton rocznie, a na 6 sierpnia już 61 kopalń w Changzhi, Taiyuan, Jinzhong, Luliang i Linfen, o zdolności rzędu 66,7 miliona ton rocznie. Liczba wstrzymanych mocy rosła więc, a nie malała. Nałożyło się to na szerszą politykę ograniczania destrukcyjnej konkurencji w przemyśle ciężkim, określaną w Chinach jako neijuan. Efekt: chińska podaż stała się strukturalnie ciaśniejsza, a przywracanie mocy po inspekcjach jest administracyjnie długie, bo restart wymaga zgody urzędu. Na tę okoliczność wskazywała sama JSW, tłumacząc wzrost cen w drugim kwartale. Kontrakty terminowe w Dalian notowane były w sierpniu dla czwartego miesiąca w okolicach 1189 juanów za tonę wobec 1171,50 juana wcześniej, ale wyceniają surowiec dostarczony do Chin i w juanie, więc nie przekładają się wprost na benchmark australijski.

Fundamenty rynku: argumenty ZA wzrostem cen

  • Chińskie ograniczenia podaży są administracyjne, nie cykliczne — na początku sierpnia 2026 roku w pięciu miastach prowincji Shanxi postojem objętych było około 61 kopalń węgla koksowego o zdolności rzędu 66,7 miliona ton rocznie, czyli więcej niż na początku czerwca. Przywrócenie wydobycia wymaga zgód urzędowych, co wydłuża okres ograniczonej podaży niezależnie od cen.
  • Indie są motorem popytu i nie mają alternatywy — szacunki importu węgla metalurgicznego do Indii w 2025 roku rozjeżdżają się co do skali, ale nie co do kierunku: broker Interocean podaje wzrost o 32 procent, do 73,53 miliona ton, a zestawienia GMK Center mówią o 83,2 miliona ton łącznie z węglem PCI, o 9,4 procent więcej rok do roku. Indyjskie hutnictwo rozbudowuje moce wielkopiecowe, a sam JSW Steel, spółka niepowiązana z polską JSW mimo zbieżnego skrótu, celuje w 42 miliony ton zdolności do 2027 roku. Indie nie mają własnych złóż o parametrach premium.
  • Australijska podaż jest wrażliwa na pogodę i koszty — w styczniu 2026 roku ulewy i powodzie w Queensland wymusiły ogłoszenie siły wyższej przez AMCI, Stanmore i GM3, a Glencore oraz Coronado mierzyły się z ograniczeniami pogodowymi i bezpieczeństwa. Producenci z Queensland pracują pod presją wysokich kosztów i obciążającego systemu opłat eksploatacyjnych.
  • Odbicie w europejskim hutnictwie — produkcja surowej stali w Unii Europejskiej wyniosła w czerwcu 2026 roku 10,8 miliona ton, o 4,6 procent więcej rok do roku, po wyraźnie słabszym otwarciu roku, gdy w marcu unijna produkcja była o 4,6 procent niższa niż rok wcześniej. Produkcja światowa sięgnęła w czerwcu 155,7 miliona ton, o 1,7 procent więcej. Dla JSW liczy się zwłaszcza przywracanie wielkiego pieca w Hucie Katowice.
  • Zielona stal opóźnia się w praktyce — projekty redukcji rudy wodorem były w latach 2025 i 2026 masowo opóźniane, zawieszane lub anulowane, czego przykładem jest wycofanie się ArcelorMittal w czerwcu 2025 roku z budowy instalacji redukcji bezpośredniej i pieców elektrycznych w dwóch niemieckich zakładach, wraz z rezygnacją z około 1,3 miliarda euro przyznanych już dotacji. Każdy rok opóźnienia to rok dodatkowego popytu na węgiel koksujący.
  • Wielki piec pozostaje jedyną drogą dla stali wysokojakościowej — piece elektryczne na złomie mają ograniczenia jakościowe wynikające z zanieczyszczeń pierwiastkami śladowymi, głównie miedzią. Blachy głęboko tłoczne dla motoryzacji czy blachy elektrotechniczne wciąż powstają przeważnie na ciągu wielkopiecowym, a podaż złomu wysokiej czystości jest ograniczona.

Fundamenty rynku: argumenty PRZECIW

  • Kapitał w projektach przesuwa się do pieców elektrycznych — według kolejnych edycji raportu Pedal to the Metal organizacji Global Energy Monitor udział pieców elektrycznych w mocach stalowniczych będących w przygotowaniu wzrósł z 33 procent w 2022 roku do około 49 procent, a zdecydowana większość nowo zapowiadanych projektów to instalacje elektryczne. Zastrzeżenie jest jednak istotne: edycja raportu z 2026 roku wskazuje 319 milionów ton rocznie mocy wielkopiecowych ogłoszonych lub będących w budowie, o 5 procent więcej niż rok wcześniej, więc deklaracje wyprzedzają tu rzeczywistość placu budowy.
  • Europejski popyt kurczy się od dekady — import węgla koksowego do Europy prognozowany jest na 40,4 miliona ton w 2026 roku wobec 41,5 miliona w 2021 roku, a od 2016 roku popyt spada średnio o 3,6 procent rocznie. To rynek macierzysty JSW, więc trend dotyka spółkę bezpośrednio, a nie przez globalny benchmark.
  • Mongolia zalewa Chiny tanim węglem — chiński import mongolskiego węgla koksującego wzrósł na początku 2026 roku o 68 procent rok do roku, do 26,42 miliona ton do kwietnia, a analitycy oczekują przekroczenia 80 milionów ton w skali roku. Mongolski resort gospodarki prognozował, według doniesień, 90 milionów ton eksportu przy średniej cenie rzędu 70 dolarów za tonę. Ten wolumen zastępuje część importu drogą morską i tłumi benchmark.
  • Chiński popyt stalowy praktycznie nie rośnie — czerwcowa produkcja stali w Chinach była wyższa rok do roku o mniej niż pół procenta. Chiny odpowiadają za ponad połowę światowej produkcji, więc stagnacja tam oznacza, że globalny popyt opiera się na Indiach i odbudowie w Europie, a to znacznie mniejsze rynki.
  • Australijski regulator nie widzi hossy — Departament Przemysłu, Nauki i Zasobów Australii w opracowaniu Resources and Energy Quarterly z czerwca 2026 roku zakłada stabilność cen w ujęciu realnym do 2031 roku przy zrównoważonej relacji podaży i popytu, a wpływy eksportowe mają spaść z 38 miliardów dolarów australijskich w roku 2025-26 do 34 miliardów w roku 2030-31.
  • Sierpniowa korekta pokazuje kruchość wzrostów — spadek benchmarku z 242 dolarów w lipcowym szczycie do około 218 dolarów w połowie sierpnia dokonał się bez negatywnego szoku podażowego. Rynek cofający się o dziesięć procent przy braku złych wiadomości sygnalizuje, że lipcowe poziomy napędzały obawy o podaż, a nie realny niedobór.

JSW: bilans otwarcia

Skala strat

Rok 2025 grupa JSW zamknęła stratą netto 6,25 miliarda złotych i ujemną EBITDA w wysokości 4,99 miliarda złotych. EBITDA, czyli zysk operacyjny przed amortyzacją, pokazuje, czy podstawowa działalność generuje gotówkę; ujemna oznacza, że spółka dopłacała do każdej tony. Rok 2024 był gorszy: strata netto 7,28 miliarda złotych i EBITDA minus 6,5 miliarda. Istotnym składnikiem wyniku 2025 roku był odpis wartości aktywów niefinansowych na 3,17 miliarda złotych, czyli pozycja księgowa bez wypływu gotówki. Przychody spadły o 16,9 procent, do 9,4 miliarda złotych, przy średniej cenie węgla koksowego 685,8 złotego za tonę, niższej o 23,7 procent rok do roku.

Pierwszy kwartał 2026 roku przyniósł poprawę tempa spalania gotówki, choć wciąż w obszarze strat: strata netto 615,9 miliona złotych we wstępnych szacunkach i około 611 milionów w raporcie, przy ujemnej EBITDA 238,6 miliona, a bez zdarzeń jednorazowych minus 192,4 miliona. Najbardziej niepokojący był stan gotówki: według sprawozdania za pierwszy kwartał rzędu 234 milionów złotych, o ponad 70 procent mniej niż na koniec 2025 roku. Przy rocznych przychodach rzędu 9 miliardów złotych to zapas na kilka tygodni.

Produkcja i mechanizm kosztowy

W drugim kwartale 2026 roku produkcja węgla ogółem wyniosła 3,23 miliona ton, o 3,4 procent mniej rok do roku, w tym węgla koksowego około 2,76 miliona ton, a koksu 0,67 miliona ton. Grupa sprzedała około 2,97 miliona ton węgla, w tym 2,41 miliona ton koksowego, o 7,7 procent mniej rok do roku. Średnia cena koksu wyniosła 993,58 złotego za tonę, o 7,6 procent więcej kwartał do kwartału.

Tu dochodzimy do najważniejszego mechanizmu, czyli do MCC. Skrót oznacza mining cash cost, gotówkowy jednostkowy koszt wydobycia tony węgla: koszty pracy, materiałów, energii i usług obcych związanych z wydobyciem, ale bez amortyzacji, kosztów sprzedaży, kosztów zarządu i segmentu koksowego. Mówi, przy jakiej cenie kopalnia przestaje dopłacać do każdej tony na poziomie czysto operacyjnym.

W 2023 roku MCC wynosił 700,91 złotego za tonę, w całym 2024 roku 804,52 złotego, a w pierwszym kwartale 2025 roku 836,36 złotego. W pierwszym kwartale 2026 roku spadł do 631 złotych, o 24,5 procent rok do roku, a plan techniczno-ekonomiczny na 2026 rok zakłada docelowo około 577 złotych. Zestawmy to z ceną 767,40 złotego za tonę. Różnica daje około 136 złotych marży gotówkowej na tonie, ale trzeba ją mnożyć przez wolumen sprzedanego węgla koksowego, nie przez całe wydobycie: przy 2,41 miliona ton daje to około 328 milionów złotych kwartalnie. Jest to szacunek własny na podstawie publikowanych danych operacyjnych. Z tej kwoty trzeba jeszcze pokryć amortyzację, koszty sprzedaży i zarządu oraz wynik segmentu koksowego, a także obsłużyć zadłużenie.

Wniosek: JSW jest mniej więcej na progu gotówkowej rentowności wydobycia, ale wyraźnie poniżej progu rentowności całej grupy. Gdyby MCC zszedł do zakładanych 577 złotych przy cenie 767 złotych, marża jednostkowa wzrosłaby do około 190 złotych, a kwartalny wynik gotówkowy na węglu koksowym do około 460 milionów złotych, co zbliżyłoby grupę do dodatniej EBITDA. To również szacunek własny, wrażliwy na wolumen i kurs dolara. Sedno brzmi tak: przy kosztach stałych stanowiących dominującą część kosztów kopalni każda złotówka wzrostu ceny idzie niemal w całości na wynik, a każda złotówka spadku zabiera go w całości. To dźwignia operacyjna i to ona odpowiada za skalę strat oraz potencjalnych zysków.

Płynność i plan naprawczy

Poduszką bezpieczeństwa był fundusz JSW Stabilizacyjny FIZ, utworzony w 2018 roku na czas dekoniunktury. Została zużyta: certyfikaty umorzone w samym 2025 roku miały wartość 3,88 miliarda złotych, a po tych operacjach portfel funduszu wyceniano na 17 października 2025 roku na około 100 milionów.

W jego miejsce weszło finansowanie publiczne. Spółka zawarła z Agencją Rozwoju Przemysłu umowę pożyczki do 824,13 miliona złotych w czterech transzach, z finansowaniem do 30 czerwca 2038 roku, karencją w spłacie kapitału do 30 czerwca 2029 roku i oprocentowaniem opartym o WIBOR trzymiesięczny powiększony o marżę, przy czym kolejne transze uzależniono od realizacji działań oszczędnościowych. Osobnym wątkiem jest sprzedaż do ARP Przedsiębiorstwa Budowy Szybów oraz Jastrzębskich Zakładów Remontowych. Umowa przedwstępna z marca opiewała na 274,4 miliona złotych za 95,81 procent akcji PBSz i 791,6 miliona za 59,39 procent udziałów JZR, łącznie 1066 milionów, a termin finalizacji przesuwano kolejno z 30 czerwca na 31 lipca i na 31 października 2026 roku; ARP wpłaciła 400 milionów złotych zaliczki. Sytuacja zmieniła się jednak tuż przed powstaniem tego tekstu: 11 sierpnia 2026 roku minister aktywów państwowych Wojciech Balczun powiedział w Radiu RMF, że zapadły kluczowe decyzje o zmianie modelu finansowania, w którym obie spółki mają pozostać w grupie, a środki mają trafić do JSW w formie pożyczki. Do 13 sierpnia spółka nie opublikowała raportu bieżącego potwierdzającego formalne odstąpienie od transakcji i nie jest jasne, jak zostanie rozliczona wpłacona już zaliczka. Prezes Bogusław Oleksy mówił 29 lipca w sejmowej komisji, że JSW potrzebuje około 2 miliardów złotych do końca roku dla zachowania płynności; wyższe kwoty, rzędu 2,9 miliarda, pojawiają się w doniesieniach medialnych ujmujących potrzeby grupy szerzej. Ze związkami zawarto porozumienie oszczędnościowe obowiązujące od 1 lutego 2026 roku do końca 2027 roku, a ustawa o funkcjonowaniu górnictwa umożliwiła blisko czterem tysiącom pracowników odejście na jednorazowe odprawy, sięgające 170 tysięcy złotych i finansowane z budżetu, oraz na urlopy górnicze.

ZA JSW: co może odwrócić los spółki

  • Dźwignia operacyjna działa w obie strony — przy kosztach zdominowanych przez pozycje stałe wzrost średniej ceny o 100 złotych na tonie przy sprzedaży rzędu 2,4 miliona ton kwartalnie oznacza około 240 milionów złotych dodatkowej marży w kwartale. Wzrost ceny o 12,4 procent rok do roku już zmniejszył straty.
  • Redukcja kosztów jest realna i mierzalna — MCC spadł z 836,36 złotego za tonę w pierwszym kwartale 2025 roku do 631 złotych rok później, o 24,5 procent. To nie deklaracja, lecz zrealizowany wynik. Cel na 2026 rok to około 577 złotych za tonę.
  • Państwo zadeklarowało wsparcie w konkretach — pożyczka z ARP do 824,13 miliona złotych, z karencją w spłacie kapitału do 30 czerwca 2029 roku i horyzontem finansowania do 30 czerwca 2038 roku, jest podpisana, a 400 milionów złotych zaliczki za PBSz i JZR wpłynęło do spółki jeszcze przed sierpniową zmianą modelu wsparcia. Skarb Państwa kontroluje 55,16 procent kapitału, czyli 64 775 542 akcje.
  • Wycena zeszła nisko wobec skali działalności — kapitalizacja rzędu 3,3 miliarda złotych odpowiada mniej więcej jednej trzeciej rocznych przychodów grupy z 2025 roku. Rynek wycenia spółkę tak, jakby zakładał trwałą nierentowność, więc nawet umiarkowane odwrócenie trendu wynikowego wymaga przewartościowania założeń.
  • Odbudowa europejskiego hutnictwa dotyka JSW bezpośrednio — wzrost produkcji stali w Unii Europejskiej o 4,6 procent rok do roku w czerwcu, przywracanie wielkiego pieca w Hucie Katowice oraz umowa z ArcelorMittal Poland o szacowanej wartości 2,1 miliarda złotych na 2026 rok to popyt na progu spółki, bez ryzyka frachtu.
  • Pozycje krótkie tworzą potencjał gwałtownego ruchu — około 3,40 procent akcji JSW pozostaje objętych pozycjami krótkimi, a spółka regularnie pojawia się w rejestrze krótkiej sprzedaży KNF. Pozytywne zaskoczenie może więc wywołać ruch nieproporcjonalny do samej informacji, gdy grający na spadki zamykają pozycje.

PRZECIW JSW: dlaczego rynek wycenia spółkę tak nisko

  • Gotówka realnie się skończyła — środki rzędu 234 milionów złotych na koniec pierwszego kwartału 2026 roku, po spadku o ponad 70 procent kwartał do kwartału, to poziom, przy którym spółka takiej skali zależy od zewnętrznego finansowania z tygodnia na tydzień. Fundusz FIZ po umorzeniach na 3,88 miliarda złotych zszedł do około 100 milionów.
  • Potrzeby finansowania przewyższają pozyskane środki — potrzeba około 2 miliardów złotych do końca 2026 roku wobec pożyczki z ARP na maksymalnie 824,13 miliona pozostawia lukę, a sierpniowa zapowiedź zmiany modelu, w której zamiast sprzedaży PBSz i JZR za 1066 milionów pojawia się kolejne finansowanie dłużne, oznacza, że grupa zachowuje aktywa, ale rośnie jej zadłużenie zamiast kapitału. Każda transza ARP jest ponadto warunkowa, uzależniona między innymi od zgody konsorcjum finansującego spółkę i od przedkładania listy działań oszczędnościowych.
  • Ryzyko rozwodnienia jest realne — jeśli finansowanie dłużne i transakcje na aktywach okażą się niewystarczające, kolejnym krokiem jest emisja akcji. Przy kapitalizacji rzędu 3,3 miliarda złotych pozyskanie nawet miliarda oznaczałoby istotne rozwodnienie akcjonariuszy mniejszościowych, kontrolujących łącznie 44,84 procent kapitału.
  • Sztywność kosztów pracy ogranicza tempo naprawy — porozumienie ze związkami obowiązuje do końca 2027 roku, a redukcja zatrudnienia odbywa się przez dobrowolne odprawy i urlopy górnicze, którymi objęto blisko cztery tysiące pracowników; program naprawczy zakłada docelowo 4248 odejść do końca 2031 roku. To rozwiązania kosztowne w krótkim terminie i politycznie łatwe do odwrócenia.
  • Geologia się nie poprawia — spadek wydobycia o 3,4 procent rok do roku przy cięciu nakładów ilustruje problem górnictwa głębinowego: eksploatacja schodzi na coraz trudniejsze poziomy, a ograniczanie inwestycji w nowe ściany dziś oznacza niższe wolumeny za dwa, trzy lata.
  • Spółka wypadła z pierwszej ligi indeksowej — JSW opuściła WIG20 po sesji 21 marca 2025 roku, zastąpiona przez Żabkę, i znalazła się w mWIG40. Oznacza to trwały odpływ kapitału pasywnego śledzącego główny indeks i tłumaczy, dlaczego rekordowa hossa na WIG20 przechodzi obok tej spółki.

Analiza techniczna: węgiel i kurs JSW

Zastrzeżenie metodyczne: technika opisuje prawdopodobieństwa, nie pewności. Podajemy wyłącznie poziomy potwierdzone w danych rynkowych, bez wartości wskaźników takich jak RSI, których nie udało się zweryfikować na 13 sierpnia 2026 roku.

Węgiel koksujący

Obraz benchmarku jest wzrostowy w skali roku, ale korekcyjny w skali ostatnich tygodni. Odczyt z 11 sierpnia w okolicach 217,67 dolara plasuje surowiec poniżej całego lipcowego zakresu, którego dolna granica wynosiła 226 dolarów. Strefa 226 do 233 dolarów, czyli lipcowe minimum i średnia miesięczna, staje się naturalnym oporem: jej odzyskanie oznaczałoby, że sierpniowa korekta była tylko przerwą w trendzie. Po stronie wsparcia poziomem psychologicznym jest okolica 200 dolarów za tonę, istotna o tyle, że pokrywa się z dolną granicą prognoz instytucjonalnych na 2026 rok.

Kurs JSW

Od połowy kwietnia 2026 roku notowania JSW poruszają się w około czteromiesięcznym kanale spadkowym. Dolne ograniczenie wypada w okolicach 24 złotych i było kilkakrotnie testowane, między innymi 3 sierpnia, gdy kurs zamykał się przy 25,10 złotego. W drugim tygodniu sierpnia doszło do gwałtownego odbicia: 11 sierpnia akcje drożały o 6,81 procent, kończąc dzień przy 27,93 złotego, a 12 sierpnia kurs cofnął się nieznacznie, do 27,78 złotego. Łączną skalę ruchu w kilka dni komentatorzy szacowali na 13 do niemal 15 procent, zależnie od przyjętego punktu odniesienia. Katalizatorem była umowa pożyczki z ARP z początku sierpnia, wzmocniona zapowiedzią zmiany modelu wsparcia ze strony resortu aktywów państwowych.

Kluczowe jest jednak to, że na 12 sierpnia kurs dotarł do górnego ograniczenia kanału spadkowego i naruszył je, ale nie potwierdził wybicia. Dopóki to się nie zmieni, sierpniowy ruch pozostaje odbiciem wewnątrz trendu spadkowego, a nie jego odwróceniem. Nieudana próba wybicia kierowałaby notowania w stronę 24 złotych, a przełamanie tego wsparcia otwierałoby drogę do dwunastomiesięcznego minimum 20,27 złotego; górna granica tego zakresu to 36,10 złotego. Dodatkowym czynnikiem jest struktura pozycji krótkich: około 3,40 procent akcji przy free float 44,84 procent.

Prognozy

Rozrzut prognoz dla węgla koksującego jest wąski co do poziomu, ale szeroki co do kierunku ryzyka. BMI z grupy Fitch podniosła prognozę ceny australijskiego premium coking coal na 2026 rok powyżej 200 dolarów za tonę przy ostrożnej ocenie popytu. Prognozy zbierane przez serwisy branżowe lokują ceny na lata 2026 i 2027 w przedziale mniej więcej 215 do 222 dolarów za tonę. Australijski Departament Przemysłu, Nauki i Zasobów w opracowaniu Resources and Energy Quarterly z czerwca 2026 roku zakłada stabilność cen w ujęciu realnym aż do 2031 roku, przy spadku australijskich wpływów eksportowych z 38 miliardów dolarów australijskich w roku 2025-26 do 34 miliardów w roku 2030-31. Wood Mackenzie zwraca uwagę, że sygnały z chińskiego piętnastego planu pięcioletniego są równoważone przez nacisk na kontrolę mocy produkcyjnych i zieloną stal.

Prognozy zgadzają się co do tego, że nie ma powrotu do poziomów z lat 2021 i 2022, gdy benchmark przekraczał 600 dolarów za tonę, oraz że dolna granica cen leży wyżej niż w poprzednim cyklu, bo koszty wydobycia w Australii i wymogi bezpieczeństwa w Chinach trwale podniosły krzywą kosztową. Różnią się w ocenie tempa erozji popytu: Australijczycy zakładają zrównoważenie rynku aż do początku lat trzydziestych, a analizy skupione na dekarbonizacji hutnictwa wskazują na przyspieszające przejście do pieców elektrycznych już w drugiej połowie obecnej dekady.

Po stronie wycen samej JSW materiał jest ubogi i to samo w sobie jest informacją. Z potwierdzonych, imiennie przypisanych opinii dysponujemy wyceną 10 złotych za akcję autorstwa Łukasza Prokopiuka z DM BOŚ z lutego 2026 roku. Rekomendacje krążące w sieci z cenami docelowymi powyżej 100 złotych pochodzą sprzed lat i nie mają dziś wartości informacyjnej. Zawężenie pokrycia analitycznego jest typowe dla spółek w restrukturyzacji.

Scenariusze

Poniższe scenariusze nie są prognozami, lecz opisem warunków, przy których dana ścieżka staje się prawdopodobna.

Bazowy: powolne wychodzenie na zero

Ceny stabilizują się w przedziale 200 do 235 dolarów za tonę, zgodnie z konsensusem. JSW realizuje cel obniżenia MCC w kierunku 577 złotych za tonę, a finansowanie ze strony ARP płynie w kolejnych transzach, niezależnie od tego, czy ostatecznie przybierze formę zakupu PBSz i JZR, czy zapowiedzianej w sierpniu pożyczki. Spółka domyka lukę płynnościową bez emisji akcji, a EBITDA wraca w okolice zera na przełomie 2026 i 2027 roku, przy wciąż ujemnym wyniku netto.

Byczy: zbieg dźwigni operacyjnej i szoku podażowego

Chińskie inspekcje przeciągają się, dochodzi do zakłócenia po stronie australijskiej, na przykład sezonu cyklonowego w Queensland, a benchmark wraca powyżej 250 dolarów za tonę. Przy MCC poniżej 600 złotych i cenie sprzedaży powyżej 850 złotych za tonę marża jednostkowa przekracza 250 złotych, co przy wolumenie 2,4 miliona ton daje ponad 600 milionów złotych gotówki kwartalnie, czyli poziom pozwalający na samodzielne finansowanie. Kluczowe jest, by nastąpiło to zanim wyczerpie się finansowanie pomostowe.

Niedźwiedzi: luka płynnościowa domyka się emisją

Benchmark schodzi trwale poniżej 200 dolarów za tonę pod wpływem eksportu z Mongolii przekraczającego 80 milionów ton oraz stagnacji chińskiego popytu stalowego. Cena sprzedaży JSW cofa się w okolice 650 złotych za tonę, marża nad MCC znika, przebudowa modelu wsparcia opóźnia dopływ gotówki, a transze ARP zostają wstrzymane. Luka domykana jest emisją akcji lub konwersją wierzytelności, co prowadzi do istotnego rozwodnienia, a kurs testuje minimum 20,27 złotego.

Na co patrzeć dalej

  1. Raport za pierwsze półrocze 2026 roku — zgodnie z harmonogramem raportów okresowych spółka planuje przekazać go 15 września 2026 roku, czyli już po dacie powstania tego tekstu. Pokaże wpływ wyższych cen z drugiego kwartału na wynik, stan gotówki po pierwszej transzy z ARP oraz stanowisko audytora w kwestii kontynuacji działalności. To ostatnie jest najważniejsze, bo w przeszłości audytor odmawiał wyrażenia wniosku z przeglądu właśnie z powodu tej niepewności.
  2. Rozstrzygnięcie w sprawie PBSz i JZR — kwota 1066 milionów złotych to największy pojedynczy element układanki płynnościowej, a termin finalizacji przesunięto na 31 października 2026 roku. Po sierpniowej zapowiedzi ministra aktywów państwowych, że obie spółki zostaną w grupie, a pieniądze przyjdą jako pożyczka, kluczowy będzie raport bieżący JSW formalizujący nowy model oraz sposób rozliczenia wpłaconej już zaliczki 400 milionów złotych.
  3. Kolejne transze pożyczki z ARP — wypłaty są warunkowe, więc każdy komunikat o transzy potwierdza zarazem postęp w programie naprawczym.
  4. Dane operacyjne za trzeci kwartał 2026 roku — trzy liczby: wydobycie wobec 3,23 miliona ton, cena węgla koksowego wobec 767,40 złotego za tonę oraz MCC wobec 631 złotych.
  5. Postęp chińskich inspekcji bezpieczeństwa — informacje o przywracaniu mocy w Changzhi, Taiyuan, Jinzhong, Luliang i Linfen przełożą się wprost na benchmark, bo to ograniczenie chińskiej podaży po katastrofie z 22 maja stało za wzrostem cen. Warto śledzić, czy liczba wstrzymanych kopalń w Shanxi wreszcie zacznie spadać, bo od czerwca do sierpnia rosła.
  6. Kurs dolara do złotego — przy USD do PLN w okolicach 3,73 w sierpniu 2026 roku, wobec rocznego zakresu od 3,4933 do 3,7479, każde umocnienie złotego obniża przychody w walucie krajowej przy niezmienionych kosztach.

Po stronie ZA stoi zmierzony fakt: cena węgla koksowego JSW wzrosła o 12,4 procent rok do roku, koszt gotówkowy wydobycia spadł o 24,5 procent, a państwo dostarczyło konkretne, podpisane finansowanie. To wystarczy, żeby przestać spalać gotówkę na poziomie samego wydobycia. Po stronie PRZECIW stoi fakt równie twardy: około 234 milionów złotych gotówki na koniec pierwszego kwartału wobec zadeklarowanej potrzeby około 2 miliardów do końca roku oraz rynek docelowy kurczący się o 3,6 procent rocznie od dekady. JSW nie jest więc zakładem o cenę węgla ani zakładem o restrukturyzację, tylko zakładem o to, czy jedno zdąży przed drugim: czy poprawa marży nadejdzie szybciej, niż wyczerpie się finansowanie pomostowe. Dlatego kurs tej spółki reaguje mocniej na komunikat o transzy pożyczki niż na notowania surowca w Australii.

Tekst opisuje sytuację na dzień około 13 sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny, a prognozy są opiniami ich autorów. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.

Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń

Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.

Czytaj dalej

Wszystkie wpisy
  1. sesja 12.08
  2. WIG20, WIG i mWIG40 razem ustanowiły rekordy

    RynkiDzień na rynku, 11 min czytania

    sesja 11.08
  3. WIG20 zamyka dzień na nowym rekordzie

    RynkiDzień na rynku, 10 min czytania

    sesja 10.08