Dane z sesji 20.11.2026 · sygnały 22:52Sesja 20.11 · sygnały 22:52

piątek, 20 listopada 2026

Cła w Stanach Zjednoczonych: stan gry po wyroku Sądu Najwyższego

Autor
Redakcja iqrynku
Opublikowano
Opisuje sesję
28.08.2026
Czytanie
18 min
Dział
Geopolityka

W skrócie

Po wyroku z 20 lutego 2026 roku cła z IEEPA upadły, a w ich miejsce weszły sekcje 122, 301 i 338. Stan gry na koniec sierpnia: stawki, 165 miliardów zwrotów, inflacja i spory sądowe.

Amerykańska polityka celna przeszła w 2026 roku zmianę, która nie polegała na podniesieniu ani obniżeniu stawek, lecz na wymianie fundamentu prawnego pod całym systemem. Dwudziestego lutego 2026 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł stosunkiem sześć do trzech w sprawach Learning Resources przeciwko Trumpowi oraz Trump przeciwko V.O.S. Selections, że ustawa o międzynarodowych nadzwyczajnych uprawnieniach gospodarczych, w skrócie IEEPA, nie daje prezydentowi prawa do nakładania ceł. Zniknął instrument, na którym opierała się większość taryf wprowadzonych od kwietnia 2025 roku. To, co zbudowano w jego miejsce, opiera się na czterech różnych przepisach, w tym na artykule ustawy celnej z 1930 roku użytym po raz pierwszy w historii, i wciąż jest kwestionowane w sądach.

Sesja 28.08.2026piątekSygnały GPW po przeliczeniu: kupno 154 · sprzedaż 165Przewaga sygnałów GPW (kupno − sprzedaż), 30 sesji−57−1120.0728.08w dół 206w górę 209 walorów
Grafika z danych serwisu: sygnały i notowania EOD walorów GPW, sesja 28.08.2026.

Wyrok z 20 lutego i największe zwroty ceł w historii

Orzeczenie miało natychmiastowy skutek operacyjny. Cła oparte na IEEPA wygasły o północy czasu wschodniego 24 lutego 2026 roku, a amerykańska służba celna CBP straciła podstawę do ich poboru. Upadły dwie grupy taryf: tak zwane cła wzajemne z kwietnia 2025 roku, o stawkach od 10 procent wzwyż zależnych od kraju pochodzenia, oraz cła powiązane z przepływem fentanylu, wynoszące na moment wyroku 10 procent na towary chińskie, 35 procent na towary kanadyjskie i 25 procent na meksykańskie, w obu ostatnich przypadkach na tę część, która nie spełniała reguł pochodzenia umowy USMCA. Wyrok nie dotknął trzech innych podstaw: sekcji 232 ustawy o rozszerzeniu handlu z 1962 roku oraz sekcji 301 i 122 ustawy handlowej z 1974 roku. To one, uzupełnione latem o sekcję 338 ustawy celnej z 1930 roku, ukształtowały obecną mapę ceł.

Drugą konsekwencją był największy zwrot należności celnych w historii amerykańskiej administracji. Sąd Handlu Międzynarodowego, wyspecjalizowany sąd federalny dla sporów celnych, nakazał CBP zwrot około 165 miliardów dolarów; Biuro Budżetowe Kongresu podaje zbliżoną kwotę pobraną na podstawie IEEPA, około 166 miliardów. Do obsługi zwrotów uruchomiono w systemie ACE moduł CAPE, którego pierwsza faza ruszyła 20 kwietnia, a druga 29 czerwca 2026 roku. Według danych CBP przywołanych w dokumentach sądowych, do 31 lipca wypłacono około 100 miliardów dolarów, a 17,69 miliona pozycji importowych rozliczono już bez ceł z IEEPA.

Skalę widać w statystyce Departamentu Skarbu: w lipcu 2026 roku pobrano 24,8 miliarda dolarów ceł, a wypłacono 33,38 miliarda zwrotów, co dało ujemne saldo 8,55 miliarda i trzeci z rzędu miesiąc, w którym budżet oddał importerom więcej, niż od nich pobrał. Mechanizm jest ważniejszy od kwoty: cło płaci importer przy odprawie, więc zwrot to kapitał obrotowy wracający na konta firm, często rok po poniesieniu kosztu. Nie przywraca to jednak utraconych marż ani kontraktów, bo koszt w międzyczasie przerzucono na ceny albo wchłonęła go marża.

Sekcja 122: pomost, który wygasł sam z siebie

Odpowiedź administracji przyszła tego samego dnia, w którym zapadł wyrok. Proklamacja z 20 lutego sięgnęła po sekcję 122, pozwalającą nałożyć tymczasową dopłatę importową do 15 procent ad valorem na maksymalnie 150 dni w reakcji na, jak brzmi ustawowa formuła, zasadnicze problemy w bilansie płatniczym. W uzasadnieniu wskazano deficyt w handlu towarami rzędu 1,2 biliona dolarów, pierwsze w historii ujemne saldo dochodów pierwotnych za 2024 rok i międzynarodową pozycję inwestycyjną netto na poziomie około minus 89 procent produktu krajowego brutto za 2024 rok. Proklamacja ustaliła dopłatę na 10 procent, a 22 lutego zapowiedziano podniesienie jej do ustawowego maksimum; serwis Global Trade Alert zarejestrował ostatecznie 15 procent, choć część dokumentów sądowych opisuje sporny instrument jako dopłatę dziesięcioprocentową, bo w takim kształcie został zaskarżony.

Najbardziej brzemienna okazała się nie wysokość, lecz konstrukcja: jedna płaska stawka wobec wszystkich krajów, doliczana na wierzch taryfy KNU, czyli podstawowej stawki z klauzuli najwyższego uprzywilejowania. To ona wysadziła w powietrze porozumienie z Unią Europejską. Siódmego maja 2026 roku Sąd Handlu Międzynarodowego orzekł stosunkiem dwa do jednego, że prezydent przekroczył uprawnienia ustawowe, i zakazał poboru dopłaty wobec trzech skarżących, którym przyznał legitymację procesową: importerów Burlap and Barrel oraz Basic Fun, a także stanu Waszyngton, ale Sąd Apelacyjny dla Okręgu Federalnego przyznał 11 czerwca wstrzymanie wykonania na czas apelacji w połączonych sprawach stanu Oregon i firmy Burlap and Barrel. Importerzy przez kolejne tygodnie płacili więc daninę uznaną przez sąd pierwszej instancji za bezprawną. Kwestia rozstrzygnęła się sama: bez ustawy Kongresu dopłata wygasła z mocy prawa o godzinie 0.01 dnia 24 lipca 2026 roku, po 150 dniach. Apelacja co do meritum toczy się dalej i przesądzi, czy pobrane przez pięć miesięcy kwoty także trafią do zwrotu.

Co realnie obowiązuje pod koniec sierpnia 2026 roku

Sekcja 232 jako trzon systemu

Najtrwalszym elementem konstrukcji są cła sektorowe z sekcji 232, uzasadniane bezpieczeństwem narodowym. Wyrok ich nie dotknął, a w 2026 roku ich zakres raczej rósł. Dla metali obowiązuje 50 procent na wyroby ze stali, aluminium i miedzi, 25 procent na produkty pochodne złożone w przeważającej części z tych metali oraz przejściowe 15 procent na wybrany podzbiór, głównie metalochłonne maszyny przemysłowe i urządzenia sieci energetycznej, a od czerwca także maszyny rolnicze i część domowych systemów klimatyzacji, do 31 grudnia 2027 roku. Proklamacja z 1 czerwca 2026 roku, obowiązująca od 8 czerwca, dodała stawkę 10 procent dla dóbr kapitałowych zawierających co najmniej 85 procent wagowo stali lub aluminium pochodzenia amerykańskiego.

Zmiana o największym praktycznym znaczeniu przyszła jednak z proklamacją z 2 kwietnia 2026 roku, obowiązującą od 6 kwietnia, i dotyczyła nie stawki, lecz podstawy naliczenia. Wcześniej cło liczono od wartości metalu zawartego w produkcie, teraz nalicza się je od pełnej wartości celnej towaru, przy jednoczesnym obniżeniu stawek dla wyrobów o umiarkowanej zawartości metalu. Dla importera maszyny, w której stal stanowi ułamek wartości, oznacza to skokowy wzrost obciążenia mimo formalnie niezmienionej stawki. Poza metalami sekcja 232 obejmuje obecnie kolejne sektory:

  • Motoryzacja — 25 procent na samochody osobowe i lekkie ciężarowe od 3 kwietnia 2025 roku i na części od 3 maja 2025 roku, z pułapem łącznego obciążenia 15 procent dla Unii Europejskiej, Japonii i Korei oraz 10 procent dla Wielkiej Brytanii w ramach kontyngentu stu tysięcy pojazdów rocznie, powyżej którego wraca stawka 25 procent.
  • Półprzewodniki — 25 procent od 15 stycznia 2026 roku, w wąskim zakresie obejmującym układy i wyroby je zawierające nieprzeznaczone do użytku w Stanach Zjednoczonych.
  • Drewno i wyroby drzewne — od 10 do 25 procent, z 10 procentami dla Wielkiej Brytanii i 15 procentami dla Unii, Japonii i Korei.
  • Farmaceutyki — do 100 procent na leki opatentowane i substancje czynne na mocy proklamacji numer 11020 z 2 kwietnia 2026 roku: od 31 lipca dla firm z załącznika trzeciego, od 29 września dla pozostałych. Firmy z zatwierdzonym planem przeniesienia produkcji płacą 20 procent, a te, które dodatkowo zawrą z Departamentem Zdrowia porozumienie cenowe, nie płacą nic. Generyki, leki biopodobne i sieroce pozostają zwolnione.
  • Polikrzem i fotowoltaika — od 4 grudnia 2026 roku 15 procent na produkty pochodne plus ceny minimalne: 21 dolarów za kilogram polikrzemu, 100 dolarów za kilogram wlewków i płytek, 0,22 dolara za wat dla ogniw i 0,38 dolara za wat dla modułów.

Ostatnia pozycja jest ciekawa ze względu na formę. Cena minimalna nie skaluje się z ceną towaru, tylko ustawia podłogę, poniżej której import przestaje się opłacać niezależnie od kosztów dostawcy. Ten sam mechanizm pojawia się w propozycjach umowy o handlu surowcami krytycznymi, więc będzie zapewne powielany.

Sekcja 301 jako nowy filar powszechny

Miejsce po dopłacie z sekcji 122 zajęło rozwiązanie przygotowane z wyprzedzeniem. Dwunastego marca 2026 roku amerykański przedstawiciel handlowy wszczął sześćdziesiąt postępowań w trybie sekcji 301, zarzucając partnerom brak skutecznego egzekwowania zakazu importu towarów wytworzonych z użyciem pracy przymusowej. Drugiego czerwca uznano praktyki wszystkich sześćdziesięciu gospodarek za zaskarżalne, a decyzję końcową ogłoszono 23 lipca ze skutkiem od godziny 0.01 dnia 24 lipca 2026 roku, czyli dokładnie w tej samej minucie, w której wygasła dopłata z sekcji 122. Ciągłość obciążenia zachowano co do minuty. Stawki są dwie: 10 procent dla siedemnastu gospodarek, które zakaz importu towarów z pracy przymusowej już mają albo zobowiązały się go wprowadzić i egzekwować, wśród nich Wielkiej Brytanii, Indii, Kanady i Meksyku, oraz 12,5 procent dla pozostałych, w tym Chin, Brazylii i Wietnamu. Dla pięciu partnerów dodatek liczy się netto względem stawki KNU, tak by łączne obciążenie nie przekroczyło pułapu: 10 procent dla Unii i Tajwanu, 12,5 procent dla Japonii, Korei i Szwajcarii.

Objęte gospodarki odpowiadają za około 99,4 procent amerykańskiego importu, ale praktyczna waga tkwi w wyłączeniach. Towary już objęte cłami z sekcji 232, czyli metale i ich pochodne, samochody i części, pojazdy ciężarowe, wyroby drzewne i półprzewodniki, są z tego działania wyjęte, żeby cła się nie kumulowały. Towary z Kanady i Meksyku spełniające reguły pochodzenia umowy USMCA i wchodzące bez cła są zwolnione w całości, a po konsultacjach lista wyłączeń urosła o 471 pozycji taryfowych HTSUS. Kumulacja pozostaje pełna w jednym istotnym przypadku: dla towarów chińskich nowe cło dochodzi do stawek z sekcji 301 nałożonych od 2018 roku.

Sekcja 338, czyli przepis wyjęty z 1930 roku

Najnowszy element systemu jest zarazem najstarszy ustawowo. Dwudziestego lipca 2026 roku wydano trzy odrębne proklamacje w trybie sekcji 338 ustawy celnej z 1930 roku, nakładające dodatkowe 50 procent ad valorem na wskazane towary kanadyjskie. Przepis pozwala odpowiedzieć cłem do 50 procent na dyskryminowanie amerykańskiego handlu i, mimo że od dekad figuruje w kodeksie, nigdy wcześniej nie posłużył za podstawę nałożenia cła. Każda proklamacja odpowiada innemu zarzutowi: kanadyjskim cłom i kontyngentom na amerykańskie pojazdy, prowincjonalnym ograniczeniom w obrocie alkoholem oraz kontyngentom mlecznym. Cła miały wejść 19 sierpnia, zawieszono je na trzy dni w związku z rozmowami, a ostatecznie obowiązują od 22 sierpnia 2026 roku i obejmują około 20 miliardów dolarów rocznego importu, czyli mniej więcej pięć procent wartości towarów sprowadzanych z Kanady. Premier Kanady Mark Carney zapowiedział odpowiedź dolar za dolara: według komunikatu kanadyjskiego rządu cła odwetowe o stawkach 15, 25 i 50 procent, dopasowanych do stawek amerykańskich, mają objąć amerykańskie towary o wartości około 27,6 miliarda dolarów i wejść w życie 8 września 2026 roku, a lista obejmuje stal i aluminium, nabiał, sprzęt AGD, maszyny rolnicze, celulozę i papier, tworzywa sztuczne oraz elektronikę.

Liczby: stawki, budżet, inflacja i przemysł

Trzeba pilnować, o której stawce mowa. Średnia stawka ustawowa to taryfa zapisana w przepisach, ważona strukturą importu; stawka efektywna to kwota faktycznie pobrana w relacji do wartości importu, a więc po wyłączeniach, umowach o wolnym handlu i przesunięciach zakupów. Budget Lab przy Uniwersytecie Yale w aktualizacji z 24 sierpnia 2026 roku szacuje średnią stawkę ustawową na 11,0 procent, czyli mniej więcej tam, gdzie ustabilizowała się po wygaśnięciu sekcji 122, a przy zaplanowanych podwyżkach na 11,8 procent na koniec roku. Skutek dla poziomu cen konsumpcyjnych ten sam ośrodek szacuje na około 0,7 procent, koszt dla przeciętnego gospodarstwa domowego na około 1100 dolarów rocznie, a konwencjonalnie liczone wpływy w dekadzie na około 1,9 biliona dolarów. Penn Wharton Budget Model w aktualizacji z 10 sierpnia podaje stawkę efektywną 7,1 procent w czerwcu 2026 roku; obie liczby opisują różne momenty, ale dystans między jedenastoma a siedmioma procentami to przede wszystkim miara wyłączeń, umów i substytucji importu. Najwyżej obciążone pozostają wyroby ze stali i aluminium, ze stawką efektywną 40,9 procent, przy 13,2 procent dla pojazdów; w przekroju krajowym Chiny z 23,2 procent.

Strona budżetowa jest w tym roku obrazem odwrotu. W roku fiskalnym 2025 cła przyniosły 194,9 miliarda dolarów. Biuro Budżetowe Kongresu w sierpniu 2026 roku podniosło prognozę deficytu na rok fiskalny 2026 do 2,1 biliona dolarów, o 200 miliardów więcej niż w lutowej projekcji mówiącej o 1,9 biliona, i oszacowało, że wpływy celne będą o około 250 miliardów, czyli 60 procent, niższe od wcześniejszych projekcji. Za mniej więcej połowę korekty odpowiada zwrot środków pobranych na podstawie IEEPA.

Wpływ na inflację jest obecnie lepiej udokumentowany niż rok temu. Badania publikowane przez System Rezerwy Federalnej wskazują, że cła wprowadzone do listopada 2025 roku podniosły ceny dóbr bazowych w indeksie PCE o 3,1 procent do lutego 2026 roku, co tłumaczy całość nadwyżki inflacji w tej kategorii względem normy sprzed pandemii. Analiza oddziału w Dallas z 5 maja 2026 roku pokazuje, że wpływ na dwunastomiesięczną inflację bazową PCE osiągnął szczyt w pierwszym kwartale 2026 roku, w lutym, na poziomie odpowiadającym pełnemu przeniesieniu kosztu; z osobnych badań Rezerwy Federalnej wynika, że pełne przełożenie taryfy na półkę zajmuje około siedmiu miesięcy, a oddział w St. Louis pisał w sierpniu już o stabilizacji przeniesienia. Sam współczynnik różni się w zależności od metody: dla importowanych dóbr bazowych szacunki mieszczą się w przedziale od 46 do 86 procent, a dla dóbr trwałych część z nich przekracza sto procent.

W przemyśle bilans jest niejednoznaczny, choć w ciągu roku wyraźnie się poprawił. Indeks ISM dla przetwórstwa wyniósł 52,6 punktu w styczniu 2026 roku, najwięcej od lutego 2022 roku, i 52,4 punktu w lutym; podindeks zatrudnienia trwał wtedy w strefie spadku dwudziesty dziewiąty miesiąc z rzędu, a podindeks cen płaconych sięgnął w lutym 70,5 punktu, najwyżej od czerwca 2022 roku, przy czym respondenci wskazywali obok kosztów energii właśnie cła na stal i aluminium. Odczyt za lipiec 2026 roku, opublikowany na początku sierpnia, pokazał indeks główny na poziomie 55,6 punktu, najwyżej od maja 2022 roku, i zatrudnienie z powrotem w strefie wzrostu, 52,8 punktu, po raz pierwszy od trzydziestu trzech miesięcy; ceny płacone pozostały jednak wysokie, 71,1 punktu. Presja kosztowa zatem trwa, ale teza o kurczeniu się zatrudnienia w przetwórstwie przestała się latem bronić. Widać też schłodzenie importu: według komunikatu Biura Analiz Ekonomicznych i Biura Spisu Powszechnego z 4 sierpnia 2026 roku deficyt w handlu towarami i usługami wyniósł w czerwcu 73,3 miliarda dolarów wobec 77,6 miliarda w maju, a import spadł o 1,8 procent do 388,0 miliarda dolarów.

Sedno stanu gry jest takie: poziom obciążenia importu wrócił mniej więcej tam, gdzie był przed wyrokiem, ale stoi na czterech podstawach prawnych o bardzo różnej trwałości. Sekcja 232 jest najmocniejsza, bo wymaga postępowania resortowego i nie została podważona. Sekcja 301 jest zaskarżona i czeka na rozstrzygnięcia. Sekcja 122 wygasła sama, a sekcja 338 nie ma precedensu sądowego. Dla firmy planującej łańcuch dostaw ryzykiem nie jest już wysokość stawki, tylko to, że nie wiadomo, która z nich przetrwa najbliższy rok.

Partnerzy handlowi i polski kąt widzenia

Unia Europejska przeszła w tym roku pełen cykl od zamrożenia porozumienia do jego wdrożenia. Porozumienie ramowe z lipca 2025 roku, ujęte we wspólnym oświadczeniu z 21 sierpnia 2025 roku, ustalało pułap 15 procent dla większości towarów unijnych. Po wyroku i po ogłoszeniu płaskiej dopłaty z sekcji 122 Parlament Europejski wstrzymał 23 lutego 2026 roku prace nad wdrożeniem umowy, argumentując, że dopłata naliczana na wierzch stawki KNU wypycha towary unijne ponad uzgodniony pułap. Kompromis odbudowano: 20 maja Rada i Parlament uzgodniły pakiet wdrożeniowy, 25 czerwca Rada zatwierdziła go ostatecznie, a ramy weszły w życie 1 lipca 2026 roku. Zapisano w nich klauzulę zabezpieczającą: Komisja może zawiesić koncesje dotyczące stali i aluminium, jeżeli do 31 grudnia 2026 roku Stany Zjednoczone będą nadal stosować wobec unijnych wyrobów pochodnych stawkę wyższą niż 15 procent. Mimo wdrożenia ram Unia została 24 lipca objęta cłem z sekcji 301, naliczanym tak, by suma stawki KNU i nowej daniny wyniosła 10 procent.

Kanada pozostaje najbardziej zapalnym punktem. Poza cłami z sekcji 338 i odpowiedzią dolar za dolara w tle toczy się przegląd umowy USMCA. Pierwszy obowiązkowy przegląd wspólny odbył się 1 lipca 2026 roku w trybie artykułu 34.7. Stany Zjednoczone nie potwierdziły zamiaru przedłużenia porozumienia o kolejne szesnaście lat, oświadczając, że nie godzą się na odnowienie umowy w obecnym kształcie. Uruchamia to tryb corocznych przeglądów prowadzonych aż do uzgodnienia przedłużenia albo do wygaśnięcia umowy 1 lipca 2036 roku. Meksyk i Kanada potwierdziły chęć przedłużenia, ale Kanada do lipca nie rozpoczęła negocjacji nad tekstem. Z Chinami obowiązuje rozejm przedłużony w listopadzie 2025 roku o rok, do 10 listopada 2026 roku, co nie zatrzymało działań sektorowych.

Dla polskich eksporterów obraz jest łagodniejszy, niż sugerowałyby nagłówki. Z analizy Polskiego Instytutu Ekonomicznego, opartej na badaniu ankietowym Głównego Urzędu Statystycznego dotyczącym 2025 roku, wynika, że połowa firm eksportujących do Stanów Zjednoczonych nie odczuła negatywnych skutków nowych taryf, bezpośrednio ucierpiało około 14 procent wszystkich ankietowanych przedsiębiorstw, a kolejne 10 procent pośrednio, najmocniej duże podmioty i eksporterzy o sprzedaży zagranicznej powyżej 10 milionów euro. W pierwszych pięciu miesiącach 2026 roku wartość amerykańskiego importu z Polski utrzymała się blisko poziomu z roku poprzedniego, a w maju wzrosła o 24 procent rok do roku, przy czym za ponad połowę tego wzrostu odpowiadały miedź i srebro oraz silniki lotnicze. Instytut wskazuje, że Polska ma jedną z największych przewag celnych wśród dużych dostawców na rynek amerykański: korzystniejszą pozycję mają tylko Kanada i Meksyk, a spośród dużych dostawców unijnych mocniej od Polski zyskały Włochy, Belgia i Hiszpania. Mechanizm jest prosty: dla eksportera liczy się nie bezwzględna wysokość stawki, tylko jej relacja do stawki nakładanej na konkurentów w tej samej pozycji taryfowej. Jest to jednak przewaga pochodna decyzji administracyjnych, a nie trwała cecha rynku.

Na co patrzeć dalej

  1. Sprawy sądowe wokół sekcji 301 — 24 lipca 2026 roku, w dniu wejścia nowych ceł w życie, skargę do Sądu Handlu Międzynarodowego złożyli importer przypraw Burlap and Barrel oraz sprzedawca zegarków Collective Horology, a 3 sierpnia dołączyli prokuratorzy generalni dwudziestu pięciu stanów pod przewodnictwem Oregonu, Arizony i Kalifornii, domagając się uchylenia ceł i zwrotu pobranych kwot.
  2. Wyrok apelacyjny w sprawie sekcji 122 — dopłata już nie obowiązuje, ale rozstrzygnięcie zdecyduje o losie kwot pobranych między 24 lutego a 24 lipca 2026 roku.
  3. Termin 31 grudnia 2026 roku w relacjach z Unią — jeżeli stawki na unijne wyroby pochodne ze stali i aluminium pozostaną powyżej 15 procent, Komisja zyskuje prawo do zawieszenia własnych koncesji. Byłby to pierwszy realny test klauzuli zabezpieczającej.
  4. Drugi etap ceł farmaceutycznych od 29 września 2026 roku — objęcie stawką do 100 procent firm spoza załącznika trzeciego będzie najostrzejszym testem przenoszenia kosztu na ceny w kategorii o niskiej elastyczności popytu.
  5. Ceny minimalne na polikrzem i moduły od 4 grudnia 2026 roku — sprawdzian instrumentu, który może zostać powielony w surowcach krytycznych.
  6. Kalendarz kanadyjski i chiński — eskalacja po 22 sierpnia i coroczny tryb przeglądu USMCA z jednej strony, wygaśnięcie rozejmu z Chinami 10 listopada 2026 roku z drugiej.
  7. Miesięczne dane Departamentu Skarbu o wpływach celnych — moment, w którym saldo po zwrotach wróci na plus, będzie sygnałem, że rozliczenie ceł z IEEPA dobiega końca.

Tekst opisuje stan na koniec sierpnia 2026 roku; część danych ma charakter wstępny lub orientacyjny, a prognozy są opiniami ich autorów. Materiał ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi rekomendacji inwestycyjnej ani porady.

Materiał wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi rekomendacji ani porady inwestycyjnej.Czytaj więcejZwiń

Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału; decyzje podejmujesz na własną odpowiedzialność.

Czytaj dalej

Wszystkie wpisy
  1. sesja 28.08
  2. sesja 28.08
  3. sesja 28.08