KGHM leci na miedzi, JSW stoi mimo drogiego węgla: dywergencja gigantów GPW
- Autor
- Redakcja iqrynku
- Opublikowano
- Opisuje sesję
- 04.08.2026
- Czytanie
- 12 min
- Dział
- Rynki
W skrócie
Na rekordowej sesji WIG20 z 4 sierpnia 2026 KGHM zyskiwał ponad osiem procent na fali drożejącej miedzi, a JSW mimo drogiego węgla koksowego tkwiła przy 25 złotych. Dywergencja gigantów GPW.
Spółki z tego wpisu: Orlen TRZYMAJ 53, KGHM SPRZEDAJ 44, Dino Polska KUPUJ 69 i 1 inna
We wtorek 4 sierpnia 2026 roku warszawska giełda pisała historię — indeks WIG20 domykał najwyższe poziomy od blisko dwóch dekad, a jedną z lokomotyw zwyżki był KGHM Polska Miedź, drożejący orientacyjnie o ponad osiem procent w ślad za miedzią ocierającą się o rekord wszech czasów. W tym samym czasie druga górnicza spółka z pierwszej ligi GPW, Jastrzębska Spółka Węglowa, tkwiła w miejscu tuż nad poziomem 25 złotych, tak jakby całe to giełdowe święto rozgrywało się bez jej udziału. Ta rozbieżność to jeden z ciekawszych obrazków tego lata na parkiecie i zarazem dobra lekcja o tym, że hasło „spółka surowcowa" oznacza bardzo różne rzeczy w zależności od tego, o który surowiec chodzi.
Wielu inwestorów wrzuca KGHM i JSW do jednej szuflady — duże, państwowe, górnicze spółki z WIG20, zależne od cen surowców. Tymczasem na przełomie lipca i sierpnia 2026 roku ich ścieżki rozjechały się w sposób podręcznikowy, a ta dywergencja pokazuje, jak drogi surowiec potrafi nie przekładać się na kurs akcji, gdy po drodze stoją koszty, spadająca produkcja i nastawienie kapitału.
Co się dzieje na wykresach
Zacznijmy od zweryfikowanych faktów, z zastrzeżeniem, że szybko zmienne dane rynkowe podaję orientacyjnie i na dzień około 4 sierpnia 2026 roku. Warszawski parkiet wszedł w sierpień w euforii. Na przełomie lipca i sierpnia WIG20 przebił swój rekord sprzed niemal dziewiętnastu lat — szczyty z 29 października 2007 roku, ustanowione tuż przed globalnym kryzysem finansowym i sięgające orientacyjnie 3917,87 punktu na zamknięciu oraz mniej więcej 3940 punktów w trakcie sesji, zostały pokonane, a indeks wspiął się na nowe historyczne maksimum, orientacyjnie w rejon 3960 punktów. We wtorek 4 sierpnia szeroki WIG rósł orientacyjnie o około dwa procent, do rejonu 151 tysięcy punktów, a rekordy biły także WIG20 oraz mWIG40.
Motorem tej sesji był KGHM — spółka znalazła się w gronie największych zwyżek indeksu i była najmocniejszą z dużych firm, z kursem rosnącym orientacyjnie o ponad osiem procent. Wśród dwudziestu spółek WIG20 spadło tego dnia tylko kilka, najmocniej Dino i Orlen, po około 1,3–1,4 procent; reszta świeciła na zielono. Po zwyżce KGHM wracał w okolice 340 złotych — jeszcze 3 sierpnia jego kurs oscylował wokół 312–315 złotych, więc jednosesyjny skok był naprawdę okazały. W ostatnich dwunastu miesiącach akcje spółki poruszały się mniej więcej od 125 do niemal 396 złotych, co znaczy, że mimo wtorkowej euforii kurs wciąż pozostawał kilkanaście procent poniżej rekordu z pierwszej połowy roku.
I teraz druga strona medalu. JSW na tej samej, rekordowej dla rynku sesji ledwo drgnęła — kurs kręcił się wokół 25 złotych i zamknął się orientacyjnie na lekkim minusie, rzędu 0,2 procent. To nie była wpadka jednego dnia. Od połowy kwietnia 2026 roku akcje Jastrzębskiej Spółki Węglowej tkwią w wyraźnym kanale spadkowym i raz po raz testują strefę wsparcia w okolicy 24 złotych, uznawaną za kluczową barierę, której obrona byłaby pierwszym sygnałem poprawy. W dniu, w którym indeks największych spółek bił niemal dwudziestoletni rekord, jeden z jego górniczych filarów nie potrafił oderwać się od dna kilkumiesięcznej przeceny.
Miedziana lokomotywa, czyli co napędza KGHM
Kurs KGHM to w praktyce lewarowany zakład na cenę miedzi i srebra. Spółka jest jednym z największych producentów czerwonego metalu i zarazem czołowym na świecie producentem srebra, więc każdy trwały ruch tych notowań przekłada się wprost na jej przychody i marże. A rok 2026 był dla miedzi wyjątkowy. Historyczne maksimum w ujęciu śróddziennym padło pod koniec stycznia, gdy na londyńskiej giełdzie LME cena chwilowo przebiła 14,5 tysiąca dolarów za tonę. Na początku sierpnia metal ponownie znalazł się blisko rekordu, w rejonie 13,8–14 tysięcy dolarów za tonę, a jedna z sesji przyniosła zwyżkę o blisko trzy procent, najwyżej w ciągu dnia od stycznia. To właśnie ten impuls poniósł KGHM 4 sierpnia.
Skąd tak drogi metal? Strukturalny deficyt podaży spotyka się z nowym, potężnym źródłem popytu. Miedź jest krwiobiegiem elektryfikacji — potrzebują jej sieci energetyczne, auta elektryczne i odnawialne źródła energii, a od niedawna także gigantyczne centra danych obsługujące sztuczną inteligencję. Po stronie podaży od lat brakuje nowych dużych kopalń, a istniejące mierzą się ze spadającą zawartością metalu w rudzie. Do tego dochodzi czynnik chiński — Państwo Środka pozostaje największym konsumentem miedzi na świecie, więc każdy sygnał ożywienia tamtejszego przemysłu rozgrzewa notowania.
Dla KGHM istotny jest jeszcze jeden mechanizm: kurs walutowy. Spółka sprzedaje metale rozliczane w dolarach, a koszty ponosi w dużej mierze w złotych. Na początku sierpnia 2026 roku dolar kosztował orientacyjnie 3,7–3,8 złotego, więc do rekordowej miedzi dochodził sprzyjający efekt relatywnie słabszej krajowej waluty. Odbicie srebra dokłada trzecią nogę — w danych za czerwiec 2026 roku spółka raportowała sprzedaż srebra wyższą o kilkanaście procent rok do roku.
Fundamenty nadążają za kursem. W pierwszym kwartale 2026 roku KGHM pokazał jeden z najlepszych okresów w historii: skorygowana EBITDA sięgnęła około 5,46 miliarda złotych, powyżej oczekiwań, a zysk netto około 3,5 miliarda złotych. To po tamtej wiosennej publikacji kurs wystrzelił o blisko osiem procent powyżej 380 złotych, ustanawiając serię rekordów. Spółka wróciła też do dzielenia się zyskiem — po rocznej przerwie wypłaciła dywidendę za 2025 rok w wysokości 1,50 złotego na akcję, z dniem dywidendy 25 czerwca i wypłatą 9 lipca 2026 roku, łącznie około 300 milionów złotych. Trzeba jednak uczciwie dodać, że przy kursie rzędu 340 złotych to stopa symboliczna, poniżej jednego procenta — inwestorzy nie kupują dziś KGHM dla dywidendy, lecz dla dźwigni na cenę miedzi.
Węglowy paradoks, czyli drogi surowiec i tani kurs JSW
Najciekawsze zaczyna się przy JSW, bo tu pozornie wszystko powinno grać na plus, a kurs i tak nie chce rosnąć. Węgiel koksowy — kluczowy składnik do produkcji stali, zupełnie inny towar niż węgiel energetyczny palony w elektrowniach — mocno w 2026 roku podrożał. Katalizatorem była tragedia w Chinach: majowy wypadek w kopalni w prowincji Shanxi, w którym zginęło ponad osiemdziesięciu górników, uruchomił falę zaostrzonych kontroli bezpieczeństwa w tamtejszym górnictwie. Ograniczyło to znaczącą część chińskiego wydobycia węgla koksowego, a roczna podaż mogła się skurczyć nawet o kilkadziesiąt milionów ton. Ceny poszły w górę: notowania na giełdzie w Dalian rosły orientacyjnie o ponad siedem procent, do rejonu 1377 juanów za tonę, najwyżej od kilkunastu miesięcy, a w skali roku węgiel koksowy zdrożał o około 40 procent.
Widać to też w rachunkach samej JSW. Średnia cena sprzedaży węgla koksowego do odbiorców zewnętrznych wyniosła w drugim kwartale 2026 roku około 767,40 złotego za tonę, o ponad sześć procent więcej niż kwartał wcześniej i o około dwanaście procent więcej rok do roku. Wydawałoby się, że to woda na młyn dla akcjonariuszy — a jednak kurs od kwietnia konsekwentnie się osuwa. Dlaczego drogi węgiel nie pociąga notowań? To splot kilku niekorzystnych czynników.
Po pierwsze, produkcja się kurczy. W drugim kwartale 2026 roku grupa JSW wydobyła około 3,23 miliona ton węgla ogółem, podobnie jak kwartał wcześniej, ale o około 3,4 procent mniej rok do roku. Produkcja samego węgla koksowego wyniosła około 2,76 miliona ton, o około dwa procent mniej niż rok wcześniej, a produkcja koksu spadła do około 0,67 miliona ton, aż o blisko jedenaście procent kwartał do kwartału. Wyższa cena za tonę traci na znaczeniu, gdy tych ton jest coraz mniej.
Po drugie, koszty i bilans. JSW zamknęła 2025 rok skonsolidowaną stratą netto przekraczającą sześć miliardów złotych i od miesięcy realizuje plan restrukturyzacji. Spółka słynie z wysokich kosztów produkcji i dużego udziału kosztów pracy, przez co jest wrażliwa na każde wahnięcie cen — gdy węgiel drożeje umiarkowanie, a wolumen maleje, wysoka baza kosztowa zjada efekt. Rentowność kapitału własnego pozostawała głęboko ujemna; portal Comparic wskazywał wskaźnik ROE rzędu minus trzydziestu pięciu procent, co obrazuje skalę erozji wartości dla akcjonariuszy w minionym okresie.
Po trzecie, sentyment i struktura popytu na akcje. KGHM globalni inwestorzy traktują jak czysty, płynny zakład na miedź i szerszą surowcową hossę — łatwo go kupić w koszyku rynków wschodzących, gdy kapitał zagraniczny napływa na GPW, a WIG20 bije rekordy. JSW jest trudniejsza: mniejsza, mniej płynna, obarczona etykietą spółki węglowej w czasach transformacji energetycznej. Gdy więc do Warszawy płynie zagraniczny pieniądz, częściej trafia do KGHM, banków czy Orlenu niż do jastrzębskiego węgla. Kurs akcji nie wycenia bowiem samego surowca, lecz całą historię spółki — jej koszty, wolumeny i bilans.
Drogi surowiec to warunek konieczny, ale niewystarczający do wzrostu kursu. KGHM na fali rekordowej miedzi i słabszego złotego rośnie, bo cały łańcuch — cena metalu, marża, sentyment kapitału zagranicznego — działa w tę samą stronę. JSW mimo najdroższego od kilkunastu miesięcy węgla koksowego stoi w miejscu, bo między surowcem a zyskiem stają spadająca produkcja, wysokie koszty i miliardowa strata z poprzedniego roku. To ta sama branża, ale dwie zupełnie różne inwestycje.
Co to znaczy dla inwestora
Ta dywergencja niesie kilka praktycznych wniosków i pułapek interpretacyjnych, o których warto pamiętać, czytając nagłówki o „górniczych gigantach z GPW".
- Nie utożsamiaj ceny surowca z kursem akcji. Rosnąca cena miedzi czy węgla koksowego to dopiero początek analizy. Liczy się, ile ton spółka faktycznie sprzeda, po jakim koszcie i co zostanie na poziomie zysku netto oraz przepływów pieniężnych.
- Rozróżniaj rodzaj surowca. Miedź jest spięta z globalną elektryfikacją, sztuczną inteligencją i deficytem podaży — strukturalnie „modna". Węgiel koksowy jest cykliczny, zależny od rynku stali i decyzji regulacyjnych, a do tego naznaczony piętnem transformacji energetycznej.
- Patrz na dźwignię kosztową. Obie spółki mają wysoką dźwignię operacyjną — przy sprzyjających cenach zyski rosną szybciej niż przychody, ale przy niekorzystnych proporcjach równie szybko topnieją. Wysoka baza kosztowa JSW sprawia, że spółka potrzebuje naprawdę wysokich cen, by wrócić na wyraźny plus.
- Nie myl sesji z trendem. Jednodniowy skok KGHM o ponad osiem procent to emocje konkretnej sesji, a nie gwarancja kontynuacji; z kolei kilkumiesięczny kanał spadkowy JSW to trend, którego nie odwróci jeden zielony dzień. Zawsze datuj obserwację i oddzielaj ruch dzienny od tygodniowego i miesięcznego.
- Doceniaj rolę waluty i dywidendy. Słabszy złoty pomaga eksporterom, mocniejszy działa przeciwnie, nawet gdy surowiec drożeje. A symboliczna wypłata KGHM przypomina, że w spółkach surowcowych głównym motorem stopy zwrotu jest cykl cen metali, nie strumień dywidend.
Na co patrzeć dalej
Kalendarz i wskaźniki, które w najbliższych tygodniach mogą przesądzić, czy dywergencja się utrzyma, czy zacznie zacierać:
- Cena miedzi na LME. Dopóki metal utrzymuje się blisko rekordu w rejonie 14 tysięcy dolarów za tonę, KGHM ma paliwo. Trwałe zejście poniżej okrągłych poziomów byłoby dla kursu poważnym sygnałem ostrzegawczym.
- Węgiel koksowy i sytuacja w Chinach. Kluczowe będzie, czy ograniczenia podaży po wypadku w prowincji Shanxi okażą się trwałe oraz jak zachowają się chiński import i popyt sektora stalowego.
- Raporty finansowe. Wyniki za drugi kwartał 2026 roku pokażą, ile z drogich surowców faktycznie trafiło na poziom zysku — u KGHM oczekiwania są wysokie, u JSW rynek patrzy głównie na koszty, wolumeny i postępy restrukturyzacji.
- Kurs dolara do złotego. Ruchy pary dolar do złotego, orientacyjnie w przedziale 3,65–3,85 złotego, będą modyfikować przychody obu eksporterów liczone w krajowej walucie.
- WIG20 i kapitał zagraniczny. Jeśli rekordowa passa indeksu potrwa, sprawdzi się, czy pieniądz zacznie „schodzić" do słabszych, tańszych spółek jak JSW, czy pozostanie w liderach pokroju KGHM.
- Poziomy techniczne. Dla JSW newralgiczne jest wsparcie w okolicy 24 złotych; jego obrona bywała punktem zwrotnym, a przełamanie zwiększałoby ryzyko dalszej przeceny. Dla KGHM punktem odniesienia pozostaje strefa rekordu w okolicy 396 złotych.
Dwie twarze surowcowej hossy
Historia z przełomu lipca i sierpnia 2026 roku to modelowy przykład tego, że giełda nie handluje surowcami, lecz spółkami. KGHM i JSW mają wspólny rodowód — duże, państwowe, górnicze, obecne w WIG20 — a mimo to jeden kurs frunie na rekordowej miedzi, drugi zaś grzęźnie tuż nad wsparciem, choć jego surowiec także drożeje. Różnicę robi cała reszta: koszty, wolumeny, kondycja bilansu i to, jak globalny kapitał postrzega dany rynek. Warto zarazem zachować pokorę wobec cykliczności — miedź, która dziś wynosi KGHM na szczyty, potrafiła w przeszłości gwałtownie tanieć, a drogi węgiel koksowy w kolejnej fazie cyklu może stać się dla JSW kołem ratunkowym, jeśli uda się okiełznać koszty i ustabilizować wydobycie. Dywergencja z sierpnia 2026 roku nie jest wyrokiem, lecz fotografią konkretnego momentu — zadaniem inwestora nie jest zgadywać, że tak będzie zawsze, lecz zrozumieć, dlaczego tak jest teraz.
Tekst opisuje sytuację na dzień około 4 sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.
Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń
Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.