Dane z sesji 20.11.2026 · sygnały 22:52Sesja 20.11 · sygnały 22:52

piątek, 20 listopada 2026

Złoto blisko 4000 dolarów: dlaczego kruszec słabnie mimo wojny

Autor
Redakcja iqrynku
Opublikowano
Opisuje sesję
23.07.2026
Czytanie
11 min
Dział
Finanse

W skrócie

Pod koniec lipca 2026 roku złoto tanieje mimo wojny na Bliskim Wschodzie i broni okolic 4000 dolarów. Inwestorzy boją się jastrzębiego Fedu, a banki centralne — PBoC i NBP na czele — wciąż kupują.

Spółki z tego wpisu: KGHM SPRZEDAJ 44

Złoto, które jeszcze pół roku temu wyznaczało historyczne rekordy, pod koniec lipca 2026 roku zachowuje się zaskakująco ospale. We wtorek 28 lipca uncja kruszcu wyceniana była poniżej 4100 dolarów — orientacyjnie w okolicach 4030–4050 dolarów — i traciła około procenta w ciągu dnia. To obraz pozornie sprzeczny z intuicją: na Bliskim Wschodzie trwa wojna, ropa naftowa przekracza 100 dolarów za baryłkę, a mimo to „bezpieczna przystań” nie chce drożeć. Powód jest prozaiczny i czysto finansowy — inwestorzy patrzą dziś nie na front, lecz na Waszyngton, gdzie nazajutrz, 29 lipca, decyzję o stopach procentowych ogłasza amerykańska Rezerwa Federalna.

Sesja 23.07.2026czwartekSygnały GPW po przeliczeniu: kupno 140 · sprzedaż 198Przewaga sygnałów GPW (kupno − sprzedaż), 30 sesji−47−5812.0623.07w dół 273w górę 163 walorów
Grafika z danych serwisu: sygnały i notowania EOD walorów GPW, sesja 23.07.2026.

Co się wydarzyło

Od połowy lipca cena złota utrzymuje się poniżej psychologicznej granicy 4100 dolarów za uncję. We wtorek 28 lipca notowania otwierały się w okolicach 4080 dolarów, po czym osunęły się do mniej więcej 4030–4050 dolarów, tracąc około jednego procenta względem poprzedniego zamknięcia. Bezpośrednim ciężarem był mocny dolar: indeks amerykańskiej waluty, znany jako DXY, wspiął się do około 101,6 punktu, najwyżej od miesiąca. Dla złota, które nie płaci odsetek i jest wyceniane w dolarach, to podwójnie niekorzystne połączenie — droższy dolar czyni kruszec droższym dla nabywców spoza strefy dolarowej, a perspektywa wyższych stóp podnosi „koszt alternatywny” trzymania aktywa bez kuponu.

Cała uwaga rynku skupia się na dwudniowym posiedzeniu Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), które rozpoczęło się 28 lipca, a którego rozstrzygnięcie poznamy 29 lipca po południu czasu amerykańskiego. Konsensus ekonomistów wciąż zakłada, że Fed pozostawi stopy bez zmian, w przedziale 3,50–3,75 procent — byłoby to kolejne z rzędu posiedzenie bez ruchu. Rynek nie jest jednak tego pewny: wyceniane prawdopodobieństwo podwyżki o 25 punktów bazowych urosło w ostatnich dniach z około jednej czwartej do mniej więcej jednej trzeciej. To właśnie ten rosnący „ogon” ryzyka zaostrzenia polityki, a nie sama pewność podwyżki, odbiera złotu wigor.

Dodatkowej nerwowości dodaje fakt, że będzie to jedna z pierwszych konferencji nowego przewodniczącego Fedu. Kevin Warsh, zaprzysiężony w maju 2026 roku na miejsce Jerome’a Powella, uchodzi za „jastrzębia” — zwolennika twardszej walki z inflacją. Inwestorzy będą więc słuchać nie tylko samej decyzji, lecz przede wszystkim tonu i sygnałów co do kolejnych posiedzeń. Każda wzmianka o możliwej podwyżce we wrześniu mogłaby jeszcze bardziej przycisnąć kruszec.

Od rekordu do korekty — jak do tego doszło

Aby zrozumieć dzisiejszą słabość, trzeba cofnąć się o kilkanaście miesięcy. Rok 2025 był dla złota wyjątkowy: kruszec zdrożał o około 65 procent i po raz pierwszy w historii przełamał kolejno bariery 3000 i 4000 dolarów za uncję. Kulminacja przyszła na przełomie stycznia 2026 roku, gdy — na fali gwałtownej eskalacji napięcia między Stanami Zjednoczonymi a Iranem — notowania wystrzeliły parabolicznie. 26 stycznia cena po raz pierwszy przebiła 5000 dolarów, a szczyt ustanowiony pod koniec miesiąca sięgnął, według danych rynkowych, okolic 5600 dolarów za uncję (orientacyjnie około 5590 dolarów). Był to nie tylko nominalny rekord wszech czasów, ale też przekroczenie szczytu z 1980 roku skorygowanego o inflację.

Po tym spektakularnym wzlocie przyszła równie gwałtowna korekta. Drugi kwartał 2026 roku okazał się dla złota najgorszym od 2013 roku — kruszec stracił kilkanaście procent, a licząc od styczniowego szczytu osunął się o mniej więcej jedną czwartą, z okolic 5600 do niewiele ponad 4000 dolarów. W czerwcu cena chwilowo zanurkowała nawet poniżej 4000 dolarów. Srebro, bardziej zmienne i silniej powiązane z przemysłem, poszło w dół jeszcze mocniej — o ponad dwadzieścia procent, w najgorszym kwartale od początku 2020 roku.

Co odwróciło trend? Złożyło się kilka czynników: uporczywie wysoka inflacja, jastrzębi zwrot Fedu pod nowym kierownictwem oraz — będąca tego konsekwencją — perspektywa „wyższych stóp na dłużej”. Tu leży sedno mechanizmu, który rządzi ceną złota. Kruszec nie generuje odsetek ani dywidendy, więc jego głównym makroekonomicznym punktem odniesienia są realne stopy procentowe, czyli rentowności obligacji pomniejszone o inflację. Gdy realne stopy rosną, rośnie koszt utrzymywania złota — kapitał woli wtedy oprocentowane obligacje. Drugą kotwicą jest dolar: historycznie kurs złota i indeks dolara poruszają się w przeciwnych kierunkach. Oba te czynniki działają dziś przeciw kruszcowi.

Dlaczego kruszec słabnie mimo wojny

Najbardziej zastanawia inwestorów paradoks geopolityczny. Trwająca od końca lutego 2026 roku wojna Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem — z regularnymi doniesieniami o nalotach, atakach w rejonie Morza Czerwonego i groźbach zamknięcia cieśniny Ormuz — w normalnych warunkach powinna pchać złoto w górę jako klasyczną „bezpieczną przystań”. Tymczasem kruszec tanieje. Dlaczego?

Po pierwsze, rynkami rządzi dziś makroekonomia, a nie nagłówki wojenne. Siła dolara i widmo wyższych realnych stóp okazują się silniejszym magnesem niż premia za ryzyko geopolityczne. Po drugie, znaczna część „premii wojennej” została już wyceniona — to przecież właśnie strach przed eskalacją konfliktu wywindował złoto do rekordu w styczniu. Konflikt, choć groźny, nie jest dla rynku nową informacją, a rynki reagują na zmianę, nie na trwanie. Po trzecie, po parabolicznym rajdzie pozycjonowanie inwestorów było skrajnie przegrzane; gdy sentyment się odwrócił, wyprzedaż funduszy giełdowych opartych na złocie oraz zamykanie lewarowanych pozycji spotęgowały spadek.

Jest wreszcie czwarty, najbardziej przewrotny mechanizm. Wojna podbija ceny energii — ropa przekroczyła 100 dolarów za baryłkę — a droższa energia napędza inflację. Wysoka inflacja z kolei utwardza stanowisko Fedu, który reaguje utrzymywaniem lub podnoszeniem stóp. W efekcie ten sam konflikt, który teoretycznie powinien wspierać złoto, pośrednio je osłabia: przez kanał „inflacja, a potem wyższe stopy”. To pokazuje, jak bardzo mechanika współczesnych rynków potrafi być nieoczywista.

Złoto jest dziś rozdarte między dwie przeciwstawne siły: grawitacją wysokich realnych stóp i mocnego dolara, które ciągną cenę w dół, oraz niesłabnącym apetytem banków centralnych i ryzykiem geopolitycznym, które podtrzymują ją od spodu. Kierunek na najbliższe tygodnie rozstrzygnie się nie na froncie, lecz w retoryce Rezerwy Federalnej.

Cichy fundament: banki centralne kupują dołek

Podczas gdy spekulanci uciekali od złota, najwięksi gracze robili coś przeciwnego — dokupowali w czasie przeceny. Najlepszym przykładem jest chiński bank centralny. Ludowy Bank Chin, w skrócie PBoC, powiększył w czerwcu 2026 roku swoje rezerwy o niespełna 15 ton kruszcu (dokładnie o około 14,9 tony), co było największym miesięcznym zakupem od 2023 roku i już dwudziestym z rzędu miesiącem powiększania zapasów. Łączne rezerwy złota Chin sięgnęły około 2346 ton. Seria zakupów trwa nieprzerwanie od listopada 2024 roku — to najdłuższy taki okres od 2015 roku.

Potwierdzeniem chińskiego apetytu są dane o imporcie. Import netto złota do Chin kontynentalnych przez Hongkong wyniósł w czerwcu ponad 50 ton, wobec niespełna 20 ton rok wcześniej — a więc wzrósł ponaddwukrotnie w ujęciu rok do roku (choć nieco spadł względem maja). To sygnał, że popyt strukturalny, instytucjonalny i inwestycyjny, pozostaje silny mimo słabości ceny.

Chiny nie są osamotnione. Według szacunków branżowych banki centralne kupują złoto w tempie rzędu blisko 600 ton kwartalnie, rekordowym w skali historii. Wśród najaktywniejszych nabywców jest Polska. Narodowy Bank Polski dokupił w 2026 roku około 82 ton kruszcu, a jego rezerwy przekraczają 600 ton i zmierzają ku ogłoszonemu celowi 700 ton — co uplasowałoby Polskę w pierwszej dziesiątce największych posiadaczy złota na świecie. Prezes NBP Adam Glapiński konsekwentnie tłumaczy tę strategię potrzebą dywersyfikacji rezerw, ochrony przed ryzykiem geopolitycznym oraz uniezależnienia się od tradycyjnych walut rezerwowych.

Motyw jest wspólny dla Pekinu, Warszawy i wielu innych stolic: to element powolnej de-dolaryzacji rezerw. Dla banków centralnych bieżąca cena ma znaczenie drugorzędne — liczy się wieloletnie budowanie bufora bezpieczeństwa i uniezależnienie od aktywów denominowanych w dolarze. Ten popyt tworzy swoisty amortyzator, który wyjaśnia, dlaczego mimo brutalnej korekty złoto broni okolic 4000 dolarów, a nie osuwa się głębiej.

  • Chiny (PBoC) — dwudziesty z rzędu miesiąc zakupów, około 15 ton w czerwcu, łącznie w okolicach 2346 ton rezerw.
  • Import przez Hongkong — ponad 50 ton netto w czerwcu, ponaddwukrotnie więcej niż rok wcześniej.
  • Polska (NBP) — około 82 ton dokupione w 2026 roku, rezerwy powyżej 600 ton, cel 700 ton.
  • Banki centralne ogółem — tempo zakupów bliskie 600 ton kwartalnie, rekordowe w historii.

Dlaczego to ważne dla rynków i polskiego inwestora

Zachowanie złota to nie tylko ciekawostka dla posiadaczy sztabek. Kruszec pełni rolę barometru globalnego apetytu na ryzyko, oczekiwań inflacyjnych i zaufania do dolara. Jego słabość przy jednoczesnym umocnieniu dolara i wzroście rentowności obligacji to spójny sygnał: rynek zakłada scenariusz „wyższych stóp na dłużej” i na razie odsuwa obawy o recesję na dalszy plan.

Dla polskiego inwestora istnieje kilka konkretnych powiązań:

  • Srebro i KGHM — spadki na rynku metali szlachetnych dotykają całego kompleksu. KGHM, jeden z największych producentów srebra na świecie, jest wrażliwy na wyceny tego metalu, który przecenił się mocniej niż złoto.
  • Kurs złotego — mocny dolar zwykle osłabia waluty rynków wschodzących, w tym złotego. Złoto wyceniane w złotych zachowuje się inaczej niż w dolarach, bo na jego cenę nakłada się kurs pary dolar–złoty.
  • Rezerwy NBP — rosnący udział złota w rezerwach banku centralnego wpływa na ich wartość i strukturę; przecena kruszcu przejściowo obniża wycenę tych rezerw, ale nie zmienia długoterminowej strategii.
  • Instrumenty powiązane ze złotem — fundusze, produkty giełdowe oparte na surowcach i inne wehikuły śledzące cenę kruszcu odzwierciedlają te same wahania, które widać na rynku bazowym.

Warto podkreślić: rekordowa zmienność działa w obie strony. Tak jak paraboliczny wzrost w okolice 5600 dolarów okazał się nietrwały, tak i obecna słabość może się szybko odwrócić, jeśli tło makroekonomiczne — a zwłaszcza retoryka Fedu — złagodnieje. To argument za tym, by traktować bieżące poziomy jako fazę cyklu, a nie jego koniec.

Co dalej — scenariusze i co obserwować

Najbliższe godziny i dni rozstrzygnie decyzja Rezerwy Federalnej i, co ważniejsze, jej ton. Możliwe są trzy główne scenariusze:

  1. Fed utrzymuje stopy i łagodzi przekaz — sygnał, że cykl zaostrzania dobiega końca, mógłby przynieść złotu ulgę i odbicie od okolic 4000 dolarów.
  2. Fed utrzymuje stopy, ale sygnalizuje możliwą podwyżkę — jastrzębi ton przewodniczącego Warsha, zwłaszcza wskazanie na wrzesień, prawdopodobnie utrzymałby presję na kruszec.
  3. Fed niespodziewanie podnosi stopy — najbardziej negatywny wariant dla złota w krótkim terminie, mogący pchnąć cenę wyraźnie poniżej 4000 dolarów, choć część inwestorów mogłaby potraktować to jako okazję do zakupów.

Poza samą decyzją, na dłuższą metę warto obserwować kilka zmiennych:

  • Realne stopy i rentowności obligacji — kluczowa makroekonomiczna kotwica ceny złota.
  • Indeks dolara (DXY) — dalsze umocnienie amerykańskiej waluty ciążyłoby kruszcowi.
  • Przebieg wojny na Bliskim Wschodzie — ewentualne zamknięcie cieśniny Ormuz i skok cen ropy mogą w każdej chwili przywrócić premię za strach.
  • Popyt banków centralnych — kontynuacja zakupów przez PBoC, NBP i innych będzie testem trwałości strukturalnego wsparcia.
  • Wrześniowe posiedzenie Fedu oraz dane o inflacji — wyznaczą kierunek na jesień.

Konkluzja jest wyważona: złoto nie tyle zawiodło, ile podporządkowało się twardej logice rynków finansowych, w której realne stopy i dolar potrafią przeważyć nawet nad wojną. Dopóki jednak banki centralne kupują dołki, a geopolityczne ryzyko tli się w tle, trudno mówić o końcu wieloletniej hossy — raczej o jej głębokim, korekcyjnym oddechu. Dla obserwatora z warszawskiego parkietu to przypomnienie, że nawet najstarszy z aktywów pozostaje zakładnikiem decyzji zapadających w salach banków centralnych.

Tekst opisuje sytuację na dzień około 29 lipca 2026 roku; wydarzenia mają charakter rozwojowy, a część danych jest wstępna. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.

Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń

Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.

Czytaj dalej

Wszystkie wpisy
  1. zapowiedź 20–24.07
  2. zapowiedź 20–24.07
  3. sesja 14.07