Dzień na rynku, 25 września 2026: cieśnina Ormuz wraca na stół negocjacji, a Warszawę ciągnie w dół energetyka
- Autor
- Redakcja iqrynku
- Opublikowano
- Opisuje sesję
- 25.09.2026
- Czytanie
- 11 min
- Dział
- Rynki
W skrócie
Po tygodniu, w którym ropa skakała po kilka procent dziennie, piątek przyniósł pierwszy oddech: Brent zszedł o 0,82 procent do 105,73 dolara, bo w Nowym Jorku Amerykanie i Irańczycy rozmawiają o etapowym otwarciu cieśniny Ormuz. Europa szła po pierwszy wzrostowy tydzień od miesiąca, a Warszawa była wyjątkiem - WIG20 zamknął się na 4180,26 punktu, niżej o 0,30 procent, ciągnięty w dół przez Tauron, Orlen i Kęty. Złoty się umocnił, a rentowność polskich dziesięciolatek zeszła w okolice 6,36 procent.
Spółki z tego wpisu: Orlen TRZYMAJ 53, KGHM SPRZEDAJ 44, Grupa Kęty TRZYMAJ 50 i 3 inne
Piątek 25 września był pierwszym dniem od tygodnia, w którym rynek ropy nie dyktował warunków wszystkim pozostałym. Nie dlatego, że konflikt wygasł - w czwartek Huti uderzyli w instalacje Aramco, a Brent poszedł w górę o 3,4 procent - tylko dlatego, że na stole pojawiła się konkretna propozycja jego zakończenia. W Nowym Jorku, przy okazji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, negocjatorzy amerykańscy i irańscy rozmawiają o etapowym porozumieniu, którego osią jest ponowne otwarcie cieśniny Ormuz.
Rynki zareagowały dokładnie tak, jak można się było spodziewać: ropa tanieje, europejskie akcje idą w górę i kierują się po pierwszy wzrostowy tydzień od trzech tygodni strat. Warszawa była w tym obrazie wyjątkiem, bo jej problem tego dnia był lokalny i nazywał się energetyka.
GPW: sesja z małą zmiennością i WIG20 najsłabszy z indeksów
Na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie piątek przebiegł bez emocji. WIG20 zamknął się na poziomie 4180,26 punktu i stracił 0,30 procent wobec czwartkowego zamknięcia na 4192,90 punktu. To trzecia w tym tygodniu sesja, w której indeks oddaje kawałek drogi po poniedziałkowym dotknięciu historycznego rekordu.
Charakterystyczne jest jednak nie to, ile WIG20 stracił, tylko że przez cały dzień był najsłabszym z głównych indeksów warszawskiego parkietu. Średnie i małe spółki radziły sobie lepiej, co jest odwróceniem układu z czwartku, kiedy to blue chipy broniły rynku, a mWIG40 tracił blisko procent. Analitycy opisujący piątkową sesję zwracali uwagę, że obraz techniczny WIG20 jest w tej chwili nierozstrzygnięty i dopiero najbliższe sesje pokażą, czy mamy do czynienia z przystankiem w trendzie, czy z początkiem korekty.
Ten opis dobrze oddaje to, gdzie indeks stoi. Czwartek, w którym Warszawa odrobiła poranny spadek o 0,8 procent i zamknęła się nad kreską mimo przeceny na Wall Street, mógł być bazą do ataku na nowe szczyty. Piątek tej bazy nie wykorzystał, ale też jej nie zniszczył: linia szczytów z pierwszej połowy września wciąż leży poniżej bieżących notowań. Dopóki podaż jej nie przebije, rozmowa o korekcie pozostaje rozmową o możliwości, a nie o fakcie.
Tauron, Orlen i Kęty: trzy spadki z trzech różnych powodów
Najsłabszymi spółkami w WIG20 były Grupa Kęty, Tauron i Orlen, wszystkie tracące po ponad 1 procent. Każda z nich zjeżdżała z innego powodu i to właśnie czyni ten zestaw ciekawym.
Kęty spadały dzień po publikacji wstępnych szacunków za trzeci kwartał, które były idealnie zgodne z konsensusem: 201 milionów złotych zysku netto wobec oczekiwanych 199,8 miliona i 325 milionów złotych EBITDA wobec prognozowanych 325,5 miliona. Reakcja rynku na wynik bez niespodzianki bywa właśnie taka - skoro nic nie zaskoczyło w górę, a kurs wcześniej to odrobił, zostaje realizacja zysków. Warto też pamiętać, skąd wzięła się poprawa: średnie ceny aluminium w złotych były o 26 procent wyższe rok do roku, więc wynik podbił przede wszystkim surowiec, a nie wolumen.
Tauron i Orlen to inna historia, bo obie spółki spadają nie od jednego dnia, tylko od kilku tygodni. Tauron od 9 września głównie zniżkował i do 24 września stracił 7,2 procent. Orlen przez osiem poprzedzających sesji przeważnie spadał i do czwartkowego zamknięcia oddał łącznie 7,6 procent - i to mimo że w czwartek ogłosił przymusowy wykup akcji Energi po 27,60 złotego, czyli 38 procent powyżej kursu rynkowego, za około 907 milionów złotych. Rynek najwyraźniej czyta tę transakcję nie jako okazję, tylko jako wydatek i domknięcie procesu, który przez sześć lat ciągnął się po sądach.
Po drugiej stronie tabeli stał KGHM, który rósł, korzystając z drożejącej miedzi. Układ dnia był więc taki: surowce w górę, energetyka i przetwórstwo w dół. To odwrotność środy i czwartku, kiedy ciężar spadał na KGHM, a broniły się banki. W ciągu trzech sesji warszawski rynek przemielił praktycznie wszystkie kombinacje sektorowe, nie ruszając się przy tym z miejsca - WIG20 stoi dziś dokładnie tam, gdzie w poniedziałek rano.
Ormuz jako karta przetargowa: co naprawdę leży na stole w Nowym Jorku
Najważniejszy wątek dnia rozgrywał się jednak nie na parkiecie, tylko przy stole negocjacyjnym. Amerykańscy i irańscy negocjatorzy w Nowym Jorku badają etapową ścieżkę wyjścia z wojny, w której Teheran ponownie otwierałby cieśninę Ormuz, a Waszyngton znosiłby blokadę gospodarczą Iranu. Rozmowy toczyły się na marginesie Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, przy mediacji Kataru, Pakistanu i Egiptu.
Irańska propozycja ma konkretne kontury. Teheran mówi o ogólnoregionalnym zawieszeniu broni na okres do sześćdziesięciu dni, o etapowym otwieraniu cieśniny oraz o zakończeniu amerykańskiej blokady. Do tego dochodzą warunki dalej idące: natychmiastowe zniesienie blokady morskiej, odmrożenie irańskich aktywów i zakończenie wojny na wszystkich frontach, co jest czytelnym odniesieniem do izraelskiej kampanii przeciwko Hezbollahowi w Libanie.
Przeszkoda jest prosta do opisania i trudna do rozwiązania: żadna ze stron nie chce jako pierwsza oddać swojej dźwigni. Dla Iranu tą dźwignią jest zamknięta cieśnina, przez którą normalnie płynie kluczowa część światowej ropy. Dla Stanów Zjednoczonych jest nią blokada, która dusi irańską gospodarkę. Donald Trump wykluczył zniesienie blokady, zanim Iran wykaże się wystarczającą dobrą wolą, a prezydent Masoud Pezeszkian oświadczył w środę, że Teheran jest gotów do negocjacji, ale nie podda się temu, co nazwał zastraszaniem ze strony Waszyngtonu, ani nie zrezygnuje z programu nuklearnego.
To jest dokładnie ta klasa sporu, w której rynek nie umie wycenić prawdopodobieństwa, więc wycenia nastrój dnia. W czwartek nastrojem był atak Huti, w piątek - perspektywa rozejmu. Konflikt trwa już blisko siedem miesięcy i dopóki nie zapadnie rozstrzygnięcie w sprawie kolejności ustępstw, premia za ryzyko w cenie baryłki będzie się huśtać o kilka dolarów na jednym nagłówku.
Ropa: minus 0,82 procent po czwartkowym skoku o 3,4 procent
Na rynku ropy piątek był korektą po wystrzale. Brent tracił 87 centów, czyli 0,82 procent, do 105,73 dolara za baryłkę, a amerykański WTI zniżkował o 1,56 dolara, czyli 1,65 procent, do 93,05 dolara. Popołudniowe notowania utrzymywały ten kierunek, z Brentem w okolicach 105 dolarów, czyli około procent niżej niż dzień wcześniej.
Skala czwartkowego ruchu pokazuje, jak nerwowy jest to rynek. Oba kontrakty rosły w czwartek nawet o 5 procent, a Brent zamknął dzień wyżej o 3,4 procent, na poziomie 106,60 dolara, podczas gdy WTI zyskał 2,7 procent do 94,61 dolara. Powodem były ataki jemeńskich Huti: rebelianci ogłosili uderzenie rakietowe i dronowe w wrażliwy cel w Rijadzie oraz w instalacje Aramco w nadmorskim mieście Janbu nad Morzem Czerwonym. Arabia Saudyjska przechwyciła sześć rakiet balistycznych, udaremniając ataki na prowincję Taif i rejon Janbu.
Dwa te zdarzenia obok siebie - atak na saudyjską infrastrukturę i rozmowy o rozejmie - opisują cały bieżący rynek ropy. Cena około 105 dolarów zawiera w sobie oba scenariusze naraz i dlatego reaguje tak gwałtownie na każdą wiadomość, która przechyla szalę. Dla Europy i dla Polski rachunek jest prosty: każdy tydzień powyżej stu dolarów przekłada się z opóźnieniem na paliwa, transport i wskaźniki inflacji, a to z kolei wraca do oczekiwań wobec banków centralnych.
Europa idzie po pierwszy wzrostowy tydzień od miesiąca
Taniejąca ropa wystarczyła, żeby odwrócić nastawienie na europejskich parkietach. Stoxx Europe 600 rósł o 0,7 procent do 640,66 punktu w porannych notowaniach, co stawiało indeks na kursie ku pierwszemu wzrostowemu tygodniowi po trzech tygodniach strat z rzędu. Komentarze podkreślały, że inwestorzy pozostają ostrożni wobec rozwoju sytuacji na Bliskim Wschodzie, ale że spadek cen surowca zdejmuje z rynku najbardziej dokuczliwy ciężar ostatnich sesji.
To warto zestawić z tym, co działo się przez cały wrzesień. Europejskie akcje traciły trzy tygodnie z rzędu i były w tym czasie zakładnikiem dwóch rzeczy naraz: ropy powyżej stu dolarów i rosnących rentowności obligacji. W piątek jeden z tych ciężarów zelżał, drugi nie.
Wall Street stoi w miejscu, dziesięciolatki idą dalej w górę
W Stanach Zjednoczonych piątek przyniósł sesję praktycznie płaską, ale pod nią dalej pracowało to samo, co przez cały tydzień. S&P 500 znalazł się na poziomie 7704,13 punktu, niżej o 0,02 procent, Dow Jones na 51 350,00 punktu, niżej o 0,31 procent, a Nasdaq na 26 939,37 punktu, wyżej o 0,01 procent. Po trzech dniach spadków rynek akcji przestał się cofać, ale nie zaczął odrabiać.
Powód, dla którego nie zaczął, widać na rynku długu. Rentowność dziesięcioletnich obligacji Stanów Zjednoczonych wynosiła około 5,16 procent, czyli więcej niż czwartkowe 5,11 procent i najwięcej od 2007 roku. Indeks dolara utrzymywał się w okolicy 101,18 punktu. Dopóki koszt pieniądza bez ryzyka idzie w górę, każda wycena oparta na odległych przepływach pieniężnych dostaje w tym samym miejscu, niezależnie od tego, co robi ropa.
Kryptowaluty odbiły po trzech słabszych dniach. Bitcoin był w piątek rano notowany w okolicy 84 413 dolarów, czyli około 471 dolarów wyżej niż o tej samej porze dzień wcześniej. Kapitalizacja bitcoina wynosiła około 1,33 biliona dolarów, przy około 233 miliardach dolarów dla ethereum. Jest to odbicie w skali dnia, a nie zmiana tendencji: poniedziałkowe zamknięcie w okolicy 86 600 dolarów, najwyższe od 28 stycznia, nadal pozostaje poza zasięgiem.
Złoty mocniejszy, rentowności niżej, koniunktura odrobinę gorsza
Dla polskiego rynku najlepszą wiadomością piątku było to, co działo się poza giełdą. Po czwartku, w którym euro i dolar zdrożały w tabeli Narodowego Banku Polskiego odpowiednio o ponad trzy i niemal cztery grosze w ciągu doby, przyszła stabilizacja i cofnięcie. W tabeli referencyjnej z 25 września dolar kosztował 3,8404 złotego wobec 3,8570 złotego dzień wcześniej, frank szwajcarski 4,6345 złotego wobec 4,6593 złotego, a funt 5,0822 złotego wobec 5,1061 złotego. Na rynku międzybankowym euro krążyło w okolicy 4,377 do 4,38 złotego, po czwartkowym fixingu na 4,3900 złotego, który był najwyższym poziomem od pół roku.
Równolegle odpuścił rynek długu. Rentowność polskich dziesięciolatek utrzymywała się w trakcie sesji w okolicy 6,37 procent i kończyła tydzień blisko 6,36 procent, wobec 6,4 procent w czwartek i ponad 6,5 procent we wrześniowych szczytach. To wciąż poziom najwyższy od maja 2023 roku, ale kierunek w ciągu ostatnich dni jest inny niż zaraz po utracie ratingu A2, a to pierwsza taka seria od tamtej decyzji.
Z krajowych danych Główny Urząd Statystyczny podał wrześniowy odczyt koniunktury. Ogólny wskaźnik syntetyczny koniunktury dla Polski wyniósł 96,9 punktu wobec 97,2 punktu w sierpniu. Wskaźniki w większości prezentowanych obszarów wskazują na pogorszenie lub stabilizację nastrojów wobec sierpnia, przy czym najsilniejsze pogorszenie odnotowano w zakwaterowaniu i gastronomii, a niewielką poprawę w działalności finansowej i ubezpieczeniowej oraz w informacji i komunikacji. Odczyt poniżej stu punktów oznacza przewagę ocen negatywnych i taki stan utrzymuje się już od dłuższego czasu, więc sam ruch o trzy dziesiąte punktu nie zmienia obrazu. Ciekawsze jest to, które branże idą w którą stronę: poprawa dotyczy dokładnie tych sektorów, którym sprzyjają wysokie stopy procentowe, a pogorszenie tych, które żyją z konsumpcji.
Piątek był dniem, w którym rynek na chwilę przestał handlować strachem przed ropą i zaczął handlować możliwością rozejmu. Brent zszedł o 0,82 procent do 105,73 dolara, a Europa skierowała się po pierwszy wzrostowy tydzień po trzech tygodniach strat. Pod spodem nic się jednak nie rozstrzygnęło: negocjatorzy w Nowym Jorku rozmawiają o etapowym otwarciu Ormuz, ale żadna ze stron nie chce pierwsza oddać dźwigni, a rentowność amerykańskich dziesięciolatek poszła jeszcze wyżej, do 5,16 procent, i to ona trzyma Wall Street w miejscu. Warszawa ten dzień oddała, choć z lokalnych powodów: WIG20 spadł o 0,30 procent do 4180,26 punktu, ciągnięty przez Tauron, Orlen i Kęty, podczas gdy KGHM rósł razem z miedzią. Pociechą dla polskiego rynku był złoty i obligacje, gdzie rentowność dziesięciolatek zeszła w okolice 6,36 procent, najniżej od utraty ratingu.
Na co patrzeć dalej
- Kolejność ustępstw w rozmowach amerykańsko-irańskich - cała sprawa sprowadza się do tego, kto pierwszy ruszy: Teheran z otwarciem cieśniny czy Waszyngton ze zniesieniem blokady. Dopóki nie ma odpowiedzi, ropa będzie reagować kilkuprocentowymi ruchami na pojedyncze nagłówki, w obie strony.
- Odczyt PCE za sierpień 30 września - to ulubiona miara inflacji Rezerwy Federalnej i pierwsze twarde dane, które zderzą się z rentownością dziesięciolatek powyżej pięciu procent. Poprzedni odczyt, za lipiec, pokazał 3,7 procent w ujęciu rocznym dla wskaźnika głównego i 3,3 procent dla bazowego.
- Ogłoszenie przymusowego wykupu Energi 30 września - data, od której procedura rusza formalnie. Zbiega się z końcem kwartału, więc będzie ją widać zarówno w kalendarzu korporacyjnym, jak i w bilansie Orlenu.
- Czy linia wrześniowych szczytów na WIG20 się utrzyma - to poziom, który analitycy wskazują jako granicę między przystankiem a korektą. Indeks trzeci dzień z rzędu schodzi drobnymi krokami i pytanie brzmi, czy zatrzyma się nad tą linią.
- Posiedzenie Rady Polityki Pieniężnej 6 i 7 października - przy stopie referencyjnej 3,75 procent, inflacji 3,4 procent i rentowności dziesięciolatek powyżej 6,3 procent rynek nie zakłada zmian, ale komunikat po posiedzeniu będzie pierwszym oficjalnym stanowiskiem Rady po obniżce ratingu Polski.
Tekst opisuje sytuację na dzień 25 września 2026 roku. Poziom zamknięcia indeksu WIG20 oraz opis przebiegu sesji na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie podano za serwisami agencyjnymi z 25 września. Dane o zachowaniu kursów Grupy Kęty, Tauronu, Orlenu i KGHM pochodzą z relacji z tej sesji, a wstępne szacunki wyników Grupy Kęty za trzeci kwartał 2026 roku za raportem spółki z 24 września i ankietą PAP Biznes. Informacje o rozmowach amerykańsko-irańskich w Nowym Jorku, propozycjach strony irańskiej i stanowiskach obu stron przytoczono za relacjami agencyjnymi z 23, 24 i 25 września. Notowania ropy Brent i WTI, poziomy indeksów zagranicznych, rentowności obligacji, indeks dolara oraz notowania kryptowalut podano za komentarzami rynkowymi i serwisami finansowymi z 25 września i w części opisują stan w trakcie dnia, przed zamknięciem sesji w Stanach Zjednoczonych. Kursy walut pochodzą z tabeli referencyjnej Narodowego Banku Polskiego z 25 września oraz z notowań rynku międzybankowego. Wrześniowy odczyt koniunktury gospodarczej podano za komunikatem Głównego Urzędu Statystycznego z 25 września. Odczyty z różnych źródeł mogą się nieznacznie różnić. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.
Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń
Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.