Węgiel koksujący i stal na koniec lata: Shanxi dyktuje cenę, Europa broni marży cłem
- Autor
- Redakcja iqrynku
- Opublikowano
- Opisuje sesję
- 31.08.2026
- Czytanie
- 18 min
- Dział
- Rynki
W skrócie
Australijski benchmark spadł 7 sierpnia do 214,9 dolara za tonę, a chińska cena krajowa trzymała 296,3. Kontrole w Shanxi rządzą rynkiem, a europejskie huty odbijają na cle 50 procent.
Węgla koksującego nie da się na koniec sierpnia 2026 roku opisać jedną ceną. Australijski benchmark morski był na początku miesiąca o dziesięć procent tańszy niż cztery tygodnie wcześniej, chińska cena krajowa trzymała się blisko 300 dolarów za tonę, a kontrakty giełdowe w Dalian po katastrofie i kontrolach w kopalniach prowincji Shanxi zdążyły w tym roku sięgnąć poziomów nieoglądanych od 2024 roku. Dla hut to nie jest ciekawostka statystyczna: węgiel koksujący, po przetworzeniu na koks, jest obok rudy żelaza głównym wsadem do wielkiego pieca, a według wyliczeń przytoczonych przez agencję Reuters 19 sierpnia 2026 roku każde 10 dolarów wzrostu ceny tony węgla dokłada od 7 do 9 dolarów do kosztu wytworzenia tony stali w drodze wielkopiecowej.
Dwie ceny jednego surowca
Punktem odniesienia dla handlu morskiego jest australijski premium hard coking coal, czyli węgiel typu premium low-volatile ładowany w portach wschodniej Australii, wyceniany w formule FOB, a więc bez frachtu i ubezpieczenia. Z zestawień serwisów branżowych GMK Center oraz IndexBox wynika, że 7 sierpnia 2026 roku ten benchmark wyceniano na 214,9 dolara za tonę, o dziesięć procent niżej niż 10 lipca. Chińska cena krajowa, liczona ex works w Anze w prowincji Shanxi, wynosiła w tym samym odczycie 296,3 dolara i była praktycznie płaska.
Ponad osiemdziesiąt dolarów różnicy na tonie między ceną morską a chińską ceną krajową to układ nietypowy o prostej przyczynie: chińską cenę ciągnie w górę nie popyt na stal, lecz problem z krajową podażą, podczas gdy rynek morski mierzył się z nadmiarem ładunków na sierpień i wrzesień, bo Chiny zaspokajały potrzeby własnym wydobyciem i dostawami z Mongolii.
W drugiej połowie miesiąca obraz się odwrócił, i to również na rynku morskim. Notowanie węgla koksującego publikowane przez serwis Trading Economics wzrosło 27 sierpnia 2026 roku do 266 dolarów za tonę, o 3,1 procenta w ciągu jednej sesji i o 19 procent w ciągu miesiąca. To seria inna niż przywołany wyżej assessment FOB, ale śledząca ten sam australijski benchmark: 7 sierpnia pokazywała 215,50 dolara wobec 214,9 dolara w zestawieniu FOB, czyli różnicę mieszczącą się w granicy błędu. Wcześniej, jak podał Bloomberg 8 czerwca 2026 roku, kontrakty terminowe w Dalian zdrożały w ciągu jednego tygodnia o 15 procent, do 1583,50 juana za tonę, czyli około 235 dolarów, najwyżej od października 2024 roku. Kierunek w obu przypadkach wyznaczały te same wiadomości z Shanxi.
Perspektywa całego roku jest jednoznacznie wzrostowa. Jak podał 19 sierpnia 2026 roku Reuters za Banmeetem Khurmim z konsultingu CRU, średnia cena premium hard coking coal w pierwszych siedmiu miesiącach 2026 roku wyniosła 236 dolarów za tonę FOB Australia i była o 25 procent wyższa niż rok wcześniej. Agencja wskazuje cztery przyczyny: zakłócenia australijskiej podaży, wolniejszy od zakładanego rozruch nowych kopalń, premię za ryzyko związaną z konfliktem na Bliskim Wschodzie oraz skutki poważnego wypadku w chińskiej kopalni.
Najdotkliwiej płacą za to Indie — największy importer drogą morską, którego huty pracują niemal wyłącznie w technologii wielkopiecowej i które pokrywają importem około 95 procent zapotrzebowania na węgiel koksujący. Sam surowiec odpowiada tam za blisko 40 procent kosztu wytworzenia stali. Konsulting BigMint, cytowany przez Reutersa, szacuje, że indyjski import węgla koksującego w roku finansowym 2026/27 wzrośnie o 2 do 3 milionów ton wobec 64 milionów ton rok wcześniej, przy czym Australia ma nadal pokrywać co najmniej połowę zapotrzebowania, a udziały zdobywają Rosja, Mozambik i Stany Zjednoczone. Do rachunku dochodzi fracht, podbity przez zakłócenia w żegludze.
Podaż: cztery kierunki, cztery różne historie
Chiny i Shanxi
Prowincja Shanxi odpowiada za około połowę chińskiego wydobycia węgla koksującego, a Chiny wytwarzają zdecydowaną większość światowej produkcji: według danych Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej ich udział wynosił w 2022 roku 62 procent, przed Australią z 15 procentami, Rosją z 9, Stanami Zjednoczonymi z 5 i Kanadą z 3 procentami. Kiedy więc regulator zaostrza kontrole w Shanxi, skutek widać w cenie globalnej.
Tak stało się w 2026 roku. Po wybuchu gazu w kopalni Liushenyu w powiecie Qinyuan 22 maja 2026 roku, w którym zginęło 82 górników i który był najpoważniejszą katastrofą chińskiego górnictwa węglowego od 2009 roku, w prowincji ruszyły szczegółowe kontrole bezpieczeństwa. Według danych przytoczonych przez Bloomberg pod koniec maja wyłączono na czas sprawdzeń ponad 130 milionów ton rocznych mocy wydobywczych, a na początku czerwca od 50 do 60 milionów ton wciąż nie wróciło do pracy. Kontrole spowolniły ponowne uruchamianie zakładów, a czynne kopalnie ograniczyły wydobycie; stan ten utrzymywał się jeszcze 19 sierpnia 2026 roku. Doszły do tego zdarzenia punktowe: na początku sierpnia kilka kopalń stanęło na cztery dni po przerwach w dostawie prądu wywołanych ulewami, wznawiając pracę 8 sierpnia, a 6 sierpnia grupa Shanxi Coking Coal Energy zawiesiła wydobycie w kopalni Xiqu po wypadku śmiertelnym.
Napięcie przeniosło się na rynek koksu. Według doniesień serwisów branżowych w połowie sierpnia 2026 roku w rejonie Szantungu wdrożono siódmą w tym cyklu rundę podwyżek: od 19 sierpnia koks gaszony na mokro podrożał o 50 juanów na tonie, gaszony na sucho o 55 juanów, a koks z ładowania górnego o 75 juanów. Koksownie tłumaczyły to rosnącymi kosztami i zaostrzonym nadzorem przy niskich zapasach.
Australia
Australijska podaż okazała się w 2026 roku stabilniejsza, niż zakładano po wcześniejszych przestojach. Eksport węgla koksującego w pierwszym półroczu 2026 roku wyniósł 74,1 miliona ton, o 2,4 procenta więcej rok do roku, a w okresie styczeń–lipiec przyrost sięgnął 2,7 procenta. W samym czerwcu Australia wysłała 15,06 miliona ton, o 14 procent więcej niż w maju, przy czym dostawy do Chin podwoiły się miesiąc do miesiąca, do 2,93 miliona ton, a do Indii spadły o 52 procent, do 1,47 miliona ton. To pokazuje, jak szybko strumienie ładunków reagują na różnice cenowe między rynkami.
W dłuższym horyzoncie australijskie ministerstwo przemysłu w raporcie Resources and Energy Quarterly z czerwca 2026 roku prognozuje wzrost wolumenu eksportu węgla metalurgicznego o 1,1 procenta rocznie, do 163 milionów ton w sezonie 2028–29, i lekki spadek do 157 milionów w 2030–31. Wpływy mają przy tym realnie maleć: z 38 miliardów dolarów australijskich w roku 2025–26 do 34 miliardów w 2030–31, bo resort zakłada realną stabilizację cen przy zrównoważonym bilansie podaży i popytu.
Mongolia
Najszybciej rosnącym dostawcą jest Mongolia, która sprzedaje węgiel wyłącznie do Chin, głównie transportem samochodowym przez przejście Ganqimaodu. Według chińskich danych celnych przytaczanych przez IndexBox w okresie styczeń–kwiecień 2026 roku Chiny sprowadziły z Mongolii 26,42 miliona ton węgla, o 68 procent więcej rok do roku, a marzec i kwiecień przekroczyły po 7 milionów ton miesięcznie. Sam Ganqimaodu obsłużył w pierwszym kwartale 13,17 miliona ton, o połowę więcej niż rok wcześniej.
Prawdziwa zmiana jakościowa jest jednak przed nami. Transgraniczna linia kolejowa Gaszuunsuchajt–Ganqimaodu, budowana od maja 2025 roku, ma zostać ukończona w 2027 roku. Jej projektowa przepustowość to 30 milionów ton ładunków rocznie na torze szerokim i 10 milionów na normalnym, a koszt przewozu ma spaść, według strony mongolskiej, dwa do dwóch i pół raza wobec dzisiejszego dowozu ciężarówkami. Zmaterializowanie tych wielkości oznaczałoby trwałe wypieranie ładunków morskich z chińskiego bilansu, a więc nowy punkt równowagi dla australijskiego benchmarku.
Rosja
Rosyjskie górnictwo węglowe przeżywa najgłębszy kryzys finansowy od dekad, co dotyczy również segmentu koksującego. Wydobycie w Kuzbasie spadło w styczniu 2026 roku o 7 procent rok do roku, a eksport z regionu wyniósł w tym miesiącu 8,2 miliona ton, o 15,5 procenta mniej niż rok wcześniej. Rosyjskie ministerstwo energetyki prognozowało straty branży w 2026 roku na 7 miliardów dolarów, o 27 procent więcej niż rok wcześniej, a w wariancie pesymistycznym 8,1 miliarda. Do połowy 2026 roku 19 ze 151 spółek węglowych Kuzbasu wstrzymało działalność, a kolejne 32 władze regionu zaliczyły do czerwonej strefy, czyli grupy w skrajnie trudnej sytuacji finansowej.
Mechanizm jest podręcznikowy: koszty w rublach, przychody w dolarach, a rubel się umocnił — pod koniec maja 2026 roku kurs schodził w okolice 71 rubli za dolara, do najmocniejszego poziomu od trzech lat, po czym cofnął się w stronę 73 rubli. Efekt globalny jest dwuznaczny: rosyjski węgiel jest tani i płynie do Indii oraz Chin, ale trwałe wygaszanie kopalń zmniejsza rezerwę podażową na wypadek kolejnego zakłócenia w Australii.
Stal: kto ile produkuje i po jakich kosztach
Popyt na węgiel koksujący jest pochodną produkcji surówki w wielkich piecach, a ta w 2026 roku jest zaskakująco odporna, przy przesunięciu ciężaru geograficznego. Według danych World Steel Association światowa produkcja stali surowej w 70 raportujących krajach wyniosła w lipcu 2026 roku 149,2 miliona ton, o 0,3 procenta mniej niż rok wcześniej. Regiony rozjechały się wyraźnie:
- Chiny — 76,9 miliona ton, spadek o 3,6 procenta rok do roku.
- Indie — 14,4 miliona ton, wzrost o 1,9 procenta.
- Azja i Oceania łącznie — 109,4 miliona ton, spadek o 1,2 procenta.
- Unia Europejska — 10,5 miliona ton, wzrost o 3,8 procenta.
Chiński spadek jest mniejszy, niż sugerowałaby kondycja tamtejszego budownictwa, bo huty pracują na wysokich obrotach: w tygodniu 15–21 sierpnia 2026 roku produkcja surówki w śledzonej przez Mysteel próbie 247 zakładów wielkopiecowych wyniosła 2,41 miliona ton dziennie, praktycznie bez zmian tydzień do tygodnia, przy wykorzystaniu mocy 90,3 procenta. Ratuje to eksport, choć i on wyhamował: w okresie styczeń–lipiec 2026 roku Chiny wywiozły blisko 65 milionów ton wyrobów stalowych, o 4,4 procenta mniej rok do roku, po rekordowych 119,02 miliona ton w całym 2025 roku. Struktura przesunęła się w stronę produktów mniej narażonych na bariery handlowe: blachy i taśmy spadły o 9,9 procenta, do 38,26 miliona ton, pręty wzrosły o 12,3 procenta, do 11,93 miliona ton, a liczony osobno wywóz półwyrobów, głównie kęsów, skoczył o ponad 300 procent, do blisko 7,5 miliona ton.
Pozostałe koszty zachowują się łagodniej niż węgiel. Ruda żelaza o zawartości 62 procent żelaza trzymała się w drugiej połowie sierpnia 2026 roku blisko 95 dolarów za tonę: indeks dla ładunków CFR Qingdao wyniósł 95,45 dolara w tygodniu zakończonym 21 sierpnia, a 25 sierpnia kontrakt terminowy rozliczono w okolicy 95,40 dolara, przy miesięcznym przedziale wahań od niespełna 94 do nieco ponad 98 dolarów. Sufit nad ceną trzyma zapowiedź podaży z gwinejskiego złoża Simandou, choć w pierwszym roku chodzi o ilości symboliczne: Rio Tinto zakładało sprzedaż rzędu 5 do 10 milionów ton w 2026 roku.
Spokojny jest też złom stalowy, czyli wsad alternatywnej drogi produkcji. W sierpniu 2026 roku ładunki złomu HMS 1 i 2 w mieszance 80:20 z Europy Północnej i krajów bałtyckich kontraktowano do Turcji po około 371 dolarów za tonę CFR, materiał brytyjski osiągał 375 dolarów, a amerykański gatunek HMS 95/5 sięgał 390 dolarów. To istotny punkt odniesienia, bo relacja ceny złomu do ceny węgla i rudy decyduje o tym, czy opłaca się produkować stal w piecu elektrycznym, czy w wielkim piecu.
Europejskie huty: marża wróciła, ale stoi na cle i prądzie
Europejski wyrób odniesienia, czyli gorącowalcowany krąg, drożeje powoli, ale konsekwentnie. Indeks Fastmarkets dla rynku Europy Północnej w formule ex works wyniósł 21 sierpnia 2026 roku 722,08 euro za tonę, o 3,33 euro więcej tydzień do tygodnia i o 12,08 euro miesiąc do miesiąca; 30 lipca było to 711,25 euro. Huty na sierpień oferowały 715 do 750 euro, a na październik pojawiały się oferty sięgające 800 euro, przy podzielonych opiniach, czy rynek je zaakceptuje.
Punktem zwrotnym dla marż była zmiana reżimu handlowego. Rozporządzenie Unii Europejskiej numer 2026/1384 zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym pod koniec czerwca 2026 roku i jest stosowane od 1 lipca, zastępując środki ochronne, które wygasły 30 czerwca. Ogranicza ono bezcłowy import stali do 18,3 miliona ton rocznie, czyli o około 47 procent poniżej kontyngentów z 2024 roku, i podnosi cło poza kontyngentem z 25 do 50 procent. Dochodzi do tego wymóg wytopu i odlewu, wiążący pochodzenie stali z miejscem jej faktycznego wytworzenia, a nie ostatniego przetworzenia — uszczelnienie wymierzone w reeksport przez kraje trzecie.
Skutek widać w wynikach. ArcelorMittal, największy producent w Europie, wykazał w drugim kwartale 2026 roku EBITDA na poziomie 2,1 miliarda dolarów, czyli 155 dolarów na tonie, przy wysyłkach 13,4 miliona ton wobec 12,8 miliona kwartał wcześniej. Najważniejsza liczba dotyczy jednak samej Europy: EBITDA na tonie wzrosła tam do 98 dolarów z 70 dolarów w pierwszym kwartale i była najwyższa od trzech lat. Spółka zapowiedziała wysyłki w Europie w trzecim kwartale stabilne lub wyższe niż w drugim, zamiast typowego sezonowego spadku rzędu ośmiu procent, i ponownie uruchomiła wielkie piece: w Dąbrowie Górniczej 28 kwietnia 2026 roku, w asturyjskim Gijón 11 maja, a w Fos-sur-Mer piec numer 1 miał wrócić do pracy w czerwcu.
Polski wątek jest konkretny. Wielki piec numer 3 w Dąbrowie Górniczej wygaszono we wrześniu 2025 roku z powodu sytuacji rynkowej, a ponowny rozruch poprzedził remont za 60 milionów złotych, obejmujący przede wszystkim odbudowę gara z nowych materiałów ceramicznych, co ma pozwolić na pracę pieca przez kolejne cztery lata. Po drugiej stronie łańcucha dostaw stoi Jastrzębska Spółka Węglowa, jedyny znaczący producent węgla koksującego w Unii, która w drugim kwartale 2026 roku uzyskała średnią cenę tego surowca 767,40 złotego za tonę, o 12,4 procenta wyższą rok do roku i o 6,2 procenta wyższą niż kwartał wcześniej.
To wciąż odbicie z bardzo niskiego poziomu, a nie powrót do normalności. Federacja EUROFER prognozuje, że jawne zużycie stali w Unii wzrośnie w 2026 roku zaledwie o 0,4 procenta, do 135 milionów ton, po odbiciu o 4,4 procenta w 2025 roku do 134 milionów ton, czyli około 10 milionów ton poniżej poziomu sprzed pandemii; na 2027 rok zakłada wzrost o 2,2 procenta, do 138 milionów ton. Wykorzystanie mocy w unijnym hutnictwie wyniosło w pierwszym kwartale 2026 roku 65,4 procenta wobec średnio 65 procent w 2025 roku, a więc ponad jedna trzecia zdolności stoi bezczynnie.
Trzy czynniki będą decydować o tym, czy odzyskana marża się utrzyma:
- Koszt energii. Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej wskazuje, że konkurencyjność pieców elektrycznych w Unii ogranicza cena prądu, ponad dwukrotnie wyższa niż w Stanach Zjednoczonych, oraz niedobór złomu wysokiej jakości, potrzebnego do wyrobów motoryzacyjnych i stali elektrotechnicznej.
- Tempo przejścia na piece elektryczne. Trasa elektryczna odpowiada obecnie za około 40 procent unijnej produkcji, a według szacunków przytaczanych w analizach branżowych mogłaby sięgnąć dwóch trzecich do 2035 roku; w latach 2026–2030 ma ruszyć w Europie kilkadziesiąt milionów ton nowych mocy opartych na piecach elektrycznych i żelazie gąbczastym.
- Realizm projektów wodorowych. Instalacja bezpośredniej redukcji w Duisburgu o mocy 2,5 miliona ton, warta ponad 2 miliardy euro i wsparta 2 miliardami euro pomocy publicznej z budżetu federalnego i Nadrenii Północnej-Westfalii, może, według doniesień, w pierwszej fazie pracować bez wodoru, na gazie ziemnym, po tym jak warunki wsparcia dostosowano do zmienionych realiów ekonomicznych.
Osobnym elementem układanki jest graniczny mechanizm węglowy CBAM, który 1 stycznia 2026 roku wszedł w fazę docelową: importerzy muszą być zarejestrowani jako upoważnieni zgłaszający, a emisje wbudowane w towar podlegają weryfikacji. Cena certyfikatu jest pochodną notowań uprawnień w unijnym systemie handlu emisjami i wyniosła 75,36 euro za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla w pierwszym kwartale 2026 roku oraz 75,28 euro w drugim. Rachunek jest jednak odroczony: sprzedaż certyfikatów rusza 1 lutego 2027 roku, a pierwsza deklaracja za cały import z 2026 roku ma trafić do organów do 30 września 2027 roku.
Prognozy: rozrzut jest szeroki, ale kierunek podobny
Prognozy cenowe różnią się poziomem, zgadzają się natomiast co do tego, że lata bardzo taniego węgla koksującego się skończyły. Agencja Fitch Ratings w aktualizacji z czerwca 2026 roku podniosła założenia na 2026 i 2027 rok do 220 i 190 dolarów za tonę, odpowiednio ze 190 i 180 dolarów, uzasadniając to mocniejszymi notowaniami od początku roku, zakłóceniami podaży w kluczowych regionach wydobywczych i utrzymującym się popytem hutnictwa. Serwis Expert Market Research zakłada ceny płaskie na poziomie około 222 dolarów przez cały 2027 rok, a australijskie ministerstwo przemysłu, jak wspomniano, realną stabilizację do 2031 roku.
Ciekawsza od samego poziomu jest teza jakościowa. Analitycy Wood Mackenzie, opierając się na własnej bazie danych o aktywach wydobywczych, zwracają uwagę, że podaż węgla premium low-volatile, czyli tego najlepszego, o niskiej zawartości części lotnych, będzie w 2027 roku niższa niż w 2023 roku. Konsekwencją nie musi być skok całego indeksu, lecz rozejście się cen wewnątrz kategorii: huty będą przestawiać mieszanki wsadowe na węgle gorszej jakości, a różnica między gatunkiem premium a gatunkami niższymi ma się poszerzać. Premia jakościowa staje się wtedy osobnym źródłem przychodu, niezależnym od średniej rynkowej.
Żadna z tych prognoz nie zakłada natomiast gwałtownego załamania popytu ze strony hutnictwa wielkopiecowego w horyzoncie kilku lat. Węgiel koksujący od 2014 roku figuruje zresztą na unijnej liście surowców krytycznych właśnie dlatego, że Unia ma jego strukturalny deficyt i pokrywa go importem, obecnie głównie z Australii, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Mozambiku i Kolumbii.
Koniec sierpnia 2026 roku zastaje rynek węgla koksującego w układzie, w którym o cenie decyduje podaż, i to nie w Australii, lecz w Shanxi: chińskie kontrole bezpieczeństwa po majowej katastrofie górniczej podbiły cenę krajową i notowania w Dalian, dobrze zaopatrzony rynek morski zepchnął australijski benchmark na początku miesiąca do 214,9 dolara za tonę, a pod koniec sierpnia i on zawrócił: notowanie Trading Economics sięgnęło 266 dolarów 27 sierpnia. Europejskie huty korzystają w tym czasie z innego mechanizmu: cło 50 procent poza kontyngentem 18,3 miliona ton podniosło marżę ArcelorMittal w Europie do 98 dolarów na tonie, mimo że popyt na stal rośnie w tempie 0,4 procenta rocznie, a jedna trzecia mocy stoi. Odzyskana rentowność opiera się więc na barierze handlowej, a nie na koniunkturze, i to jest najważniejsze zastrzeżenie do całego obrazu.
Na co patrzeć dalej
- Tempo wznawiania wydobycia w Shanxi — to jedyny czynnik zdolny w ciągu tygodni przestawić globalny benchmark o kilkadziesiąt dolarów w obie strony. Sygnałem są cotygodniowe dane o zapasach w chińskich koksowniach i kolejne rundy podwyżek cen koksu.
- Mongolska kolej do Ganqimaodu — uruchomienie zapowiadane na 2027 rok trwale zmniejszy chiński popyt na ładunki morskie. Miesięczne wolumeny przewozów drogowych pokazują pułap obecnego rozwiązania.
- Pierwsze rozliczenie CBAM — sprzedaż certyfikatów rusza 1 lutego 2027 roku, deklaracja za 2026 rok do 30 września 2027 roku. Dopiero wtedy poznamy realny koszt mechanizmu dla importerów.
- Trwałość efektu cła — czy przy kontyngencie 18,3 miliona ton i stawce 50 procent ceny gorącowalcowanego kręgu utrzymają się powyżej 700 euro za tonę, gdy wygaśnie efekt odbudowy zapasów u dystrybutorów.
- Relacja ceny złomu do węgla — złom do Turcji po 371 do 375 dolarów za tonę przy węglu koksującym powyżej 250 dolarów przesuwa rachunek na korzyść pieców elektrycznych i przyspiesza decyzje inwestycyjne w Europie.
- Chiński eksport półwyrobów — przesunięcie z blach na kęsy omija część barier handlowych. Jeśli ten strumień urośnie, presja na europejskie huty wróci mimo nowego reżimu celnego.
Tekst opisuje stan na koniec sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny, a prognozy są opiniami ich autorów. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.
Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń
Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.