Dane z sesji 20.11.2026 · sygnały 22:52Sesja 20.11 · sygnały 22:52

piątek, 20 listopada 2026

Miedź, cło i zapasy: pełna analiza rynku miedzi i KGHM, 12 sierpnia 2026

Autor
Redakcja iqrynku
Opublikowano
Opisuje sesję
12.08.2026
Czytanie
32 min
Dział
Rynki

W skrócie

Miedź blisko rekordu 14 527,50 USD za tonę, a ICSG prognozuje nadwyżkę. Rozkładamy na części cło, zapasy, TC/RC i to, ile każde 1000 dolarów daje KGHM.

Spółki z tego wpisu: KGHM SPRZEDAJ 44

Miedź jest dziś najciekawszym surowcem świata nie dlatego, że drożeje. Drożeje wiele rzeczy. Miedź jest ciekawa dlatego, że jej cena przestała opisywać jeden rynek, a zaczęła opisywać trzy naraz: fizyczny niedobór metalu poza Stanami Zjednoczonymi, decyzję Waszyngtonu o cłach, która przesunęła setki tysięcy ton na drugą stronę Atlantyku, oraz strukturalny problem górnictwa wydobywającego coraz uboższą rudę za coraz większe pieniądze. Te trzy rynki nie muszą się zgadzać i nie zgadzają się: rekordowe notowania współistnieją dziś z prognozą nadwyżki podaży wystawioną przez najpoważniejszą instytucję statystyczną branży.

Sesja 12.08.2026środaSygnały GPW po przeliczeniu: kupno 120 · sprzedaż 242Przewaga sygnałów GPW (kupno − sprzedaż), 30 sesji−97−12202.0712.08w dół 222w górę 209 walorów
Grafika z danych serwisu: sygnały i notowania EOD walorów GPW, sesja 12.08.2026.

Dla polskiego inwestora to nie jest ciekawostka z Londynu. KGHM Polska Miedź to spółka, której cały model sprowadza się do jednego równania: wydobyć tonę metalu za koszt w złotych i sprzedać ją za cenę w dolarach. Kiedy licznik rośnie o kilkadziesiąt procent, a mianownik stoi, dzieje się to, co widzieliśmy 4 sierpnia 2026 roku: kurs KGHM zyskał 8,37 procent w ciągu jednej sesji i był najmocniejszą spółką WIG20, a sam indeks nazajutrz po raz pierwszy w historii przebił 4000 punktów.

Ten tekst rozkłada mechanizm na części: skąd bierze się cena miedzi, gdzie fizycznie leży metal, co mówią prognozy i jak każde sto dolarów na tonie zamienia się w złotówki na rachunku wyników spółki z Lubina. Stan wiedzy na środę, 12 sierpnia 2026 roku.

Gdzie jest miedź: rekordy, poziomy i droga do dziś

Wokół rekordów narosło sporo nieporozumień, więc zacznijmy od rozróżnienia. Historyczne maksimum trzymiesięcznego kontraktu na londyńskiej giełdzie metali LME wynosi 14 527,50 dolara za tonę i padło śróddziennie 29 stycznia 2026 roku. Rekord zamknięcia to inna liczba: 29 stycznia rynek oddał większość dziennego skoku i według Benchmark Mineral Intelligence zakończył dzień w rejonie 13 720 dolarów, a najwyższy w historii kurs rozliczeniowy, 13 943 dolary, LME ustanowiło dopiero 11 maja.

Lipiec zakończył się w okolicach 13 806 dolarów. Sierpień otworzył się gwałtownie: 5 sierpnia LME notowało około 14 050 dolarów, a 7 sierpnia kontrakt trzymiesięczny sięgnął 14 258 dolarów — najwyżej od stycznia, ale wciąż o niespełna dwa procent poniżej rekordu. Miedź w Londynie podeszła pod szczyt i się od niego odbiła, ale go nie pobiła.

Inaczej w Nowym Jorku, gdzie padł nowy rekord wszech czasów: 4 sierpnia kontrakt wrześniowy na Comex dotknął 6,7045 dolara za funt, a 7 sierpnia notowania sięgnęły śróddziennie 6,77 dolara, przebijając szczyt z maja. Potem rynek się uspokoił: 10 sierpnia 6,61 dolara, 11 sierpnia 6,64 dolara, a 12 sierpnia trzecia sesja wzrostowa z rzędu w okolice 6,65–6,66 dolara. Od początku 2026 roku daje to około 17 procent wzrostu, a w horyzoncie dwunastu miesięcy ponad 50 procent.

Rozbieżność między Londynem a Nowym Jorkiem nie jest błędem statystycznym, tylko sednem sprawy. Przy 6,66 dolara za funt i przeliczniku 2204,62 funta na tonę metryczną Comex wycenia miedź na około 14 680 dolarów za tonę, czyli o kilkaset dolarów drożej niż Londyn. Historycznie premia oscylowała wokół kilkudziesięciu dolarów; Societe Generale w analizie z 10 sierpnia 2026 roku wskazywał, że długoterminowo spread powinien wracać w okolice 33 dolarów na tonie. Dziś jest wielokrotnie wyższy i trwa od miesięcy.

Fundamenty: dlaczego podaż nie nadąża

Chile: największy producent świata zwalnia

Chile odpowiada za około jedną czwartą światowego wydobycia. Państwowa komisja Cochilco obniżyła prognozę produkcji kraju na 2026 rok do 5,27 miliona ton, czyli o 2,6 procent mniej rok do roku. Powodem był słaby pierwszy kwartał: w marcu produkcja państwowego Codelco spadła o blisko 10 procent rok do roku, do 110,9 tysiąca ton, Escondida należąca do BHP dała 101,6 tysiąca ton (spadek o 15,75 procent), a Collahuasi 31,4 tysiąca ton (spadek o 10,8 procent).

Uczciwość wymaga drugiej strony. W czerwcu produkcja Chile wzrosła o 5,1 procent rok do roku, do 447,3 tysiąca ton, ale rozkład był bardzo nierówny: Escondida dała 111,4 tysiąca ton (wzrost o 45,8 procent), Collahuasi 34,9 tysiąca ton (wzrost o 1,7 procent), natomiast samo Codelco wydobyło 114,4 tysiąca ton, czyli o 4,8 procent mniej rok do roku. Odbicie ciągną więc kopalnie prywatne, a nie państwowy gigant. Cochilco oczekuje częściowej odbudowy w drugim półroczu, a Codelco celuje w 1,344 miliona ton w całym 2026 roku. Chile nie jest więc w wolnym spadku, lecz w stagnacji z dużą zmiennością miesiąc do miesiąca.

Dwa wypadki, które wyjęły z rynku pół miliona ton

Na bilansie 2026 roku ciążą dwie katastrofy z 2025 roku. We wrześniu 2025 w kopalni Grasberg w Indonezji, drugiej co do wielkości na świecie, około 800 tysięcy ton mokrego materiału wtargnęło do wyrobisk, zalewając kilka poziomów. Freeport-McMoRan ogłosił siłę wyższą i zapowiedział, że produkcja miedzi i złota w 2026 roku może być o około 35 procent niższa od planów. Benchmark Mineral Intelligence oszacował skumulowaną utratę produkcji od września 2025 do końca 2026 roku na około 591 tysięcy ton.

Drugi wypadek to chilijskie El Teniente, gdzie 31 lipca 2025 roku wstrząs sejsmiczny spowodował zawał wyrobisk, zabijając sześciu górników i zmuszając Codelco do wstrzymania pracy największej podziemnej kopalni miedzi świata, która w 2024 roku dała około 356 tysięcy ton. Spółka spodziewa się dziś, że do końca dekady zakład utrzyma się w okolicach 300 tysięcy ton rocznie. Skutki sięgają dalej, niż zakładano: Goldman Sachs w analizie z czerwca 2026 roku przesunął pełne przywrócenie zdolności Grasbergu oraz kongijskiego kompleksu Kamoa-Kakula aż na 2028 rok.

Kwas siarkowy: wąskie gardło, o którym mało kto mówi

To najbardziej niedoceniany mechanizm tego rynku. Znaczna część miedzi w Chile powstaje w technologii SX-EW, czyli ługowania rudy tlenkowej kwasem siarkowym i późniejszej elektrolizy. Bez kwasu nie ma metalu. Kwas siarkowy jest zaś produktem ubocznym hutnictwa miedzi i cynku, a największym eksporterem świata są Chiny, które w 2025 roku wysłały w świat rekordowe 4,65 miliona ton.

10 kwietnia 2026 roku Chiny zastąpiły roczny limit eksportowy wynoszący 700 tysięcy ton całkowitym zakazem wywozu kwasu siarkowego obowiązującym do sierpnia 2026 roku. Nałożyło się to na zamknięcie Cieśniny Ormuz dla masowego ruchu handlowego 28 lutego 2026 roku oraz rosyjski zakaz eksportu siarki. Głównymi odbiorcami chińskiego kwasu były Chile (miedź), Indonezja (nikiel) oraz Arabia Saudyjska i Indie (nawozy). Efekt jest bezpośredni: chilijskie kopalnie tlenkowe tracą surowiec pomocniczy, którego nie da się zastąpić z dnia na dzień. To jeden z powodów, dla których rynek fizyczny poza Stanami jest tak napięty mimo statystyk mówiących o nadwyżce.

TC/RC, czyli sygnał wysyłany przez huty

TC/RC to opłata przerobowa i rafinacyjna, którą huta pobiera od kopalni za przetworzenie koncentratu na czysty metal. Historycznie huta zarabiała właśnie na tej marży. Dziś mechanizm stanął na głowie. Roczny benchmark, negocjowany między chilijską Antofagastą a chińskimi hutami, ustalono w styczniu 2026 roku na zero dolarów za tonę, najniżej w historii tych negocjacji. Na rynku spotowym jest drastyczniej: na koniec czerwca 2026 roku stawki spadły do minus 126,80 dolara za tonę.

Ujemne TC/RC oznacza, że to huta płaci kopalni za możliwość przerobienia jej koncentratu. Przyczyna jest prosta: Chiny zbudowały ogromne nadwyżki mocy hutniczych, które nie mają czego przerabiać, bo koncentratu nie przybywa. To najczystszy dostępny sygnał, że wąskie gardło leży w kopalni, a nie w hucie, i że huty bez własnego wydobycia są dziś strukturalnie nierentowne. KGHM, zintegrowany od kopalni po hutę, jest po właściwej stronie tego zjawiska.

Ruda coraz uboższa, projekty coraz droższe

Za tymi zdarzeniami stoi trend, który nie robi nagłówków. Średnia zawartość miedzi w rudzie spadła z około 1,5 procenta na początku lat dwutysięcznych do poniżej 0,7 procenta w wielu dużych kopalniach; typowy przedział dla czynnych zakładów to dziś 0,45–0,65 procenta, a od 1991 roku średnia światowa obniżyła się o około 40 procent. Dla utrzymania tej samej produkcji metalu trzeba więc przerobić coraz więcej skały, zużywając więcej energii, wody i odczynników.

Równolegle rosną koszty budowy nowych mocy. Intensywność kapitałowa, czyli nakład na stworzenie jednej tony rocznej zdolności produkcyjnej, sięga dziś 15–20 tysięcy dolarów, a koszt rozbudowy istniejących kopalń wzrósł od 2020 roku o około 65 procent, zbliżając się do poziomów typowych dla projektów budowanych od zera. Innymi słowy: postawienie zdolności do wyprodukowania jednej tony miedzi rocznie kosztuje więcej niż sama tona miedzi na giełdzie. Przy takiej arytmetyce i wieloletnich procedurach środowiskowych decyzja inwestycyjna podjęta dziś daje metal w drugiej połowie lat trzydziestych.

Popyt: elektryfikacja, sieci i centra danych

Po stronie popytu narracja zmieniła się w dwa lata. Jeszcze niedawno mówiło się głównie o samochodach elektrycznych i fotowoltaice; dziś głównym tematem są centra danych i sieci, które muszą je zasilić. Liczby krążą w kilku wersjach i łatwo je pomylić:

  • 20–30 ton miedzi na megawat mocy klasycznego centrum danych — okablowanie, szynoprzewody i układy chłodzenia wewnątrz obiektu.
  • 30–47 ton na megawat mocy informatycznej dla obiektów zorientowanych na sztuczną inteligencję, o gęstszym zasilaniu i większej redundancji.
  • 100–150 ton na megawat po doliczeniu infrastruktury zewnętrznej: linii wysokiego napięcia, stacji transformatorowych i zdublowanych przyłączy.
  • Według J.P. Morgan pojedynczy duży kampus AI może pochłonąć do 50 tysięcy ton miedzi, a łączny popyt centrów danych sięgnie około 475 tysięcy ton rocznie w 2026 roku.

Ostatnia liczba pilnuje proporcji: 475 tysięcy ton to około dwóch procent światowego rynku miedzi rafinowanej. Centra danych są realnym i szybko rosnącym źródłem popytu, ale nie są jeszcze siłą, która samodzielnie ustawia cenę. Ważniejsza jest całość: ICSG, czyli Międzynarodowa Grupa Badawcza Miedzi, szacuje wzrost zużycia miedzi rafinowanej na 1,6 procenta w 2026 roku (po obniżeniu prognozy z 2,1 procenta) i 2 procent w 2027 roku, przy wzroście popytu chińskiego o 1,9 procenta. Macquarie w lipcu 2026 roku obniżyło prognozę globalnego popytu na 2026 rok do 1,8 procenta z 2,0 procenta, tnąc oczekiwania dla Chin do 1,1 procenta.

Stąd kluczowa obserwacja: popyt na miedź rośnie, ale rośnie wolno, w tempie jedno- do dwuprocentowego. Opowieść o eksplozji popytu ze strony elektryfikacji jest prawdziwa jako trend dekady, ale nie tłumaczy pięćdziesięcioprocentowego wzrostu ceny w dwanaście miesięcy. Tłumaczą go podaż, cło i zapasy.

Cło, arbitraż i zapasy: gdzie fizycznie leży metal

Amerykańskie cła na miedź wprowadzono na podstawie sekcji 232 ustawy o rozbudowie handlu, pozwalającej ograniczać import z powodów bezpieczeństwa narodowego. Od 1 sierpnia 2025 roku Stany objęły pięćdziesięcioprocentową stawką półprodukty miedziane (rury, druty, pręty, blachy) oraz wyroby miedziochłonne, takie jak kable i złącza. Od 6 kwietnia 2026 roku zasady zaostrzono: cło pięćdziesięcioprocentowe nalicza się od pełnej wartości półproduktów, a dwudziestopięcioprocentowe od pełnej wartości wyrobów miedziochłonnych.

Najważniejszy jest jednak wyjątek. Katody z miedzi rafinowanej, czyli dokładnie ten produkt, który wyznacza giełdowe ceny, pozostały poza cłem. Departament Handlu miał do 30 czerwca 2026 roku przedstawić prezydentowi aktualizację analizy rynku, po której możliwe jest objęcie cłem także katod. Publicznej decyzji po tym terminie nie ogłoszono; obowiązujące ramy tymczasowo utrzymały zwolnienie, a na stole leży propozycja stawki 15 procent od stycznia 2027 roku i 30 procent od 2028 roku.

Tu zaczyna się mechanika, która ustawiła cały rynek. Skoro cło na katody jeszcze nie obowiązuje, ale prawdopodobnie zacznie obowiązywać za kilkanaście miesięcy, każdy amerykański odbiorca i każdy trader ma silny bodziec, żeby sprowadzić metal teraz i położyć go w magazynie po amerykańskiej stronie granicy. Nazywa się to przedimportowaniem, a skala jest bezprecedensowa: w lipcu 2026 roku do portów Stanów Zjednoczonych dotarło ponad 200 tysięcy ton miedzi rafinowanej, najwięcej w jednym miesiącu od ponad dekady.

Efekt widać w zapasach, a to najtwardsze dane tego rynku. Stan na pierwszą dekadę sierpnia 2026 roku:

  • Comex (Stany Zjednoczone): 717 314 ton krótkich na 3 sierpnia, czyli około 651 tysięcy ton metrycznych — poziom rekordowy. Warto pilnować jednostki, bo tona krótka to 907 kilogramów, a mieszanie jednostek jest częstym źródłem błędów w komentarzach rynkowych.
  • Zapasy w Stanach łącznie: ponad 740 tysięcy ton w magazynach Comex i LME na terenie USA, plus metal czekający w portach na przyjęcie do składów.
  • LME (świat poza USA): około 218 tysięcy ton łącznie po sesji 10 sierpnia, najniżej od lutego; jeszcze 17 lipca zapas przekraczał 300 tysięcy ton. Kluczowa jest jednak inna liczba: zapas dostępny, nieobjęty warrantami odbioru, zszedł na początku sierpnia do 90 025 ton, czyli nieco ponad jeden dzień światowego zużycia.
  • SHFE (Szanghaj): około 69,3 tysiąca ton wobec ponad 430 tysięcy ton w marcu — spadek o ponad osiemdziesiąt procent w kilka miesięcy.

Metalu na świecie jest zatem tyle, ile było, ale leży w niewłaściwym miejscu: amerykański magazyn pęcznieje, londyński i szanghajski się opróżniają. Potwierdza to struktura terminowa notowań. Normalnie na LME dostawa odleglejsza jest droższa od natychmiastowej, bo trzeba pokryć koszt magazynowania i finansowania — to contango. Gdy relacja się odwraca i za metal na już płaci się drożej niż za metal za trzy miesiące, mamy backwardation, czyli sygnał, że komuś metalu brakuje tu i teraz. Na początku sierpnia 2026 roku miedź w rozliczeniu gotówkowym notowana była około 200 dolarów na tonie powyżej kontraktu trzymiesięcznego — najszersze backwardation od blisko dziesięciu miesięcy. W styczniu 2026 roku skok spreadu na najkrótszym terminie należał zaś do największych w historii notowań prowadzonych od 1998 roku.

Bilans rynku i prognozy: kto mówi co

Instytucje mówią tu rzeczy wzajemnie sprzeczne i to jest prawdziwy stan wiedzy o tym rynku, a nie żadna z pojedynczych prognoz z osobna.

ICSG, kwiecień 2026. Najpoważniejsza instytucja statystyczna branży dokonała zwrotu o 180 stopni. Zamiast zapowiadanego w październiku 2025 roku deficytu 150 tysięcy ton prognozuje teraz nadwyżkę 96 tysięcy ton w 2026 roku i 377 tysięcy ton w 2027 roku. Założenia: produkcja górnicza rośnie o 1,6 procenta w 2026 i 2,3 procenta w 2027, produkcja rafinowana o 0,4 procenta i następnie o 3 procent, a zużycie o 1,6 i 2 procent. Za zwrotem stoi wolniejszy popyt oraz większa produkcja wtórna, czyli z recyklingu.

Macquarie, lipiec 2026. Australijski bank jest wobec obecnych cen jeszcze bardziej sceptyczny i mówi wprost: rajd wyprzedza fundamenty. Szacuje, że rynek był w nadwyżce 600 tysięcy ton w poprzednim roku i będzie w nadwyżce 262 tysięcy ton w 2026 roku — już po uwzględnieniu 783 tysięcy ton zakłóceń produkcyjnych, w tym Grasbergu i Kamoa-Kakuli. Na lata 2027–2028 przewiduje nadwyżki średnio powyżej 700 tysięcy ton rocznie i podłogę cenową w rejonie 11 000 dolarów za tonę w trzecim kwartale 2027 roku. Mimo to podniósł prognozę średniej ceny na 2026 rok do 13 165 dolarów za tonę z 12 310 dolarów, uzasadniając to impetem cenowym i wsparciem makroekonomicznym.

Goldman Sachs, czerwiec 2026. Bank podniósł prognozę na koniec 2026 roku do 13 735 dolarów za tonę, a średniej na 2027 rok do 13 800 dolarów. Uzasadnienie leży po stronie podaży: oczekiwany deficyt poza Stanami rzędu 170 tysięcy ton w 2027 roku oraz przesunięcie pełnego restartu Grasbergu i Kamoa-Kakuli na 2028 rok.

Citi, 1 czerwca 2026. Najbardziej byczy głos. Citi po raz pierwszy w 2026 roku przeszło na pozytywne nastawienie do miedzi, prognozując 14 500 dolarów za tonę w horyzoncie miesiąca i 15 000 dolarów za tonę w perspektywie roku. Argumenty: niepewność wokół amerykańskich ceł oraz nadzieje na otwarcie Cieśniny Ormuz.

Rozrzut sięga więc od nadwyżek rzędu 700 tysięcy ton rocznie po cenę 15 tysięcy dolarów. Najważniejsza obserwacja jest jednak inna i łatwo ją przeoczyć: miedź jest dziś notowana powyżej prognoz niemal wszystkich wymienionych instytucji. Poziom 14 200–14 700 dolarów za tonę, zależnie od giełdy, leży nad prognozą Goldmana, nad średnioroczną prognozą Macquarie i tuż pod docelową ceną Citi wyznaczoną na horyzont dwunastomiesięczny. Rynek albo widzi coś, czego nie widzą modele bilansowe — najpewniej dostępność metalu w konkretnej lokalizacji, a nie jego globalną ilość — albo wyprzedził sam siebie. Obie interpretacje są uczciwe i obie mają zwolenników z nazwiskiem i datą.

Analiza techniczna miedzi

Jedno zastrzeżenie wprost: analiza techniczna jest narzędziem szacowania prawdopodobieństw, a nie metodą przewidywania przyszłości. Poziomy działają, dopóki uczestnicy rynku ich pilnują, i przestają działać w dniu, w którym pojawia się informacja o wadze fundamentalnej. Poniższe liczby opisują strukturę notowań, nie zapowiadają wyniku. Kontrakt Comex, w dolarach za funt:

  • Rekord i strefa oporu: 6,77 dolara (szczyt śróddzienny 7 sierpnia). Niżej skupisko szczytów 6,7045–6,7160 dolara z pierwszych dni sierpnia, opisywane przez część analityków jako podwójny szczyt, czyli dwukrotne odbicie od tego samego poziomu. Powyżej rekordu wskazywany bywa cel w rejonie 6,85 dolara.
  • Pierwsze wsparcie: 6,58 dolara, gdzie zbiegają się wskazania kilku systemów podążających za trendem.
  • Średnia krocząca: pięćdziesięciosesyjna przebiega w rejonie 6,53 dolara. Kurs pozostaje nad nią, więc trend wzrostowy nie został technicznie złamany.
  • Głębsza strefa: 6,50–6,39 dolara, wyznaczona przez zniesienia poprzedniego impulsu wzrostowego. Utrata 6,58 dolara otwiera drogę w ten obszar.
  • Wskaźnik siły względnej RSI, mierzący w skali od 0 do 100, jak gwałtownie rosły ostatnie notowania, utrzymuje się w rejonie 67–68 punktów: blisko umownej granicy wykupienia (70), ale poniżej niej. Silny trend przy ograniczonej przestrzeni na przyspieszenie bez korekty.

Na LME mapa ma cztery punkty odniesienia: baza wybicia z końca lipca w rejonie 13 800 dolarów, psychologiczna bariera 14 000 dolarów, szczyt sierpniowy 14 258 dolarów i rekord 14 527,50 dolara. Od szczytu sierpniowego do rekordu jest niecałe 2 procent, więc rynek ten poziom przetestuje, a każde podejście będzie generowało podwyższoną zmienność. W razie cofnięcia kluczowe będzie utrzymanie strefy 13 600–13 800 dolarów, z której wyszedł ruch sierpniowy.

Jedna uwaga o charakterze tego trendu: napędza go struktura fizyczna, a nie sama spekulacja, bo backwardation i rekordowe zapasy w Stanach to zjawiska realne, nie wykresowe. I właśnie dlatego jest podatny na gwałtowne odwrócenie, gdyby przyczyna napięcia zniknęła.

KGHM: jak cena miedzi zamienia się w zysk

Mechanika, czyli cztery dźwignie

Wolumen. Budżet na 2026 rok zakłada sprzedaż 594,7 tysiąca ton miedzi płatnej w jednostce dominującej, produkcję 395,9 tysiąca ton miedzi w koncentracie i 589,4 tysiąca ton miedzi elektrolitycznej oraz 1293 tony srebra płatnego. Sierra Gorda w Chile ma dać 90,8 tysiąca ton miedzi płatnej i 2,1 miliona funtów molibdenu, a segment KGHM International 51 tysięcy ton. Nakłady inwestycyjne zaplanowano na 4100 milionów złotych plus 205 milionów złotych.

Wykonanie po półroczu jest przyzwoite, ale nie idealne. Produkcja miedzi płatnej w grupie wyniosła 351,0 tysiąca ton wobec 344,0 tysiąca ton rok wcześniej, a sam czerwiec dał 59,3 tysiąca ton, o 3 procent więcej rok do roku. Całość jest jednak około 2 procent poniżej budżetu, głównie przez KGHM International. Punkt bolesny to kopalnia Robinson w Nevadzie, gdzie czerwcowa produkcja miedzi płatnej spadła o 30 procent rok do roku, z 4,4 do 3,1 tysiąca ton — powodem są gorsze parametry geologiczne wyrobiska Liberty, o niższej zawartości metalu i niższym uzysku niż wcześniejsze Ruth West 5. Kosztowna ilustracja opisanego wyżej globalnego problemu spadających zawartości w rudzie.

Koszt C1. C1 to gotówkowy koszt wyprodukowania funta miedzi płatnej: koszt wytworzenia koncentratu powiększony o koszty administracyjne i opłaty przerobowe TC/RC, pomniejszony o przychody ze sprzedaży produktów ubocznych. U KGHM ma jedną specyficzną cechę — zawiera polski podatek od wydobycia niektórych kopalin, co historycznie mocno podbijało wskaźnik względem zagranicznej konkurencji. W pierwszym kwartale 2026 roku C1 wyniósł 1,69 dolara za funt i był o 35 procent niższy niż rok wcześniej. Spadek jest spektakularny, ale jego źródłem nie jest głównie cięcie kosztów, lecz wysokie ceny produktów ubocznych, przede wszystkim srebra, które w tym ujęciu obniża koszt miedzi.

Podatek od kopalin. Zmienna czysto polska i w 2026 roku bardzo korzystna. Nowelizacja obniżyła współczynnik używany do wyliczania stawki daniny z 0,85 do 0,74 w 2026 roku i do 0,68 w latach 2027–2028. Ministerstwo Finansów szacowało korzyść podatnika — a przepisy w praktyce dotyczą wyłącznie KGHM — na około 500 milionów złotych w 2026 roku i po 750 milionów złotych rocznie w latach 2027–2028; w perspektywie dziesięciu lat mowa o kwocie rzędu 10,05 miliarda złotych. Od 2029 roku dochodzi odliczanie części nakładów na wydobycie miedzi i srebra w Polsce. Druga strona konstrukcji: danina pozostaje progresywna wobec ceny metalu, więc przy rosnących notowaniach państwo automatycznie zabiera większą część nadwyżki.

Kurs USD/PLN. Spółka sprzedaje metal w dolarach, a płaci za pracę, energię i materiały w złotych. Na 12 sierpnia 2026 roku średni kurs NBP wynosił 3,7300 złotego za dolara, odbijając po piątkowej wyprzedaży dolara wywołanej fatalnym raportem z amerykańskiego rynku pracy. Im słabszy złoty, tym lepiej dla wyniku KGHM — i tu interesy spółki rozjeżdżają się z interesami większości polskich importerów.

Wrażliwość wyniku: szacunek własny

Spółka nie publikuje prostej tabeli wrażliwości w formie, którą dałoby się tu zacytować, dlatego poniższe wyliczenia oznaczam wyraźnie jako szacunek własny redakcji. Podaję pełne założenia, żeby każdy mógł je sprawdzić i podważyć.

Założenie najważniejsze: nie cała produkcja KGHM jest w równym stopniu wrażliwa na cenę miedzi. Znacząca część wsadu hut to materiały obce, czyli koncentraty kupowane i złom, gdzie spółka zarabia głównie na marży przerobowej, a nie na samej cenie metalu; strategia zakłada, że około 180 tysięcy ton rocznie pochodzi z recyklingu w aktywach krajowych. Za wolumen realnie wystawiony na cenę przyjmuję zatem około 500 tysięcy ton rocznie: około 396 tysięcy ton miedzi we własnym koncentracie, około 51 tysięcy ton z KGHM International i około 50 tysięcy ton przypadających na 55-procentowy udział w Sierra Gorda.

  • Cena miedzi: zmiana o 1000 dolarów na tonie to przy tym wolumenie 500 milionów dolarów rocznie, czyli przy kursie 3,73 około 1,87 miliarda złotych przychodu. Na poziomie zysku netto efekt jest wyraźnie mniejszy: po progresywnym podatku od wydobycia i podatku dochodowym szacuję go na rząd 0,9–1,2 miliarda złotych rocznie.
  • Kurs USD/PLN: zmiana o 10 groszy przy tym samym wolumenie i cenie 14 000 dolarów za tonę to około 7 miliardów dolarów przychodu przemnożone przez różnicę kursową, czyli około 700 milionów złotych rocznie na poziomie przychodu, w przeważającej części przechodzące na EBITDA, bo baza kosztowa jest złotowa.

Najciekawszy wniosek płynie z zestawienia tych liczb ze strategią spółki. Rada Nadzorcza zatwierdziła 3 lipca 2026 roku Strategię 2055+, zakładającą w latach 2026–2030 średnioroczną skorygowaną EBITDA na poziomie około 12 miliardów złotych przy marży 25,6 procenta, średniorocznej produkcji ponad 730 tysięcy ton miedzi płatnej i 1290 ton srebra oraz nakładach przekraczających 32 miliardy złotych, z czego około 80 procent w Polsce. Kluczowe są jednak założenia cenowe: miedź po 11 454 dolary za tonę, srebro po 58,18 dolara za uncję i kurs USD/PLN na poziomie 3,56.

Rzeczywistość połowy sierpnia 2026 roku wygląda inaczej: miedź powyżej 14 000 dolarów, srebro w rejonie 65–66 dolarów za uncję (siedmiotygodniowe maksimum, orientacyjnie na 11–12 sierpnia), dolar po 3,73 złotego. Każda z trzech zmiennych jest korzystniejsza od założenia strategicznego. Według mojego szacunku sama różnica w cenie miedzi to około 4,8 miliarda złotych przychodu rocznie ponad bazę strategii, a różnica kursowa kolejny niecały miliard. To odpowiedź na pytanie, dlaczego zannualizowana EBITDA z pierwszego kwartału 2026 roku (5,46 miliarda złotych razy cztery, czyli blisko 22 miliardy) jest niemal dwukrotnie wyższa od średniorocznego celu strategii. Nie dlatego, że strategia jest zła, tylko dlatego, że zbudowano ją na ostrożnych założeniach cenowych, które rynek znacząco przebił.

Wyniki, dywidenda i data, którą trzeba zapisać

Pierwszy kwartał 2026 roku był rekordowy. Przychody grupy wzrosły o niemal 2,9 miliarda złotych, czyli o 33 procent rok do roku, do 11,9 miliarda złotych. EBITDA skonsolidowana wyniosła 5,46 miliarda złotych i wzrosła ponad dwukrotnie. Zysk netto grupy sięgnął 3,53 miliarda złotych (jednostkowo 2,97 miliarda) wobec zaledwie 330 milionów złotych rok wcześniej. Produkcja miedzi płatnej wyniosła 176 tysięcy ton, o 4 procent więcej rok do roku. Dług netto do skorygowanej EBITDA na koniec kwartału wynosił 0,6, czyli poziom bardzo bezpieczny. Sierra Gorda zwiększyła produkcję srebra o 54 procent rok do roku, a KGHM utrzymał pozycję drugiego producenta srebra na świecie według World Silver Survey 2026.

Wyników za drugi kwartał i pierwsze półrocze 2026 roku jeszcze nie ma. Zgodnie z harmonogramem raportów okresowych skonsolidowany raport półroczny zostanie opublikowany 19 sierpnia 2026 roku, czyli siedem dni po dacie tego tekstu; raport za trzeci kwartał zaplanowano na 18 listopada. Wszystko, co dziś wiemy o drugim kwartale, to dane wstępne: 351,0 tysiąca ton miedzi płatnej po sześciu miesiącach, 2 procent poniżej budżetu, z przekroczonymi planami dla srebra i złota. Ostateczne kwartalne dane produkcyjne i sprzedażowe pojawią się dopiero w raporcie półrocznym.

Dywidenda pozostaje najsłabszym punktem tej historii. Walne Zgromadzenie 9 czerwca 2026 roku zdecydowało o wypłacie 1,50 złotego na akcję, łącznie 300 milionów złotych, czyli około 15 procent zysku. Dniem dywidendy był 25 czerwca, a wypłata nastąpiła 9 lipca 2026 roku. Przy kursie w okolicach 360 złotych daje to stopę dywidendy rzędu 0,4 procenta, czyli symboliczną. To świadomy wybór: spółka o rekordowych przepływach kieruje kapitał na program inwestycyjny przekraczający 32 miliardy złotych, a nie do akcjonariuszy. Inwestor kupujący KGHM kupuje ekspozycję na cenę miedzi, a nie strumień gotówki.

KGHM na wykresie

Kurs KGHM w ostatnich dwunastu miesiącach przeszedł drogę, która sama w sobie jest ostrzeżeniem przed zmiennością tego waloru. Zakres 52-tygodniowy to 125,55–396,40 złotego, czyli od dołka do szczytu ponad trzykrotność; historyczny rekord 396,40 złotego padł 17 czerwca 2026 roku.

Potem przyszła korekta, która pokazuje charakter tej spółki lepiej niż jakikolwiek wskaźnik. Od rekordu z 17 czerwca do dołka 290,65 złotego z 17 lipca kurs stracił blisko 27 procent w miesiąc — w czasie, gdy miedź utrzymywała się powyżej 13 000 dolarów za tonę. KGHM nie jest zatem prostą kalką notowań surowca, lecz jego lewarowaną wersją, która potrafi spadać bez spadku miedzi.

Sierpień przyniósł odbicie. Średnia z okresu 11 maja – 10 sierpnia to 333,86 złotego, a 4 sierpnia kurs skoczył o 8,37 procent, kończąc sesję w rejonie 339 złotych jako lider WIG20. 10 sierpnia notowania zamknęły się na 358,80 złotego (wzrost o 0,60 procent), a w ciągu pięciu sesji poprzedzających 12 sierpnia walor zyskał około 3,3 procent. Kapitalizacja 12 sierpnia wynosiła około 72,47 miliarda złotych przy free float wycenianym na 40,97 miliarda, co przy 200 milionach akcji implikuje kurs w okolicach 362 złotych.

Mapa poziomów wygląda więc tak: opór zasadniczy to rekord 396,40 złotego, oddalony o niespełna 10 procent od obecnych notowań. Wsparcia kolejno: strefa 339 złotych (zamknięcie sesji wzrostowej z 4 sierpnia), 333,86 złotego (średnia z trzech miesięcy) i najważniejsze 290,65 złotego, czyli dołek lipcowy, którego obrona decyduje o utrzymaniu układu wyższych dołków.

Tło indeksowe sprzyja. WIG20 przebił 4000 punktów po raz pierwszy w swojej historii podczas sesji 5 sierpnia, a 11 sierpnia zamknął się na 4048,66 punktu po wzroście o 0,61 procent, dotykając w ciągu dnia 4084,47 punktu. WIG rósł o 0,48 procent do 153 436,38 punktu, mWIG40 o 0,10 procent do 10 678,57, a sWIG80 o 0,09 procent do 31 650,29. Warto pamiętać o zastrzeżeniu, które rzadko pada w komentarzach: porównywanie WIG20 do szczytu z 2007 roku jest mylące, bo WIG20 jest indeksem cenowym i nie uwzględnia dywidend — szeroki WIG, który je uwzględnia, dawno tamte poziomy przekroczył.

Co do wycen analityków, uczciwiej przyznać niejednoznaczność, niż podać jedną liczbę. Trigon Dom Maklerski w raporcie z 2 lutego 2026 roku rekomendował „sprzedaj” z ceną docelową 310 złotych, a J.P. Morgan podniósł rekomendację do „przeważaj” w grudniu 2025 roku. Zestawienia konsensusu prowadzone przez różnych agregatorów rozjeżdżają się drastycznie: od okolic 238 złotych po ponad 350 złotych. Wspólny mianownik jest taki, że większość publikowanych cen docelowych wyznaczono poniżej obecnego kursu, co zwykle znaczy jedno: notowania wyprzedziły modele, a te będą aktualizowane po raporcie półrocznym. Wycen, których autorstwa lub daty nie udało się potwierdzić, świadomie tu nie przytaczam.

Ryzyka

Ryzyka po stronie miedzi

  • Rozstrzygnięcie sprawy cła na katody. Ryzyko dwukierunkowe: wprowadzenie cła może podbić Comex, ale zakończy niepewność napędzającą przedimportowanie; rezygnacja zamknie premię Comex, a z nią część obecnej wyceny.
  • Normalizacja podaży kwasu siarkowego. Chiński zakaz eksportu obowiązuje do sierpnia 2026 roku. Jego wygaśnięcie i postępy w negocjacjach wokół Cieśniny Ormuz zdejmą jedno z realnych ograniczeń produkcji w Chile.
  • Materializacja prognoz nadwyżki. Jeśli ICSG i Macquarie mają rację, w 2027 roku rynek zobaczy nadwyżkę liczoną w setkach tysięcy ton przy jednoczesnym restarcie Grasbergu i Kamoa-Kakuli oraz wzroście podaży górniczej o ponad 4 procent.
  • Popyt chiński. Prognozy konsumpcji w Chinach są sukcesywnie obniżane, a Macquarie tnie do 1,1 procenta. Chiny odpowiadają za ponad połowę światowego zużycia, więc każdy punkt procentowy waży więcej niż całoroczna konsumpcja centrów danych.
  • Zmienność wpisana w strukturę rynku. Przy dostępnych zapasach LME rzędu jednego dnia zużycia nawet niewielki ruch fizyczny wywołuje gwałtowne skoki notowań w obie strony.

Ryzyka specyficzne dla KGHM

  • Wysoka wrażliwość na surowiec. Spadek o 27 procent między czerwcem a lipcem 2026 roku pokazał, że kurs potrafi spadać szybciej i głębiej niż sama miedź.
  • Aktywa zagraniczne. Robinson w Nevadzie z produkcją niższą o 30 procent rok do roku w czerwcu i całe KGHM International poniżej budżetu to realne obciążenie. Sierra Gorda dodatkowo wystawia grupę na ryzyko chilijskie: regulacyjne, energetyczne i właśnie kwasowe.
  • Ryzyko podatkowe i polityczne. Obniżka współczynnika podatku od kopalin jest korzystna, ale sama danina pozostaje instrumentem politycznym, progresywnym wobec ceny metalu. Przy rekordowych zyskach spółki kontrolowanej przez Skarb Państwa presja na zmianę parametrów daniny lub polityki dywidendowej jest ryzykiem trwałym.
  • Koszty energii. Huty i kopalnie KGHM należą do największych odbiorców energii w Polsce; koszt energii jest złotowy i jego wzrost uderza bezpośrednio w C1.
  • Ryzyko walutowe. Umocnienie złotego działa symetrycznie: każde 10 groszy w drugą stronę to według mojego szacunku około 700 milionów złotych mniej przychodu w skali roku.
  • Cykl inwestycyjny. Ponad 32 miliardy złotych nakładów w latach 2026–2030 to program realizowany w okresie wysokich cen. Jeśli ceny się cofną, nakłady zostaną, a przepływy nie.

Scenariusze i co obserwować

Poniższe scenariusze nie są prognozą, lecz uporządkowaniem warunków, przy których poszczególne ścieżki stają się prawdopodobne.

Scenariusz bazowy: napięcie bez rozwiązania. Miedź konsoliduje się w przedziale 13 600–14 500 dolarów za tonę na LME, premia Comex utrzymuje się, bo sprawa cła na katody pozostaje nierozstrzygnięta, a zapasy LME odbudowują się powoli. KGHM porusza się między dołkiem lipcowym a rekordem, a raport z 19 sierpnia potwierdza wysoką rentowność drugiego kwartału. Warunek: brak decyzji celnej i brak przełomu w podaży kwasu siarkowego.

Scenariusz byczy: test rekordu. LME przebija 14 527,50 dolara, Comex wychodzi ponad 6,77 dolara za funt. Wyzwalacze: formalne potwierdzenie cła na katody od stycznia 2027 roku, dalsze osłabienie dolara po serii słabych danych z amerykańskiej gospodarki, kolejne zakłócenie produkcji w Chile lub Peru albo drenaż dostępnych zapasów LME poniżej 90 tysięcy ton. W tym wariancie ziszcza się prognoza Citi z 1 czerwca, a KGHM ma otwartą drogę do przetestowania 396,40 złotego.

Scenariusz niedźwiedzi: powrót metalu na rynek. Rezygnacja z cła na katody lub jego wyraźne odroczenie zamyka arbitraż, amerykańskie zapasy zaczynają płynąć z powrotem, premia Comex się kurczy, a rynek zaczyna wyceniać prognozy ICSG i Macquarie. Miedź schodzi w kierunku 13 000, a w dłuższym horyzoncie ku podłodze 11 000 dolarów wskazywanej przez Macquarie na 2027 rok. Dla KGHM oznacza to test 290,65 złotego, tym bardziej że program inwestycyjny pozostaje bez zmian.

Punkty kontrolne na najbliższe tygodnie:

  1. Raport półroczny KGHM, 19 sierpnia 2026. Najważniejsza data w kalendarzu. Patrzeć na EBITDA drugiego kwartału, koszt C1, dług netto do EBITDA, zrealizowaną cenę miedzi i srebra oraz wykonanie budżetu produkcyjnego po korekcie o Robinson.
  2. Decyzja w sprawie cła na miedź rafinowaną. Każdy komunikat Departamentu Handlu przestawia równocześnie premię Comex, przepływy fizyczne i zapasy LME.
  3. Dostępne zapasy LME. Nie zapas łączny, tylko wolumen dostępny: 90 025 ton to poziom, poniżej którego backwardation zwykle się zaostrza.
  4. Odczyt CPI ze Stanów. Dane za lipiec publikowano 12 sierpnia; konsensus zakładał 3,4 procent rok do roku wobec 3,5 procent w czerwcu i 2,5 procent dla inflacji bazowej wobec 2,6 procent. Kolejne punkty to CPI za sierpień 11 września i posiedzenie Rezerwy Federalnej 16–17 września.
  5. Dolar. Indeks DXY notowany był 10 sierpnia w rejonie 99,5 po zejściu ze szczytu w okolicach 101,5 z drugiej połowy lipca, a osłabienie dolara historycznie sprzyja metalom. Kontekst: lipcowe payrolls opublikowane 7 sierpnia pokazały spadek zatrudnienia o 23 tysiące wobec oczekiwanego wzrostu rzędu 80 tysięcy, co obniżyło rynkowe szanse na wrześniową podwyżkę stóp do 44 procent z około 55 procent dzień wcześniej.
  6. TC/RC na rynku spotowym. Powrót stawek w kierunku zera byłby pierwszym sygnałem, że koncentratu zaczyna przybywać.
  7. Kurs USD/PLN. Poziom 3,73 to obecny punkt odniesienia dla opisanej wyżej wrażliwości walutowej.

Rekordowa cena miedzi nie opisuje dziś globalnego niedoboru metalu, tylko jego nierównomierne rozmieszczenie: ponad 740 tysięcy ton leży w amerykańskich magazynach w oczekiwaniu na cło, podczas gdy dostępny zapas LME stopniał do 90 tysięcy ton, czyli mniej więcej jednego dnia światowego zużycia. Dopóki ta asymetria trwa, rynek poza Stanami zachowuje się jak rynek w głębokim deficycie, choć ICSG prognozuje nadwyżkę, a Macquarie mówi wprost, że rajd wyprzedził fundamenty. Dla KGHM oznacza to sytuację komfortową i zarazem kruchą: spółka zarabia dziś na cenach o blisko trzy tysiące dolarów wyższych od założeń własnej strategii, ale zawdzięcza to w dużej mierze decyzji celnej, która zapadnie w Waszyngtonie, a nie w Lubinie.

Tekst opisuje sytuację na dzień około 12 sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny, a prognozy są opiniami ich autorów. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.

Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń

Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.

Czytaj dalej

Wszystkie wpisy
  1. WIG20 zamyka dzień na nowym rekordzie

    RynkiDzień na rynku, 10 min czytania

    sesja 10.08
  2. sesja 10.08
  3. Tydzień pod dyktando amerykańskiej inflacji

    RynkiDzień na rynku, 10 min czytania

    zapowiedź 10–14.08