Rekordy Wall Street przy jastrzębim Fedzie: słabe payrolls zmieniają grę przed wrześniem
- Autor
- Redakcja iqrynku
- Opublikowano
- Opisuje sesję
- 07.08.2026
- Czytanie
- 12 min
- Dział
- Rynki
W skrócie
S&P 500 kończy tydzień rekordem 7757,64 pkt, choć USA straciły w lipcu 23 tys. etatów. Słabe payrolls ścięły szanse wrześniowej podwyżki Fed, a ropa tanieje na nadziei odblokowania Ormuz.
Wall Street zamyka pierwszy tydzień sierpnia 2026 roku w miejscu, w którym jeszcze wiosną mało kto się jej spodziewał: na historycznych szczytach. W piątek 7 sierpnia indeks S&P 500 wzrósł o 0,62 proc. i ustanowił rekordowy poziom zamknięcia 7 757,64 pkt, Nasdaq Composite zyskał około 1,3 proc., a Dow Jones dopisał skromne 0,28 proc. Paradoks polega na tym, że paliwem piątkowych wzrostów była zła wiadomość: amerykańska gospodarka niespodziewanie straciła w lipcu 23 tysiące miejsc pracy. Rynek, który od tygodni żyje pytaniem, czy Rezerwa Federalna pod wodzą Kevina Warsha podniesie we wrześniu stopy procentowe, odczytał słabe dane jako argument za wstrzemięźliwością banku centralnego – i ruszył po kolejne rekordy. To definiuje obecną sytuację lepiej niż jakikolwiek pojedynczy wykres: hossa trwa, ale jej rytm wyznacza dziś nie tyle sama gospodarka, ile oczekiwania wobec Fed.
Gdzie jesteśmy
Po piątkowej sesji z 7 sierpnia S&P 500 kończy tydzień na rekordowym poziomie 7 757,64 pkt, ze wzrostem o około 3,6 proc. w skali tygodnia – według CNBC był to najlepszy tydzień tego indeksu od kwietnia. Nasdaq Composite zamknął się w okolicach 26 690 pkt, zyskując przez tydzień około 5,2 proc., a Dow Jones Industrial Average wrócił powyżej 54 000 pkt (zamknięcie około 54 037 pkt), z tygodniowym wynikiem bliskim 3 proc. Fundament pod te poziomy położyły dwie pierwsze sesje tygodnia: w poniedziałek 3 sierpnia Dow skoczył o blisko 700 pkt, a we wtorek 4 sierpnia rekordowe zamknięcia zanotowały Dow i S&P 500 – Dow wzrósł o 1,71 proc. do 54 085,88 pkt, a S&P 500 o 1,79 proc. do 7 736,52 pkt. Nasdaq zyskał wtedy najwięcej, bo 2,59 proc., do blisko 26 585 pkt, ale wciąż pozostawał kilka procent poniżej własnego rekordu z 1 czerwca (27 086,81 pkt) – i nie odzyskał go także w piątek.
Kontekst makro jest jednak zupełnie inny niż podczas poprzednich fal tej hossy. Stopa funduszy federalnych pozostaje w przedziale 3,50–3,75 proc., a inflacja konsumencka wprawdzie wyhamowała, ale wciąż jest wysoko: indeks CPI za czerwiec, opublikowany w połowie lipca, wyniósł 3,5 proc. rok do roku wobec 4,2 proc. miesiąc wcześniej, czyli o ponad połowę powyżej 2-procentowego celu Fed. Preferowany przez bank centralny bazowy wskaźnik PCE sięgał w czerwcu 3,3 proc. Nowy przewodniczący Fed Kevin Warsh od objęcia sterów zbudował sobie reputację jastrzębia: publicznie powtarza, że „ceny są zbyt wysokie", a bank centralny „nie ma tolerancji dla trwale podwyższonej inflacji". W czerwcowych projekcjach dziewięciu z osiemnastu uczestników posiedzeń FOMC zakładało podwyżkę stóp jeszcze w 2026 roku – rzecz niewidziana na rynkach od lat. Jeszcze na początku bieżącego tygodnia rynek kontraktów terminowych wyceniał szanse wrześniowej podwyżki na około 57–59 proc. Hossa przy jastrzębim banku centralnym to konstrukcja rzadka i krucha – stąd nerwowe reakcje na każdą porcję danych makro.
Drugim filarem obecnych poziomów są zyski spółek, przede wszystkim tych związanych ze sztuczną inteligencją. Amazon w poniedziałek 3 sierpnia jako piąta spółka w historii przekroczył 3 biliony dolarów kapitalizacji – po wynikach, w których chmurowe ramię AWS pokazało 42,2 mld dolarów kwartalnych przychodów, wyraźnie powyżej oczekiwań. Palantir po „nieziemskim" – jak określił to prezes Alex Karp – kwartale (przychody 1,94 mld dolarów, wzrost o 93 proc. rok do roku, biznes komercyjny w USA rosnący o 149 proc.) podrożał we wtorek o blisko 29 proc. To nie jest hossa bez fundamentu – ale jest to hossa o bardzo wąskim, technologicznym kręgosłupie.
Co się właśnie zmieniło
Środek tygodnia przyniósł zadyszkę. W środę 5 sierpnia S&P 500 i Nasdaq lekko się cofnęły w ramach realizacji zysków po rekordach – choć Dow, ciągnięty przez spółki spoza technologii, wyznaczył wtedy trzecie z rzędu rekordowe zamknięcie – a bohaterem negatywnym był SpaceX: spółka Elona Muska, notowana na giełdzie dopiero od czerwcowego IPO, po swoim pierwszym raporcie kwartalnym traciła w handlu posesyjnym około 7–8 proc., a na środowej sesji przecena sięgała kilkunastu procent. Co ciekawe, sam raport był lepszy od prognoz – przychody 7,81 mld dolarów wobec oczekiwanych 6,93 mld i mniejsza od obaw strata na akcję. Inwestorów przeraziły za to nakłady inwestycyjne: 18,37 mld dolarów w jednym kwartale, z czego 15,83 mld na infrastrukturę sztucznej inteligencji; w całym pierwszym półroczu wydatki na AI przekroczyły 23 mld dolarów wobec 3,3 mld rok wcześniej. Od szczytu z 16 czerwca (225,64 dolara) kurs spadł już orientacyjnie o około połowę. Podobny mechanizm dotknął AMD: mimo rekordowego kwartału (11,5 mld dolarów przychodów, podwojenie sprzedaży segmentu centrów danych) akcje spadły po publikacji o niemal 9 proc., bo przy bardzo wysokiej wycenie „jedynie dobre" wyniki przestają wystarczać. Wcześniej, pod koniec lipca, podobnie ukarany został Apple – mimo rekordowych przychodów 109,4 mld dolarów kurs zniżkował 31 lipca o ponad 7 proc. po słabszej prognozie na bieżący kwartał, sygnałach o niedoborach komponentów i rozczarowujących przychodach z usług.
W czwartek 6 sierpnia korekta się pogłębiła: Dow spadł o 464 pkt (0,85 proc.) do około 53 885 pkt, przerywając pięciosesyjną serię wzrostów, S&P 500 stracił 0,18 proc., a Nasdaq symboliczne 0,06 proc. Powodem było odbicie cen ropy i wzrost rentowności obligacji – rynek nerwowo śledził doniesienia o negocjacjach wokół cieśniny Ormuz, o czym niżej.
Prawdziwy zwrot przyszedł jednak w piątek rano. Raport z rynku pracy pokazał, że gospodarka USA straciła w lipcu 23 tys. etatów, podczas gdy konsensus – w zależności od ankiety – zakładał od 83 do 95 tys. nowych miejsc pracy. Do tego dane za maj i czerwiec zrewidowano w dół łącznie o 103 tys. Stopa bezrobocia co prawda spadła do 4,1 proc., ale z niewłaściwych powodów: współczynnik aktywności zawodowej obniżył się do 61,4 proc., najniżej od ponad pięciu lat, bo z rynku pracy ubyło 264 tys. osób. Zatrudnienie ciągnęły w dół samorządowa edukacja (minus 50 tys.) i handel detaliczny (minus 19 tys.), a dodatnio kontrybuowała już niemal wyłącznie ochrona zdrowia (plus 22 tys.). Wyhamowała też dynamika płac: przeciętne wynagrodzenie godzinowe rosło o 3,2 proc. rok do roku, najwolniej od 2021 roku, co dla Fed jest argumentem, że presja płacowa nie napędza już inflacji. Reakcja rynku stopy procentowej była natychmiastowa: według danych LSEG wycena szans na wrześniową podwyżkę spadła z około 57 proc. przed publikacją do około 44 proc. po niej, a narzędzie FedWatch grupy CME pokazywało około 60 proc. szans na brak zmian stóp. Rentowności obligacji spadły, a indeksy wzrosły – z rekordowym zamknięciem S&P 500 na czele.
Siły, które działają
Pierwszą siłą jest logika „zła wiadomość to dobra wiadomość". Mechanizm jest prosty: skoro największym ryzykiem dla wycen akcji jest dziś podwyżka stóp – bo wyższe stopy podnoszą stopę dyskontową, którą rynek wycenia przyszłe zyski, i czynią obligacje atrakcyjniejszą alternatywą – to każda informacja oddalająca podwyżkę działa jak paliwo. Słabe payrollsy obniżyły oczekiwaną ścieżkę stóp, więc akcje podrożały. Problem w tym, że ta logika ma punkt krytyczny: jeśli osłabienie rynku pracy przejdzie w wyraźne hamowanie gospodarki, rynek zacznie wyceniać spadek zysków spółek i „złe wiadomości" znów staną się po prostu złe. Nikt nie ogłasza z wyprzedzeniem, kiedy następuje ta zmiana reżimu.
Drugą siłą jest dylemat Fed, który po piątkowych danych zrobił się wyjątkowo niewygodny. Rezerwa Federalna ma podwójny mandat: stabilne ceny i pełne zatrudnienie. Dziś oba jego ramiona ciągną w przeciwne strony – inflacja w okolicach 3,5 proc. domaga się polityki twardszej, a kurczące się zatrudnienie miększej. To klasyczny stagflacyjny rozkrok. Komentatorzy cytowani przez CBS News oceniali w piątek, że po takim raporcie wrześniowa podwyżka stała się dużo mniej prawdopodobna. Ale warto pamiętać, że pod koniec lipca CNBC zwracała uwagę na rozdźwięk między gołębim odbiorem wystąpień Warsha przez rynki a jego własnymi, wyraźnie jastrzębimi słowami. Przewodniczący, który obiecał uczynić inflację „reliktem przeszłości", może nie chcieć kapitulować po jednym słabym odczycie z rynku pracy – zwłaszcza że spadek bezrobocia do 4,1 proc. daje mu retoryczną przykrywkę.
Trzecią siłą jest ropa i geopolityka. Tegoroczna inflacja to w dużej mierze pokłosie szoku energetycznego po eskalacji konfliktu z Iranem i ograniczeniu żeglugi przez cieśninę Ormuz – wiosną ropa przekraczała 100 dolarów za baryłkę. Na początku sierpnia rynek zagrał pod odwrócenie tego szoku: nadzieje na porozumienie USA–Iran w sprawie odblokowania cieśniny zepchnęły ropę Brent w okolice 82 dolarów, z tygodniowym spadkiem rzędu 9 proc. Sprawa nie jest jednak zamknięta – Iran porozumiał się z Omanem jedynie co do tymczasowego korytarza żeglugowego, a negocjacje rozbijają się o opłaty tranzytowe: Teheran chce pobierać równowartość 5–7 proc. wartości ładunków, Oman proponuje około 3 proc., a Waszyngton nie chce żadnych opłat. Tania ropa robi za Fed część roboty w walce z inflacją; jej powrót powyżej 90–100 dolarów wywróciłby i dezinflacyjną narrację, i wyceny akcji.
Czwartą siłą pozostają zyski sektora technologicznego – realne, ale coraz surowiej oceniane. Ten sam rynek, który nagrodził Palantira za 93-procentowy wzrost przychodów, ukarał SpaceX za skalę wydatków na AI bez szybkiej ścieżki zwrotu, AMD za wycenę nieprzystającą do „tylko" bardzo dobrych wyników, a Apple za słabnącą dynamikę usług. To zdrowszy odruch niż bezkrytyczne kupowanie wszystkiego z metką AI, ale jednocześnie sygnał, jak wąska zrobiła się ścieżka: hossa opiera się na kilku spółkach, które muszą regularnie dowozić wyniki ponad i tak wyśrubowane oczekiwania.
Rynek kupił w tym tygodniu bardzo specyficzną narrację: gospodarka słabnie akurat na tyle, by powstrzymać Fed przed wrześniową podwyżką, ale nie na tyle, by zagrozić zyskom spółek. To wąska ścieżka – i każdy z najbliższych punktów kontrolnych, od odczytu CPI 12 sierpnia po wrześniowe posiedzenie FOMC, może ją brutalnie zweryfikować.
Co to znaczy dla polskiego inwestora
Sytuacja na Wall Street przekłada się na warszawski parkiet kilkoma kanałami – nie wszystkie działają w tę samą stronę:
- Sentyment globalny wspiera GPW, ale z ograniczeniami. Rekordy w USA tradycyjnie poprawiają apetyt na ryzyko także na rynkach wschodzących. Motorem amerykańskiej hossy jest jednak wąski sektor AI, którego na GPW praktycznie nie ma – warszawski parkiet żyje bankami, energetyką i konsumentem, więc korelacja bywa luźna.
- Dolar i stopy Fed to klucz dla złotego. Scenariusz wrześniowej podwyżki oznaczałby mocniejszego dolara i presję na waluty rynków wschodzących, w tym złotego. Piątkowe dane, oddalając podwyżkę, działają w przeciwną stronę. Dla posiadaczy aktywów dolarowych ruchy USD/PLN potrafią w krótkim okresie znaczyć więcej niż zmiany samych indeksów.
- Ropa działa na korzyść polskiej dezinflacji. Spadek Brent w okolice 80 dolarów, jeśli się utrzyma, to niższe ceny paliw i mniejsza presja inflacyjna również w Polsce. Fiasko rozmów o Ormuz odwróciłoby ten efekt szybko i boleśnie.
- Ekspozycja przez fundusze i ETF-y wymaga świadomości koncentracji. Kto ma w portfelu indeksowe produkty na S&P 500 czy Nasdaq, ten ma dziś bardzo dużą ekspozycję na kilka spółek technologicznych i na ich zdolność do spełniania wyśrubowanych oczekiwań.
- Kalendarz amerykański staje się kalendarzem GPW. Odczyt CPI z 12 sierpnia i wrześniowa decyzja FOMC niemal na pewno wyznaczą rytm notowań także w Warszawie – warto uwzględniać te daty, nie tylko lokalne wydarzenia.
Scenariusze i co obserwować
Na dziś można naszkicować trzy główne scenariusze na końcówkę lata. W scenariuszu bazowym dane inflacyjne nie zaskakują mocno w górę, Fed we wrześniu wstrzymuje się z podwyżką, ropa pozostaje w ryzach – hossa jest kontynuowana, choć zapewne z rotacją w stronę spółek spoza ścisłej czołówki AI i z płytkimi korektami w rodzaju czwartkowej. W scenariuszu jastrzębim odczyt CPI z 12 sierpnia pokazuje ponowne przyspieszenie cen, Warsh wraca do retoryki podwyżki i rynek musi w kilka tygodni przestawić wycenę stóp – to przepis na korektę wycen spółek wzrostowych i umocnienie dolara. W scenariuszu recesyjnym kolejne dane z rynku pracy potwierdzają, że lipiec nie był wypadkiem przy pracy – wtedy „złe wiadomości" przestają być dobre, a rynek zaczyna wyceniać ryzyko dla zysków spółek, czego obecne poziomy indeksów praktycznie nie uwzględniają.
Lista rzeczy do obserwowania w najbliższych tygodniach:
- CPI za lipiec – 12 sierpnia. Najważniejszy pojedynczy odczyt przed wrześniowym posiedzeniem FOMC; rozstrzygnie, czy piątkowy optymizm rynku stopy procentowej był uzasadniony.
- Kolejne dane z rynku pracy. Cotygodniowe wnioski o zasiłek dla bezrobotnych i ewentualne dalsze rewizje payrollsów pokażą, czy lipcowy spadek zatrudnienia to początek trendu.
- Negocjacje wokół cieśniny Ormuz. Spór o opłaty tranzytowe między Iranem, Omanem i USA bezpośrednio steruje ceną ropy, a przez nią ścieżką inflacji i polityką Fed.
- Retoryka Fed. Wystąpienia członków FOMC po słabym raporcie z rynku pracy oraz – tradycyjnie pod koniec sierpnia – sympozjum w Jackson Hole, na którym Warsh może zdefiniować kurs na wrzesień.
- Poziomy techniczne. Dla S&P 500 wsparciem jest strefa 7 700–7 710 pkt (okolice czwartkowego zamknięcia), oporem – piątkowy rekord 7 757,64 pkt; dla Dow psychologiczna bariera 54 000 pkt; dla ropy Brent przedział 80–85 dolarów.
- Dyscyplina wydatkowa spółek AI. Po przecenie SpaceX rynek będzie w kolejnych raportach bezwzględnie rozliczał nakłady na sztuczną inteligencję.
Tekst opisuje sytuację na dzień około 7 sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.
Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń
Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.